บทที่ 1599 บางสิ่งอาจไม่เป็นไปตามที่ต้องการ

นัยน์ตาคมกริบแวบวาบในดวงตาของหยางเฉิน พุ่งเข้าหาหลิวเหล่าก้วย

"ปัง!"

ฝ่ามือพุ่งเข้าไปที่หน้าผากของหลิวเหล่าก้วย สีหน้าของหลิวเหล่าก้วยหยุดนิ่งทันที ดวงตาของเขาค่อย ๆ หย่อนยาน ร่างกายของเขาล้มลงกับพื้น และเขาตายตาไม่หลับ

แม้แต่ เฝิงเจียหยีก็ยังตะลึงกับกลวิธีอันแข็งแกร่งของ หยางเฉินบอกฆ่าก็คือฆ่า ประเด็นสำคัญคือ หลิวเหล่าก้วยเป็นผู้แข็งแกร่งในเมืองเหมียว และรุ่นน้องของเขาคือเจ้าแดนของอาณาเขตที่เก้าของเมืองเหมียว ผู้แข็งแกร่งของแดนเหนือมนุษย์ขั้นเจ็ด

เฝิงเจียหยีมองไปที่หยางเฉินและถามว่า “คุณไม่กังวลหรือว่าฉันจะเปิดเผยความลับของคุณ?”

เมื่อกี้ หลิวเหล่าก้วยบอกหยางเฉินถึงข่าวเกี่ยวกับอาณาเขตที่เก้าต่อหน้า เฝิงเจียหยี รวมถึงข่าวที่หยางเฉินมีสายเลือดคลั่ง

หยางเฉินมองไปที่ เฝิงเจียหยีอย่างสงบและพูดว่า "ฉันคิดว่าเธอจะไม่เปิดเผยออกไป! แม้ว่าเธอจะเปิดเผยความลับของฉันจริงๆ ออกไป นั้นก็คงต้องสมน้ำหน้าตัวเอง"

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใกล้ชิดกับ เฝิงเจียหยีมากนัก แต่เพียงไม่กี่ครั้งที่ได้ใกล้ชิด ก็สามารถรู้ได้ว่าเฝิงเจียหยีนั้นเป็นคนแบบไหน

ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลว่า เฝิงเจียหยีจะเปิดเผยความลับของเขา

แน่นอน แม้ว่ามันจะรั่วไหลออกไปแล้วยังไงล่ะ?

เช่นเดียวกับที่หยางเฉินพูดกับหลิวเหล่าก้วยในเมื่อกี้ เมื่อเขายังอยู่ที่แดนเทพชั้นยอดเขาได้เริ่มเป็นศัตรูกับตระกูลเดอะคิงแล้ว หลังจากขอบเขตศิลปะการต่อสู้ของเขาได้เข้าสู่ แดนเหนือมนุษย์ พลังการต่อสู้ของเขาก็สามารถต่อสู้กับแดนเหนือมนุษย์ของราชวงศ์ได้แล้ว

ตอนนี้ที่ขอบเขตศิลปะการต่อสู้ของเขาได้เข้าสู่ แดนเหนือมนุษย์ขั้นหกแล้ว พลังการต่อสู้ของเขาเทียบเท่ากับผู้แข็งแกร่งของแดนเหนือมนุษย์ชั้นยอดขั้นเจ็ด

“ตอนนี้คุณจะทำอย่างไรต่อ?”

เฝิงเจียหยี หยุดพูดเกี่ยวกับเรื่องเมื่อครู่นี้ และถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัย

หยางเฉินส่ายหัว: "ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อเหมือนกัน ทำได้แค่รอต่อไป รอจนถึงผู้แข็งแกร่งของตี้ชุนมาหาฉัน"

เขารู้เพียง ตามที่เล่าต่อกันว่ามีเพียงราชาแห่งเยี่ยนตูเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์ได้รับมรดกในตี้ชุน แต่ไม่มีใครรู้ข่าวจริงเกี่ยวกับตี้ชุน

ครั้งนี้เขาได้ริเริ่มการแข่งขันศึกชิงคิงแห่งเยี่ยนตู และคว้าแชมป์ได้ กลายเป็นราชาแห่งเยี่ยนตู

ขั้นตอนต่อไป ดูเหมือนว่าจะต้องรอ

"ตี้ชุนมีตำนานเรื่องเล่ามาตลอด แต่ไม่มีข้อมูลที่แท้จริงเกี่ยวกับตี้ชุนเลย"

เฝิงเจียหยีก็เปิดปากพูดอย่างเคร่งขรึม: “ตามคำขอของชายผู้นั้นเมื่อร้อยปีที่แล้ว ตระกูลเดอะคิงและผู้แข็งแกร่งราชวงศ์ไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวเข้าในเยี่ยนตูแม่แต่ก้าวเดียว แต่ตอนนี้ตระกูลเดอะคิงและผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์ได้เข้ามาอยู่ทั่วเยี่ยนตูไปแล้ว ไม่ได้มีเรื่องใดๆ เกิดขึ้นอยู่ดี”

“ตำนานเรื่องเล่าก็เป็นแค่ตำนานเรื่องเล่า ตำนานนี้เป็นเพียงเรื่องราวที่สานต่อโดยบรรพบุรุษ จุดประสงค์ที่แท้จริงคือการปกป้องเยี่ยนตู ป้องกันจากการพังทลายของตระกูลชั้นนำเหล่านั้น”

“ที่จริงแล้ว ไม่มีตี้ชุน ทุกอย่างเป็นตำนานเรื่องเล่า!”

หลังจากฟังคำพูดของ เฝิงเจียหยีแล้ว สีหน้าของ หยางเฉินก็ดูไม่ดีนัก เขาได้ตรึงความหวังไว้กับไม้เท้าตี้ เพราะ มีเพียงไม้เท้าตี้เท่านั้นที่จะสามารถช่วยหม่าชาวได้

แต่ถ้าเป็นอย่างที่ เฝิงเจียหยีพูด ก็หมายความว่าตี้ชุนไม่มีอยู่จริง ดังนั้น ไม้เท้าตี้ก็ไม่มีอยู่จริงเช่นกัน

ถ้าไม่มีไม้เท้าตี้ หม่าชาวจะทำไงล่ะ?

นอกจากนี้ ผู้แข็งแกร่งชุดดำที่เขาเคยพบในราชวงศ์เฝิงก่อนหน้านี้ เขาสาบานบอก หยางเฉินอย่างจริงจังว่า พบไม้เท้าตี้แล้วถึงจะช่วยเหลือหม่าชาวได้ เป็นไปได้ไหมว่าอีกฝ่ายกำลังหลอกตัวเอง?

แต่ถ้าตำนานเรื่องเล่าเป็นจริง ดังที่ เฝิงเจียหยีพูดในเมื่อกี้นี้ ตามตำนานเรื่องเล่าว่าชายผู้นั้นตั้งกฎเมื่อร้อยปีที่แล้ว ตระกูลเดอะคิงและผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์จะไม่มีสิทธิ์เข้าสู่เยี่ยนตูแม้แต่ก้าวเดียว

แต่ตอนนี้ มีตระกูลเดอะคิงและผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์อยู่ทุกหนทุกแห่ง และพวกเขายังมีชีวิตอยู่ดี แล้วจะอธิบายเรื่องนี้ได้อย่างไร?