บทที่ 137คำหนึ่งสิบล้าน

ท้ายที่สุดหลี่เหลียงเป็นเพียงแค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น และไม่ใช่คู่ต่อสู้ของบอดี้การ์ดของตระกูลเว่ย

หมัดของเขาทำให้ร่างกายของอีกฝ่ายงอเพียงเล็กน้อย แต่หมัดก่อนหน้านั้นของอีกฝ่ายทำให้เขาล้มลงกับพื้น ความแข็งแกร่งของทั้งสองคนไม่เท่ากันโดยสิ้นเชิง

ในเวลานี้บอดี้การ์ดของตระกูลเว่ยโจมตีด้วยแรงทั้งหมดภายใต้ความโกรธจัด เกิดต่อยโดนขมับของเขา อย่างเบาก็หมดสติ อย่างหนักก็ตาย

ถึงอย่างนั้น ในดวงตาของหลี่เหลียงไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาทั้งสองจ้องเขม็ง และก็ยื่นมือออกไปขวางไว้โดยไม่รู้ตัว

“พรึ่บ!”

“ผลัวะ!”

ในเวลานี้ เงาสีดำก็พุ่งเข้ามาทันที และรวดเร็วราวกับสายฟ้า

“ใคร?”

สีหน้าของเว่ยเชินเปลี่ยนไปอย่างมาก

“ผลัวะ!”

ตอนที่เว่ยเชินรู้ตัวว่ามียอดฝีมือพุ่งมา บอดี้การ์ดของเขาก็เหมือนกับลูกบอลลูกหนึ่ง โดนเตะกระเด็นออกไป

บอดี้การ์ดของตระกูลเว่ยกระแทกประตูหมุนออกไปทันที กระแทกกระจกสองบานต่อเนื่องกัน และตกลงข้างนอกของหวงเหอบาธอย่างหนัก

เหมือนกับสุนัขที่ตาย นอนอยู่บนเศษแก้วที่กระจายอยู่บนพื้น และหมดสติไปนานแล้ว

ทุกคนต่างก็ดูเฉื่อยชา มองดูร่างกายกำยำที่ไม่รู้ว่าปรากฏตัวขึ้นในหวงเหอบาธตั้งแต่เมื่อไร หลังจากที่เตะเสร็จ เหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเดินตรงไปข้างหลังของหยางเฉิน

จนถึงขณะนี้ ทุกคนถึงรู้ว่า ชายหนุ่มคนนี้ เป็นคนของหยางเฉิน

ตอนที่หวังเฉียงเห็นชายหนุ่มคนนี้ บนใบหน้ายังมีความหวาดกลัวเล็กน้อย ตอนนั้นอยู่ที่ปู๋เย่เฉิง ครั้งแรกที่พบกับหยางเฉิน ก็เป็นชายหนุ่มกล้ามเนื้อแน่นโตสองคนที่ติดตาม

ชายกล้ามโตคนนี้ ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหม่าชาว

เขาเพิ่งมาถึงหวงเหอบาธ เห็นบอดี้การ์ดของตระกูลเว่ยลงมือกับหลี่เหลียงเข้าพอดี และก็จัดเรื่องนี้เอง

ท่าทางของเว่ยเชินก็กลายเป็นเคร่งขรึมมากขึ้น คนคนหนึ่งที่สามารถทำให้หวังเฉียงติดตามได้ ตอนนี้ก็มียอดฝีมือที่แข็งแกร่งมากขนาดนี้ปรากฏตัว ชายหนุ่มแบบนี้ จะธรรมดาเหรอ?

หลี่เหลียงมองที่หม่าชาวที่ยืนอยู่ข้างหลังของหยางเฉิน แล้วก็มองไปที่บอดี้การ์ดของตระกูลเว่ยที่นอกประตูกระจกหมุน อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

“ประตูกระจกของหวงเหอบาธ และยังมีบอดี้การ์ดของแกที่ทำร้ายคนของฉัน ก็คิดแกแค่สิบล้าน ภายในสิบนาที จ่ายเงินครบแล้ว ฉันจะปล่อยแกออกไป”

เสียงของหยางเฉินทำลายความเงียบสงัด เพียงแต่คำพูดนี้ของเขา ทำให้ผู้คนที่เพิ่งสงบลงมา ก็ไม่สามารถสงบจิตใจได้อีก

ในใจของหวังเฉียงตกตะลึงอย่างฉับพลัน แอบพูดว่าคุณหยางร้ายกาจกว่า ทำร้ายคนของตระกูลเว่ย ยังกล้าเอ่ยปากขอเงินชดใช้จากตระกูลเว่ย

เว่ยเชินก็ดูเฉื่อยชา แม้เขาจะรู้ว่าหยางเฉินไม่ธรรมดา แต่ไม่สามารถทนต่อความอัปยศอดสูแบบนี้ได้ แววตาค่อยๆเย็นชาขึ้นมา

“บอดี้การ์ดของฉัน โดนคนของแกโดนคนของแกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัส และที่ประตูกระจกก็เสียหาย ก็เกิดมาจากคนของแก แกกลับขอสิบล้านกับฉัน มากเกินไปหรือเปล่า?”เว่ยเชินกัดฟันพูด

“อันดับแรก นี่เป็นถิ่นของฉัน ฉันเป็นใหญ่! อันดับต่อมา คนของแกลงมือกับคนของฉันก่อน! ต่อจากนั้น ประตูกระจกก็เป็นร่างกายบอดี้การ์ดของแกที่กระแทกจนพัง!”หยางเฉินพูดอย่างเยือกเย็น

“แก…..”

“ยี่สิบล้าน!”

“ฉัน…..”

“สี่สิบล้าน!”

“ตกลง ฉันจะโอนให้เดี๋ยวนี้!”

เว่ยเชินกำลังจะโต้เถียง หยางเฉินก็เพิ่มเงินชดใช้เป็นสองเท่า โต้เถียงอีก ก็เพิ่มเป็นสองเท่า ในที่สุดเขาก็ไม่กล้าพูดอีกต่อไป ทำได้เพียงยอมรับเท่านั้น

เมื่อได้ยินคำพูดของเว่ยเชิน ทุกคนก็ตกตะลึง นี่เป็นคนของตระกูลเว่ยจริงๆเหรอ?

หยางเฉินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย: “ถ้าหากตอบตกลงเร็วหน่อย ก็ไม่ถึงกับต้องพูดมากสองคำ เงินชดใช้ก็มากไปสามสิบล้าน แกน่าจะรู้สึกเป็นเกียรติ เพราะฉัน ทำให้หนึ่งคำของแกมีค่าเป็นเงินสิบล้าน!”