บทที่ 145ประสบกับปัญหาอีกแล้ว

“บอกมาว่า ใครให้แกทำแบบนี้?” หยางเฉินพูดอย่างเยือกเย็น

“แกพูดอะไรนะ? ฉันไม่เข้าใจ!”ช่างภาพแสร้งทำเป็นมึนงง

หยางเฉินเหลือบมองเขาอย่างเยือกเย็น จากนั้นจึงหยิบการ์ดหน่วยความจำออกมา

“แกทำอะไรน่ะ? เอากล้องคืนฉันมา!”

เมื่อเห็นหยางเฉินดึงการ์ดหน่วยความจำออกมา ช่างภาพก็รู้ว่าตัวเองโดนเปิดเผยแล้ว รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อแย่งคืน

“ตูม!”

หยางเฉินเอากล้องสะท้อนภาพเลนส์เดียวอันล้ำค่า กระแทกลงอยู่บนพื้นอย่างแรง ด้วยพลังของเขา แรงกระแทกนี้ก็พังทลายไปทั้งหมดในทันที กล้องก็แตกกระจายไปทั่ว ต่อให้ซ่อม ก็ไม่มีความหวังใด

และการ์ดหน่วยความจำ ก็โดนเขาบีบกลายเป็นชิ้นๆ และโยนทิ้งลงไปในถังขยะที่อยู่ข้างๆ

“แก แกกล้าทำลายกล้องของฉัน ฉันจะสู้กับแก!”

ช่างภาพมองกล้องที่ถูกทำลาย ก็โมโหจนหน้ามืดในทันที และพุ่งไปทางหยางเฉิน

“ตูม!”

หยางเฉินเตะออกไป ช่างภาพโดนเตะกระเด็นไปหลายเมตร ก่อนที่จะล้มลงกับพื้นแล้วร้องคร่ำครวญ

“บอกมา ใครส่งแกมากันแน่? ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้แกไม่สามารถถ่ายรูปได้อีก”

หยางเฉินเดินเข้าไป เท้าก็เหยียบอยู่บนมือของช่างภาพ ตราบใดที่ออกแรง มือข้างนี้ และก็จะโดนเหยียบหักในทันที

ช่างภาพรู้สึกถึงแรงกดที่ค่อยๆส่งมาจากหลังมือ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปมากทันที รีบตะโกนอย่างรวดเร็วว่า: “มีคนมาหาที่สตูดิโอของฉัน ให้เงินฉันหนึ่งหมื่น ให้ฉันแอบถ่ายรูปภาพที่แกกับแฟนของแกใกล้ชิดกัน แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร”

ช่างภาพหวาดกลัวจริงๆ เนื่องจากเขาก็ทำงานสายนี้ ถ้าหากมือโดนหัก ถ้าอย่างนั้นทุกอย่างก็จะพังหมด

หยางเฉินก็ถามอีกว่า: “สตูดิโอของแกอยู่ที่ไหน? คนคนนั้นมาหาแกให้แอบถ่ายฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“อยู่ที่ถนนหมินไท่เลขที่ห้าร้อย อี้เจี๋ยฟิล์มสตูดิโอ เมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว ชายวัยกลางคนคนหนึ่งมาหาฉัน ให้ฉันมาถ่ายรูปที่สวนสนุกของเจียงโจวทันที” ช่างภาพรีบพูดอย่างตรงไปตรงมา

จากนั้นหยางเฉินก็ปล่อยเท้า และตะโกนอย่างเยือกเย็นว่า: “ไสหัวไปซะ!”

ราวกับได้รับนิรโทษกรรม วิ่งหัวซุกหัวซุนจากไป

และหยางเฉินก็หยิบโทรศัพท์ออกมา และโทรหาหมายเลขหนึ่ง: “สองชั่วโมงที่แล้ว ถนนหมินไท่เลขที่ห้าร้อย อี้เจี๋ยฟิล์มสตูดิโอ มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งไปที่นั่น ตรวจสอบให้ฉันด้วยว่า คนคนนี้ เป็นใครกันแน่?”

ในใจของหยางเฉินพอคาดเดาได้ แต่ว่าต้องแน่ใจก่อน

ก่อนหน้านี้ที่เยี่ยนเฉินกรุ๊ปสาขาเจียงโจว หลังจากที่ลั่วปิงแต่งตั้งฉินยีเป็นรองประธาน ก็มีผู้จัดการแผนกคนหนึ่ง ที่ออกมาแสดงความไม่พอใจอย่างโจ่งแจ้ง หลังจากที่โดนลั่วปิงขับไล่ออกจากบริษัท กลับกระโดดตึกฆ่าตัวตายอย่างกะทันหัน

ที่สำคัญหลังจากนั้น หยางเฉินก็ตรวจสอบพบว่า รองประธานสำนักงานใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังผู้จัดการแผนกคนนั้น หลังจากที่เข้าสู่ตระกูลอวี่เหวินที่เย็นตู ก็หายตัวไปอย่างสมบูรณ์

นอกจากเหตุการณ์นี้แล้ว ยังมีบางคนที่อยู่ในเจียงโจวประกาศว่าเยี่ยนเฉินกรุ๊ปถอนตัวกับตระกูลอวี่เหวินแล้ว ซึ่งทำให้การพัฒนาของเยี่ยนเฉินกรุ๊ปประสบปัญหามากมาย

ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่า บางคนในตระกูลอวี่เหวินต้องการจะทำลายสำนักงานสาขาเจียงโจว

เรื่องราวของวันนี้ มีความเป็นไปได้มาก ยังมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลอวี่เหวิน

เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านไป ในดวงตาของหยางเฉินก็ประกายด้วยความแหลมคมเล็กน้อย พึมพำเสียงเบาว่า: “ไม่ว่าแกจะเป็นใคร ตราบใดที่กล้าลงมือกับเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ฉันก็ไม่มีทางปล่อยไว้แน่!”

เยี่ยนเฉินกรุ๊ปสำหรับเขา ไม่สามารถนำความมั่งคั่งมาให้ได้มากนัก แต่ว่าเป็นของสิ่งเดียวที่แม่ของเขาเหลือไว้ให้บนโลกใบนี้ แม้ว่าจะเป็นกระดาษแผ่นเดียว เขาจะปกป้องมันอย่างสุดชีวิต

“พี่เขย นี่ก็คือห้องน้ำไม่ใช่เหรอ? พี่วิ่งไปทำไมตั้งไกลขนาดนั้น?”

เมื่อเห็นหยางเฉินกลับมา ฉินยียิ้มแย้มชี้ไปที่ห้องน้ำข้างๆแล้วพูด

เมื่อเห็นฉินยี หยางเฉินปรับเปลี่ยนความทุกข์เมื่อกี้นี้ ยิ้มเล็กน้อย: “เมื่อกี้นี้เร่งรีบ ไม่เห็น พวกเราไปรับเสี้ยวเสี้ยวกันเถอะ!”

ฉินยีเล่นเป็นบ้ามาตลอดทั้งบ่าย และอารมณ์ก็ดีขึ้นมาก ดูท่าทาง เรื่องราวของตอนเที่ยง ผลกระทบที่มีต่อเธอ น่าจะไม่มากนัก

หยางเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก และขับรถโฟล์คเภาตันคันนั้น ตลอดทางไปจนถึงโรงเรียนอนุบาลหลานเทียน

……