บทที่ 1401 หยางเฉินจากไป

เสียงของอู่จื่ออี้ลดลง และไม่ลังเลใดๆ เขาก็หันหลังกลับและกระโดดลงแม่น้ำซ่างเหลียง โดยตรง

ด้วยน้ำในแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว อู่จื่ออี้ก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์วิ่งมาถึง มีเพียงน้ำที่ไหลเชี่ยวเท่านั้น ไม่มีแม้แต่เงาของอู่จื่ออี้เลย

“บัดซบ! อู่จื่ออี้หนีไปแล้ว!”

ผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์สองสามคนที่รีบเข้ามา คนที่เป็นผู้นำ กล่าวด้วยสีหน้ามืดมน

เขาเป็นหนึ่งในคนที่รู้ว่าเฝิงเสียวหว่านสามารถปรุงเม็ดยาได้ ดังนั้นเขาจึงรู้ดีว่า หากอู่จื่ออี้รอดชีวิตไปได้ มันจะเป็นอันตรายต่อเฝิงเสียวหว่านอย่างมาก

เฝิงเสียวหว่านเป็นน้องสาวของหยางเฉิน และอู่จื่ออี้ก็เป็นคนที่หยางเฉินต้องการจะฆ่าด้วย แต่ตอนนี้ อู่จื่ออี้กระโดดลงไปในแม่น้ำและจากไป ไม่รู้ว่าเขายังอยู่หรือตายไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าจะบอกหยางเฉินยังไง

ในขณะนี้ ร่างชายหนุ่มเดินออกมาจากรถโรลส์-รอยซ์ นั่นคือหยางเฉิน หลังจากที่ได้รับข่าวของอู่จื่ออี้ก็รีบมาทันที

ข้างหลังเขา ซ่านกวนโหรวเดินตาม

“คุณหยาง!”

ผู้นำของผู้แข็งแกร่งราชวงศ์รีบก้าวไปข้างหน้าและกล่าวขอโทษ "ขออภัยจริงๆ ผู้แข็งแกร่งแดนเทพทั้งสี่ของเราล้มเหลวในการจับตัวอู่จื่ออี้ เขากระโดดลงไปในแม่น้ำ และตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของหยางเฉินก็ดูน่าเกลียดมากในทันที เขาคิดไม่ถึงว่าราชวงศ์ได้ส่งผู้แข็งแกร่งแดนเทพไปมากขนาดนี้ แต่พวกเขาก็ล้มเหลวในการจับตัวอู่จื่ออี้ที่เป็นแค่ผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นปลาย ยังปล่อยให้เขากระโดดลงไปในแม่น้ำไปได้

ถ้าอู่จื่ออี้ตายก็ดี แต่ถ้าเขารอดมาได้ เฝิงเสียวหว่านจะอันตรายมาก

"เป็นไปได้ยังไง?"

ซ่านกวนโหรวดูโกรธ และพูดอย่างโกรธเคือง“ความแข็งแกร่งของอู่จื่ออี้เป็นแค่ผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นปลาย เขาถูกปิดล้อมด้วยผู้แข็งแกร่งแดนเทพทั้งสี่ หนึ่งในนั้นมีผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นยอดกับผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นปลาย ผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นกลางสองคน ท่ามกลางเหล่าทวยเทพเช่นนี้ ทำไมถึงจับตัวแดนเทพชั้นปลายอย่างอู่จื่ออี้ไม่ได้”

กว่าความสัมพันธ์ระหว่างราชวงศ์ซ่านกวนและหยางเฉินจะดีขึ้นได้ แต่สุดท้าย บุคคลที่หยางเฉินต้องการจะฆ่ากลับรอดพ้นจากเงื้อมมือของราชวงศ์ซ่านกวน ซ่านกวนโหรวจะโกรธแค่ไหน ไม่ต้องพูดก็รู้

“คุณหนู เราขอโทษ เราทำให้ท่านผิดหวังแล้ว!”

ผู้แข็งแกร่งแดนเทพทั้งสี่ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเดินมาโซเซ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ซ่านกวนโหรวต้องการที่จะด่าต่อ แต่หยางเฉินหยุดเธอไว้"ไม่โทษพวกเขา ยังไงแล้ว อู่จื่ออี้ก็เป็นหลานชายของราชวงศ์อู่ และเขามีพรสวรรค์ด้านบูโดที่โดดเด่นอยู่แล้ว แม้ว่าเขาจะมีเพียง ความแข็งแกร่งแดนเทพชั้นปลาย แต่ด้วยสถานะของเขา เขาต้องมีวิธีการเพิ่มความแข็งแกร่งในช่วงเวลาสั้นๆแน่นอน”

“ต่อให้กระโดดลงไปในแม่น้ำ ก็อาจจะไม่รอดก็ได้ แม่น้ำสายนี้ไหลเชี่ยวมาก แม้แต่ผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นยอดที่มีพลังเต็ม เขาก็อาจจะไม่สามารถรอดออกมาได้”

“ยิ่งไปกว่านั้น อู่จื่ออี้ไม่ได้เป็นผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นยอด และเขายังใช้วิธีเสริมความแข็งแกร่ง โดยทั่วไปแล้ว วิธีการเสริมกำลังมีผลข้างเคียงอย่างมาก และก่อนที่เขาจะกระโดดลงไปในแม่น้ำ เขายังได้ต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งแดนเทพทั้งสี่คน มันต้องใช้พลังงานไปเยอะมาก และมีโอกาสรอดน้อยมาก"

“แต่ถึงแม้โอกาสจะน้อย ก็จงหาต่อไป สั่งทุกคนให้ตามหาอู่จื่ออี้ต่อไปตามปลายน้ำแม่น้ำซ่างเหลียง ”

หลังจากฟังคำพูดของหยางเฉิน บรรดาผู้แข็งแกร่งแดนเทพของราชวงศ์ก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้งในสายตาของพวกเขา ซ่านกวนโหรวออกคำสั่งทันทีว่า ทั้งเมืองราชวงศ์ และผู้แข็งแกร่งซึ่งมีแดนบูโดที่อยู่เหนือแดนเทพชั้นปลาย ทุกคนไปค้นหาอู่จื่ออี้ตามบริเวณตอนล่างของแม่น้ำแม่น้ำซ่างเหลียง หยางเฉินเข้าใจว่า มันไม่มีประโยชน์สำหรับเขาที่จะอยู่ที่นี่ต่อไปในเวลานี้ เขาทำได้แค่มอบภารกิจค้นหาให้ราชวงศ์ซ่านกวนเท่านั้น และเขาก็กลับบ้านทันที

เมื่อเขากลับไปถึงราชวงศ์ ในที่สุดเฝิงเสียวหว่านก็ตื่นขึ้น และเมื่อเธอเห็นหยางเฉินอีกครั้ง เธอร้องไห้ด้วยความปิติยินดี และใช้เวลานานกว่าที่อารมณ์ของเธอจะคงที่

“พี่หยาง ฉันขอโทษ ฉันทำให้คุณลำบากเพราะฉันอีกแล้ว” เฝิงเสียวหว่านพูดด้วยตาสีแดงและรู้สึกผิด

หยางเฉินยิ้มและส่ายหัว "ไม่ใช่ความผิดของคุณ แค่คนในโลกนี้มันโลภมาก"

ตั้งแต่เล็กจนโต เฝิงเสียวหว่านเติบโตขึ้นมาในหมู่บ้านของเธอ ก่อนที่เธอเกิด พ่อแม่ของเธอก็สละชีพในสนามรบแล้ว เธอถูกเลี้ยงดูมาโดยปู่ของเธอตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่ปู่ของเธอเสียชีวิต สำหรับเธอ หยางเฉินคือญาติที่สนิทที่สุดของเธอ

หลังจากเดินทางไปในที่ต่างๆมาสองสามเดือน เธอก็ได้เจออะไรมากมายกับอ้ายหลิน และตอนนี้เธอได้เห็นหยางเฉิน คนทั้งคนก็ผ่อนคลายลง