บทที่ 1651 ล้วนเป็นแผนร้าย

หวยหลันไม่รู้จะล่อหยางเฉิน ไปหุบเขาราชายาอย่างไร จึงทำได้เพียงใช้เจียงลั่วมาล่อ

ดวงตาสองข้าง ที่แดงก่ำของหยางเฉิน จ้องมาที่หวยหลัน เขากัดฟันพูดว่า “ฉันให้เธอไสหัวไป! รีบไสหัวไปจากสายตาฉัน! ไม่งั้น ตาย!”

ความอาฆาตอันรุนแรง ระเบิดออกจากตัวเขา ล็อกหวยหลันเอาไว้

หวยหลันรู้สึกว่าหัวใจตัวเอง โดยพลังความเยือกเย็น แช่แข็งเอาไว้ ตัวสั่นเล็กน้อย

หวยหลันสะกดกลั้นความกลัวในใจ รีบพูดว่า “พี่หยาง ฉันคือหวยหลัน! ตอนนี้อาการพี่แย่มาก ถ้าเจียงลั่วไม่ตาย พิษกู่ไร้หัวใจในตัวพี่ จะทำให้พี่ยิ่งเจ็บปวด ฉันรู้ว่าหุบเขาราชายาอยู่ที่ไหน จะพาพี่ไปเดี๋ยวนี้”

“พรึ่บ!”

หยางเฉินปรากฏตัวตรงหน้าหวยหลัน ใช้มือจับคอหวยหลันเอาไว้ คอขาวของหวยหลัน เป็นรอยนิ้วมือแดงขึ้นมาทันที

ตัวของหวยหลัน ลอยขึ้นมา

ตอนนี้ เธอตกใจจนสับสนไปหมด รู้สึกเพียงว่าตัวเองใกล้จะตาย

พลานุภาพบนตัวหยางเฉิน รุนแรงมาก เหมือนสัตว์ร้าย ที่มาจากดึกดำบรรพ์ ทำให้คนไม่มีความกล้า แม้แต่จะสบตากับเขา

“ในเมื่อเธอไม่ไสหัวไป งั้นฉันจะฆ่าเธอเอง!”

หยางเฉินพูดด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม

เขาเพิ่มแรงบนมือ หวยหลันไม่สามารถพูดออกมาได้ รู้สึกว่าหยางเฉินบีบคอตัวเอง แรงขึ้นเรื่อยๆ เธอหายใจติดขัด

เดิมทีเธอมีสีหน้าหวาดกลัว หลังจากเผชิญกับความตายจริงๆ กลับใจเย็นลง

เธอไม่ได้ขัดขืน ให้หยางเฉินใช้แรงบนคอตัวเอง อย่างตามใจชอบ

ตอนเธอมองหยางเฉิน แววตาไม่มีความเคียดแค้น กลับราบเรียบ สงบ และแฝงไปด้วยความซาบซึ้ง

ช่วงเวลาระหว่างความเป็นตาย มีภาพมากมาย ผุดขึ้นมาในหัวเธอ ครั้งหนึ่ง เธอไม่ใช่กระบอกเสียงของเจ้าเมืองหวยเฉิง ที่มีความงดงาม แต่เป็นเพียงเด็กทารกที่โดนพ่อแม่ทอดทิ้ง

จนกระทั่งเจ้าเมืองหวยเฉิง ปรากฏตัวขึ้น พาเธอออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า อีกทั้งยังบอกเธอว่า ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เธอชื่อหวยหลัน เป็นหลานสาวของเจ้าเมืองหวยเฉิง

และเริ่มตั้งแต่ตอนนั้น โชคชะตาของเธอ ก็เปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก

แต่เธอไม่ชอบชีวิตแบบนี้ เพื่อที่จะเป็นกระบอกเสียง ของเจ้าเมืองหวยเฉิง ไม่มีใครรู้ว่า เธอต้องแลกด้วยอะไรบ้าง คนอื่นเห็นเพียงความโดดเด่นบนตัวเธอ ที่ได้เป็นกระบอกเสียงของเจ้าเมือง

แม้เป็นเช่นนี้ ในจวนเมืองหวยเฉิง ก็ยังไม่มีใครให้เกียรติเธอ คิดว่าเธอเป็นขยะ ที่เจ้าเมืองเก็บกลับมาเท่านั้น

ความโดดเด่นของเธอทั้งหมด เพราะคนนอกหวาดกลัวเจ้าเมืองหวยเฉิงเท่านั้น จึงให้ความเคารพเธอด้วย

เธอรู้ดี อันที่จริงลับหลัง คนจำนวนมากดูถูกเธอ ดูถูกเธอจากใจ

จนถึงตอนนี้ ต้องตายแล้วใช่ไหม

หลังจากตายไป จะได้หลุดพ้นใช่ไหม

ผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เคยพูดว่า เด็กที่โดนทิ้งอย่างพวกเธอ เป็นนางฟ้าปีกหัก รอให้พวกเธอตายไป จะกลายเป็นนางฟ้าอีกครั้ง

เธอรู้สึกสติตัวเองหายไปเรื่อยๆ เธอมองไปยังแสงอาทิตย์ ราวกับเห็นนางฟ้าปีกยาวนับไม่ถ้วน ปรากฏอยู่บนท้องฟ้า

เธอยิ้มมุมปาก “ฉันจะกลายเป็นนางฟ้าเหมือนกันใช่ไหม”

แต่ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกอาลัยอาวรณ์โลกนี้ แม้โหดร้าย แต่เธอยังไม่อยากจากโลกนี้ไป

จู่ๆ มีน้ำตาไหลออกจากหางตาของเธอ

หยางเฉินที่กำลังบีบคอเธอ ขาดสติไปแล้ว แต่ขณะนั้น เขารู้สึกถึงความเย็น ขึ้นมาบนใบหน้าตัวเอง

ตัวเขาชะงักไป ดวงตาแดงก่ำที่มองหวยหลัน สีแดงก่ำค่อยๆ หายไป เห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าหวยหลันชัดเจน