บทที่ 1652 ตามฆ่าทั้งเมือง

คำพูดของเหล่าจิ่ว ทำให้หยางเฉินช็อกไป เขาไม่ได้เชื่อเจ้าเมืองหวยเฉิงตลอด มีความสงสัยในใจเหมือนกัน แต่อีกฝ่ายดีกับตัวเองมาก เขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่คิดไม่ถึงว่า เจ้าเมืองหวยเฉิง กำลังใช้ประโยชน์จากเขาจริงๆ

“นอกจากนั้น สิ่งสำคัญอีกอย่างคือ นายเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสไร้นาม มาเมืองหวยเฉิงครั้งนี้ เขาไม่กล้าฆ่านาย เพราะถ้านายตาย จะเกี่ยวข้องกับเขา ผู้ไร้นามต้องทำลายจวนเมืองหวยเฉิงทั้งหมดแน่นอน”

“อีกทั้งหลายปีมานี้ หุบเขาราชายา เติบโตอย่างกำเริบเสิบสาน ในเมืองหวยเฉิง ไม่สนใจจวนเมืองหวยเฉิง เป็นสิ่งขวางตาเจ้าเมืองหวยเฉิงมานานแล้ว”

“ดังนั้น เขาจึงลองใช้ผู้หญิงคนนี้ ล่อนายไปที่หุบเขาราชายา เมื่อเป็นเช่นนี้ หลังจากนายปลดปล่อยสายเลือดคลั่งออกมาทั้งหมด จะเข่นฆ่าในหุบเขาราชายา โดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ด้วยเหตุนี้ จะสร้างความเสียหายให้หุบเขาราชายา เป็นอย่างมาก”

“แต่นายมีเพียงพละกำลังแดนเหนือมนุษย์ขั้นเจ็ดชั้นกลาง ถึงใช้สายเลือดคลั่ง ปล่อยพลังออกมาถึงขีดสุด ก็ไม่น่าจะข้ามผ่าน แดนเหนือมนุษย์ขั้นแปดชั้นยอดได้ ตอนนี้ทั้งหุบเขาราชายา คนที่สามารถฆ่านายได้ มีเพียงคนเดียว นั่นก็คือราชายา”

“ถ้านายโดนราชายาฆ่า ผู้อาวุโสไร้นาม ต้องทำลายหุบเขาราชายาแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้น ทั้งเมืองหวยเฉิง ไม่มีใครสามารถข่มขู่ตำแหน่ง ของจวนเมืองหวยเฉิงได้อีก”

เหล่าจิ่วพูดด้วยสีหน้าจริงใจ เมื่อหยางเฉินฟังจบ เขารู้สึกไม่ดี

ก่อนหน้านี้ เขาเคยสงสัยเหล่าจิ่ว แต่เหล่าจิ่วเป็นคนที่เจ้าเมืองเหมียวส่งมา เจ้าเมืองเหมียวดีกับเขามาก อีกทั้งเจ้าเมืองเหมียว ไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าเขา แน่นอนว่าเหล่าจิ่วก็ด้วย

จนกระทั่งตอนนี้ หลังจากเหล่าจิ่ววิเคราะห์ทุกอย่าง หยางเฉินเข้าใจทุกอย่างแล้ว มิน่าล่ะ เจ้าเมืองหวยเฉิง ถึงปฏิบัติกับเขาอย่างสุภาพ แถมยังให้หวยหลัน ดูแลที่พักของเขา แม้กระทั่งตอนที่ราชายา มาจวนเมืองหวยเฉิง เจ้าเมืองหวยเฉิง ยังออกหน้าด้วยตัวเอง เป็นปฏิปักษ์กับราชายา ที่แท้มีแผนร้ายอันล้ำลึกนี่เอง

“ขอโทษครับท่านเก้า! ผมไม่ควรสงสัยคุณ!”

หยางเฉินพูดกับเหล่าจิ่ว ด้วยสีหน้าขอโทษ

เหล่าจิ่วส่ายหน้าเบาๆ โยนเจียงลั่วที่หายใจรวยริน ลงบนพื้นอย่างไม่สนใจ

เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “พิษกู่ไร้หัวใจบนตัวนาย เป็นฝีมือเจียงลั่ว นายต้องฆ่าเจียงลั่วด้วยมือตัวเอง ถึงจะกำจัดพิษกู่ไร้หัวใจในตัวนายได้ รีบลงมือเถอะ! เดาว่าอีกไม่นาน ผู้แข็งแกร่งของจวนเมืองหวยเฉิง กับหุบเขาราชายา คงมาถึง”

หยางเฉินมองเจียงลั่ว ที่บาดแผลเต็มตัว สีหน้าอาฆาต

“พลั่ก!”

โจมตีลงไป เจียงลั่วที่หายใจรวยริน สิ้นใจทันที

ทันใดนั้น หนอนสีดำขนาดประมาณเล็บนิ้วก้อย คลานออกจากปากเจียงลั่ว

เหล่าจิ่วพูดอย่างตกใจ “หนอนตัวนี้ คือพญาหนอนพิษกู่ไร้หัวใจ รีบฆ่ามัน!”

หยางเฉินหูตาว่องไว เหยียบลงบนพญาหนอนพิษกู่ไร้หัวใจ หนอนตัวนี้ โดนเหยียบจนเละ

ในเวลาเดียวกัน หยางเฉินรู้สึกชัดเจน พิษกู่ไร้หัวใจ ที่ทรมานตัวเองเหมือนตาย ไม่มีความเคลื่อนไหวในตัวเขาอีกแล้ว

ตอนนี้ หยางเฉินรู้สึกสบายไปทั้งตัว ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว

“พิษกู่ไร้หัวใจของผม ถูกกำจัดออกไปแล้วเหรอครับ”

หยางเฉินรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่

เหล่าจิ่วพยักหน้าเบาๆ จากนั้นเอาขวดเคลือบสีขาวออกมา แล้วพูดว่า “นี่เป็นยาปกป้องหัวใจ ที่เจ้าเมืองเหมียว เตรียมให้นาย นายโดนพิษกู่ไร้หัวใจ ทำร้ายหัวใจอย่างรุนแรง ตอนนี้มีเพียงยาปกป้องหัวใจ ที่สามารถบรรเทาอาการบาดเจ็บของหัวใจนายได้”