บทที่ 143 ไปตายกับแก

“ถูกต้อง ทุกอย่างเป็นเพราะฉัน จะว่าไป สิ่งที่นายอยากเห็นที่สุด น่าจะเป็นฉันตายถึงจะถูก!”

หยางเฉินพูดอย่างสงบว่า: “แต่ดูท่าทางตอนนี้ของนาย คือจะกระโดดลงไปพร้อมกับฉินยีเหรอ? ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นก็โดดไปเถอะ!”

“นายวางใจได้ รอนายตายแล้ว ฉันจะเก็บศพให้นาย! จะส่งมอบกระดูกของนายให้แม่ของนายเอง บอกพวกเขาว่า ลูกชายของคุณเพราะโดนฉันทำลายทุกอย่าง แล้วทำอะไรฉันไม่ได้ ดังนั้นก็กระโดดตึกฆ่าตัวตาย”

“นายว่า ถึงเวลา พ่อแม่ของนายจะโกรธจนตายเพราะคำพูดของฉันมั้ย?”

“และฉัน คนชั่วร้ายที่ทำลายทุกอย่างของนาย กลับจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้อย่างดี”

“คุณบ้าหรือเปล่า?”

เจ้าหน้าที่พูดเจรจาหลายคนที่ประตู พูดด้วยใบหน้าที่ตกใจ

ภายใต้สถานการณ์นี้ทำให้คนบ้าโกรธ รนหาที่ตายไม่ใช่เหรอ?

“แกพูดถูก ถ้าหากฉันตายไปแบบนี้ คนชั่วร้ายอย่างแกที่ทำลายทุกอย่างของฉัน กลับมีชีวิตอยู่ในโลกนี้อย่างดี แบบนี้จะใช้ได้อย่างไร?”

หวังเย่นจูนพึมพำกับตัวเอง เมื่อเห็นหยางเฉินหัวเราะเสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน: “หยางเฉิน โชคดีที่แกเตือนฉัน ไม่งั้นฉันเกือบจะลืมคนร้ายอย่างแกไป แกไม่ตาย ฉันจะตายได้อย่างไร?”

“ดูเหมือนว่านายไม่โง่ รู้ว่าฉันเป็นคนที่ควรจะตายที่สุด” หยางเฉินประชดประชัน

“พี่เขย พี่อย่าสนใจฉัน รีบออกจากที่นี่ ตอนนี้เขาบ้าไปแล้ว พี่รีบไปเถอะ!”

ฉินยีจะเข้าใจแผนการของหยางเฉินได้อย่างไร ก็กังวลทันที และร้องไห้แล้วตะโกนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

หยางเฉินไม่ได้สนใจฉินยี แววตาจับจ้องไปที่หวังเย่นจูนอยู่ตลอด ทันใดนั้นเอ่ยปากพูดว่า: “นายปล่อยฉินยี ต่อจากนั้นเอามีดมาจี้ฉันเป็นตัวประกันแล้วกระโดดตึกไปกับนาย ว่ายังไง?”

หวังเย่นจูนเงียบไปครู่หนึ่ง และทันใดนั้นก็กระตุกรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก: “หยางเฉิน แกคิดว่าฉันโง่เหรอ?”

“แม้ว่าฉันจะทำเรื่องบ้าๆ แต่ฉันกลับไม่โง่ ฉันก็รู้ว่าแกเก่งกาจ ถ้าหากฉันเปลี่ยนฉินยีเป็นแก เกรงว่าแกยังไม่ตาย ฉันก็โดนแกฆ่าตายแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นแกต้องการอะไร?” หยางเฉินถามอย่างราบเรียบ

“ฉันรู้ว่า แกเพื่อช่วยผู้หญิงคนนี้ ก็ได้นะ! ตราบใดที่นายกระโดดลงไปจากที่นี่ ฉันก็จะปล่อยเธอไป ว่าไงล่ะ?”หวังเย่นจูนพูดด้วยใบหน้าที่ชั่วร้ายอย่างกะทันหัน

ดวงตาทั้งสองของหยางเฉินหรี่ลงเล็กน้อย แม้ว่าการกระทำของหมอนี่จะบ้า แต่ก็ไม่ได้โง่ ต้องการให้เขาหลงกล เป็นไปไม่ได้

“พี่เขย พี่รีบไปเถอะ ต่อให้พี่กระโดดลงไป เขาก็ไม่มีทางปล่อยฉันไป!”

ใบหน้าของฉินยีเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ด้วยความเข้าใจของเธอที่มีต่อหยางเฉิน เพื่อช่วยตัวเองแล้ว เรื่องอะไรเขาก็สามารถทำออกมาได้

“แกแมร่งรีบกระโดด ไม่งั้นตอนนี้ฉันก็จะผลักเธอลงไปเดี๋ยวนี้!”

หวังเย่นจูนตะคอกขึ้นมา ก็ผลักฉินยีไปมา เหมือนว่าจะผลักเธอลงไปจริงๆ

“ตกลง ฉันโดด!”

หยางเฉินเอ่ยปากพูดอย่างกะทันหัน ต่อจากนั้นก้าวเดินไปที่ขอบชั้นบนทีละก้าว

“คุณบ้าไปแล้ว! รีบกลับมาเดี๋ยวนี้!”

เจ้าหน้าที่พูดเจรจาตะโกนอย่างกังวล พบเจอกับคนบ้าพวกเขาก็ปวดพอแล้ว ใครจะรู้ว่าจะมีคนบ้ามาอีกคน

ฉินยีก็กังวลทันที ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง และตะคอกว่า: “หวังเย่นจูน แกอยากตาย ฉันตายไปกับแก!”

หวังเย่นจูนคาดไม่ถึงว่า เมื่อกี้นี้ฉินยียังกลัวแทบตาย ตอนนี้กลับเพื่อช่วยหยางเฉิน ก็จะดึงตัวเองกระโดดตึกไปด้วยกัน

“ผู้หญิงสารเลวอย่างแก มีอะไรกับเขาใช่มั้ย?”

ใบหน้าของหวังเย่นจูนก็เต็มไปด้วยความโหดร้าย กอดฉินซีอย่างแน่นหนา

“หวังว่านายจะสามารถรักษาสัญญา!”

หยางเฉินก็มองไปที่หวังเย่นจูนแล้วพูดอย่างกะทันหัน ทันทีที่เสียงลดลง เขาอ้าแขนออก และร่างกายค่อยๆโน้มตัวไปข้างหน้า

“ไม่นะ!”

ฉินยีตะโกนขึ้นมา

เพียงแต่ตอนที่เธอตะโกนคำนี้ออกไป หยางเฉินกระโดดลงไปแล้ว

“พี่เขย!”