บทที่ 1480 ช่วงเวลาอำลา

เมื่อมองไปที่รุ่นหลานที่หยิ่งผยองของตระกูลหลี่ สีหน้าของหยางเฉินก็มืดมนลงทันที ตระกูลหลี่เปลี่ยนหน้าเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

“คุณชื่ออะไร?” หยางเฉินถาม

รุ่นหลานของตระกูลหลี่ยิ้มจางๆ “ทำไม?คุณหยางถามชื่อผมทำไม?คุณจะสอนวิชาบูโดให้ผมเหรอ? หรือคุณวางแผนจะไปฟ้องเหล่าจู่ของผม?”

“แต่มันไม่สำคัญหรอก แม้ว่าคุณต้องการฟ้องให้เหล่าจู่ผมก็ไม่เป็นไร จำไว้ว่าผมชื่อหลี่เป่าจุ้น และพ่อของฉันชื่อหลี่เย่”

ก่อนที่หยางเฉินจะระเบิดออกมา อ้ายหลินก็ทนไม่ไหวและพูดอย่างโกรธเคืองว่า "คุยพูดแบบนี้ได้ไง? พี่เฉินจำเป็นต้องฟ้องตระกูลหลี่ของคุณไหม?"

เฝิงเสียวหว่านก็โกรธมากเช่นกัน สายตาของเธอจับจ้องไปที่หลี่เป่าจุ้นและกล่าวว่า “พี่หยางจะพักผ่อน กรุณาออกไปซะ!”

หลี่เป่าจุ้นยิ้มจางๆ"ดูเหมือนคุณจะลืมสิ่งหนึ่งไป นี่คือบ้านของตระกูลหลี่ของผม และคนนอกอย่างพวกคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะขับไล่ผม"

"คุณ……"

เฝิงเสียวหว่านพูดเพียงคำเดียว และเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

หยางเฉินไม่ได้พูด และมองไปที่หลี่เป่าจุ้นอย่างสงบ จนถึงตอนนี้ เขายังไม่รู้ว่านี่คือความยินยอมของหลี่จ้ง หรือความยินยอมของหลี่เจียงสง

หรือบางทีพวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เรื่องนี้พ่อของหลี่เป่าจุ้นเป็นคนยินยอม?

ไม่ว่าในกรณีใด คนในตระกูลหลี่รู้สภาพร่างกายของเขาแล้ว และนี่น่าจะเป็นเพียงการทดสอบ

แต่ถึงแม้จะเป็นเพียงการทดสอบ แต่ก็แสดงให้เห็นอย่างหนึ่งว่าสถานการณ์ปัจจุบันของเขาอันตรายมาก

ทันใดนั้นเขาก็พูดว่า "ให้เวลาคุณหนึ่งนาที ไสหัวออกไปเอง ไม่เช่นนั้น ตาย!"

ประโยคที่ดูเหมือนสงบอย่างหาที่เปรียบมิได้ ทำให้เกิดแรงกดดันอย่างมากต่อหลี่เป่าจุ้นเพราะก่อนหน้านี้หยางเฉินนั้นแข็งแกร่งมาก และแม้แต่หลี่จ้งที่เป็นเหล่าจู่ของตระกูลหลี่ ก็เกือบตายด้วยน้ำมือของหยางเฉิน

ครั้งนี้ แม้ว่าหยางเฉินจะได้รับบาดเจ็บสาหัสและถูกหลี่จ้งพามาที่ตระกูลหลี่โดยหลี่จ้ง เขาไม่กล้าทำอะไรกับหยางเฉินก่อนที่จะแน่ใจว่าหยางเฉินสูญเสียบูโดของเขาไปแล้วจริงๆ

“ยังมีเวลาสิบวินาทีสุดท้าย!” หยางเฉินก็พูดขึ้นอีกครั้ง

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขามีสีหน้าที่เรียบสงบ และดูเหมือนไม่กังวลเลย ท่าทางสงบของเขาทำให้หลี่เป่าจุ้นรู้สึกกดดันมากขึ้นเรื่อยๆ

“ในเมื่อคุณหยางให้ผมออกไป งั้นผมก็จะไป!” หลี่เป่าจุ้นพูด แล้วหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งหลี่เป่าจุ้นจากไปนาน หยางเฉินมองไปที่อ้ายหลินอย่างรวดเร็วและถามว่า "พี่อ้าย ซ่งจั่วและซ่งโย่วอยู่ที่ไหน?"

อ้ายหลินอธิบายว่า "เสี่ยวหว่านต้องการสมุนไพรอันล้ำค่าสองสามตัวเพื่อรักษาคุณ เมื่อสามวันก่อนพวกเขาออกไปหายาแล้ว"

เฝิงเสียวหว่านพยักหน้า"สมุนไพรเหล่านั้นหายากมากและขาดตลาด ถ้าสามารถหามาได้ สมุนไพรเหล่านี้จะช่วยคุณได้มาก"

หยางเฉินพยักหน้า จากนั้นมองไปที่ผู้หญิงสองคนด้วยท่าทางเคร่งขรึมและกล่าวว่า "พวกคุณพาเสี่ยวจิ้งอันไปจากที่นี่ และผมจะให้คนของผมช่วยซ่อนข้อมูลประจำตัวของพวกคุณ"

หลังจากฟังคำพูดของหยางเฉิน สีหน้าของสตรีทั้งสองเปลี่ยนไปอย่างมาก และดวงตาของเฝิงเสียวหว่านก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที “พี่หยาง อาการบาดเจ็บของคุณยังไม่หาย ฉันยังต้องการจะรักษาคุณ ฉันไปไม่ได้”

อ้ายหลินก็พูดด้วยตาสีแดงว่า “คุณเป็นแบบนี้ เราจะปล่อยคุณไว้อย่างนี้และไปได้อย่างไร?คุณกังวลว่าจะเป็นภาระของเราเรา จึงให้เราไป ใช่ไหม?”

เป็นเพราะเหตุนี้จริงๆ หยางเฉินก็ไม่ปิดบังและกล่าวอย่างเคร่งขรึม “พวกคุณเองก็เห็นแล้วว่า ตระกูลหลี่เริ่มสงสัยในเรื่องนี้แล้ว และผมไม่มีทางรับประกันได้ในขณะนี้ เหล่าจู่ของตระกูลหลี่ก็เริ่มสงสัยในตัวผมเช่นกัน แต่ที่แน่ชัดคือ คนในตระกูลหลี่ไม่ชอบผมมาก และเมื่อพวกเขารู้ว่าผมสูญเสียบูโดทั้งหมดไปแล้ว อันตรายมากที่พวกคุณอยู่กับผม”