บทที่ 1479 การทดสอบตระกูลหลี่

หยางเฉินรู้สึกว่าเขาได้ฝันยาว ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นช้าๆ ทันทีที่เขาลืมตา ความฝันทั้งหมดที่เขามีก่อนหน้านี้ก็ลืมไปหมดแล้ว

“พี่หยาง คุณตื่นแล้ว!”

ทันทีที่หยางเฉินลืมตา เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

“พี่เฉิน คุณได้ยินฉันพูดไหม?” เสียงของอ้ายหลินดังขึ้นทันที

หยางเฉินรู้สึกเพียงว่าเขาไม่มีแรงในร่างกายของเขา เขาเป็นเหมือนซากศพที่ตาย ร่างกายของเขาเบาและกระหายน้ำ และในที่สุดเขาก็พูดว่า “น้ำ!”

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฉิน ในที่สุดเฝิงเสียวหว่านและอ้ายหลินก็โล่งใจ ในไม่ช้า เฝิงเสียวหว่านก็นำน้ำอุ่นหนึ่งแก้วมา

ในไม่ช้า หยางเฉินก็ดื่มน้ำอุ่นแก้วใหญ่จนหมด และเขาก็รู้สึกสบายขึ้นมาก

“ผมหลับไปนานเท่าไหร่แล้ว?” หยางเฉินถาม

เฝิงเสียวหว่านพูดด้วยดวงตาสีแดง “สามวันแล้ว พี่หยาง คุณทำให้พวกเราตกใจมาก”

ในเวลานี้ สีหน้าของเฝิงเสียวหว่านซีดมาก เมื่อดูแล้วก็รู้ว่าเธอใช้แรงมากไป ตาของเธอแดงและบวม และเห็นได้ชัดว่าเธอร้องไห้

ดวงตาของอ้ายหลินก็แดงเช่นกัน หยางเฉินสลบเป็นเวลาสามวันสามคืน และพวกเธอก็เฝ้าอยู่สามวันสามคืนด้วย

เมื่อเห็นว่าหยางเฉินตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พวกเธอก็อยากจะร้องไห้

“สองสามวันนี้ ลำบากพวกคุณแล้วนะ!” รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยางเฉิน

ดวงตาของเฝิงเสียวหว่านเป็นสีแดง เธอส่ายหัวและสะอึกสะอื้น "พี่หยาง ฉันขอโทษ ฉันรักษาคุณให้หายไม่ได้"

หยางเฉินตกตะลึงครู่หนึ่ง และทันใดนั้นเขาก็ไม่เข้าใจว่าเฝิงเสียวหว่านหมายถึงอะไร

เขามองอ้ายหลินอย่างสงสัย และเห็นว่าดวงตาของอ้ายหลินก็แดงเช่นกัน และน้ำตาก็ไหลจากใบหน้าของเธออย่างเงียบๆ

“ตอนนี้ผมตื่นแล้วไม่ใช่เหรอ?อีกไม่นานผมก็จะหายเป็นปกติแล้ว พวกคุณอย่าเครียดมากไป ผมไม่เป็นไร” หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงสองคนยังคงไม่พูดอะไร เพียงแค่ร้องไห้เงียบๆ

สิ่งนี้ทำให้หยางเฉินเป็นกังวลมาก หรือว่า หยางเฉินไม่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของเขาให้หายได้จริงๆ?

หรือว่า ตนเองจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน?

“เสี่ยวหว่าน พี่อ้าย พวกคุณอย่าเพิ่งร้องไห้ เกิดอะไรขึ้น? อาการบาดเจ็บของผมจะไม่สามารถรักษาให้หายได้แล้วใช่ไหม?” หยางเฉินถาม

“พี่หยาง บูโดของคุณ พังแล้ว!” เฝิงเสียวหว่านพูดความจริงออกมาในที่สุด

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา หยางเฉินก็ตกตะลึงและตื่นตระหนกในทันใด เขาระเบิดบูโดบนร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว แต่พบว่า ร่างกายของเขาไม่มีเรี่ยวแรง เขาเป็นคนธรรมดาที่แสนจะธรรมดาจริงๆ

วิชาแดนเหนือมนุษย์ขั้นสามของเขาได้หายไปจริงๆ

เขาในตอนนี้ เกรงว่าไม่มีแม้แต่แดนราชาขั้นต้นด้วยซ้ำ

“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! เป็นไปได้ยังไง?”

หยางเฉินตื่นตระหนกอย่างยิ่ง ดิ้นรนที่จะลุกขึ้นจากเตียง เขาเดินไปที่โต๊ะน้ำชาข้างๆเขาแล้วตบฝ่ามือลงอย่างแรง

"ปัง!"

ได้ยินแต่เสียงตบของเขาบนโต๊ะ แต่โต๊ะน้ำชาไม้เนื้อแข็งนั้นไม่บุบสลาย ไม่มีแม้แต่รอยแตกแม้แต่นิดเดียว

ผู้แข็งแกร่งคนใดก็ตามที่เพิ่งเข้าสู่แดนราชาขั้นต้น สามารถทุบโต๊ะไม้เนื้อแข็งให้เป็นชิ้นๆด้วยฝ่ามือเดียว

แต่หยางเฉินในปัจจุบัน กลับทำไม่ได้

“เป็นไปไม่ได้! ผมไม่เชื่อ! ผมเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นสาม ผมจะสูญเสียบูโดได้อย่างไร?”

หยางเฉินเริ่มหงุดหงิดอย่างมากและคำราม “จนถึงตอนนี้ ภรรยาและลูกสาวของผมยังไม่สามารถกลับมาได้ เพียงเพราะผมผิดใจกับผู้แข็งแกร่งมากเกินไป ผมไม่กล้าพาพวกเธอกลับมา”

“เพื่อนสนิทของผมหม่าชาว ก็ถูกขังอยู่ในราชวงศ์เฝิง ตอนนี้เป็นไงบ้างผมก็ไม่รู้”

“ความบาดหมางระหว่างผมและราชวงศ์เย่ยังไม่ได้จัดการ ผมจะสูญเสียบูโดของผมได้อย่างไร?”

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ที่ผมจะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้!”