บทที่ 1712 ความแข็งแกร่งของเงาเพชฌฆาต

หลังจากที่ หยางเฉินและเฝิงเสียวหว่านออกจากเจ้าเมืองมู่ พวกเขาก็กลับไปที่พัก

“กลับมาเร็วจัง?”

เมื่อเห็นหยางเฉินและเฝิงเสียวหว่านกลับมา เหล่าจิ่วก็แปลกใจเล็กน้อย

หยางเฉินพยักหน้า และเล่าสนทนาระหว่างเจ้าเมืองมู่ให้ฟัง

หลังจากฟังเขาพูดจบ หวยหลันพูด "ดูเหมือนว่าเจ้าเมืองมู่จะมีวิธีจัดการกับพันธมิตรระหว่างราชายาและ เจ้าเมืองหวยเฉิง ไม่งั้นนายเองก็ได้พูดถึงว่าเสียวหว่าน มีวิธีการเพิ่มความแข็งแกร่งของแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้า ท่านเองก็ไม่ได้บอกจะให้นักดาบเงาเพชฌฆาตรับเข็มของเสียวหว่าน”

หยางเฉิน พยักหน้า: “สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจคือ ถ้าเจ้าเมืองมู่อยากจะฟื้นขอของท่านให้ดีขึ้น สามารถกด เจ้าเมืองหวยเฉิงไว้เพียงชั่วคราวเท่านั้น ถ้าราชายาและเจ้าเมืองหวยเฉิงมาที่จวนมู่ด้วยกัน เขาคนเดียวจะจัดการอย่างไร?”

หวยหลันพูด "ความแข็งแกร่งของ นักดาบเงาเพชฌฆาต ไม่ได้มีแค่เราเห็นเท่านั้น ตัวเขาเองอยู่ในแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นกลางของแดน แน่นอนว่านี่เป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น ส่วนระดับ ขอบเขตศิลปะการต่อสู้ถึงระดับไหน คงมีเพียง นักดาบเงาเพชฌฆาตและเจ้าเมืองมู่เท่านั้นที่รู้ "

“แม้ว่านักดาบเงาเพชฌฆาตจะมีความแข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นกลาง และบวกกับดาบอาถรรพ์ในมือของเขา เขาก็น่าจะสามารถระเบิดถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอดได้”

“ถ้าเจ้าเมืองหวยเฉิงไม่มีผู้อื่นมาด้วย ความแข็งแกร่งของนักดาบเงาเพชฌฆาตอย่างน้อยก็อยู่ในแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอดด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่เขาสามารถใช้ดาบอาถรรพ์เพื่อระเบิดความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอด”

เหล่าจิ่วพยักหน้าและพูด “ความแข็งแกร่งของนักดาบเงาเพชฌฆาตน่าจะอยู่ในช่วงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอด ก่อนหน้านี้ฉันรู้สึกถึงแรงผลักดันที่แข็งแกร่งอย่างมากจากเขา ความรู้สึกนั้นเหมือนกับเผชิญหน้ากับเจ้าเมืองหวยเฉิงและเจ้าเมืองมู่”

หยางเฉินพูดด้วยท่าทางเคร่งขรึม: “อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือการเตรียมพร้อมที่จะหลบหนีได้ทุกเมื่อ ถ้าเกิดเจ้าเมืองมู่ไม่สามารถทนต่อแรงกดดันของจวนเมืองหวยเฉิงได้ เราต้องหาวิธีที่ออกจากนี่ไป”

เหล่าจิ่วเหลือบมองทั้งสามคนและพูดด้วยน้ำเสียงกระชับ: "หยางเฉินพูดถูก หากสถานการณ์ไม่ดี เสียวหว่านใช้วิธีฝังเข็มของเธอฝังให้ฉัน ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสกัดกั้นผู้ไล่ฆ่า เพื่อที่จะให้พวกนายมีเวลาหลบหนีไปได้”

“ท่านเก้า!”

หวยหลันและ เฝิงเสียวหว่านต่างก็เคลื่อนไหว

หยางเฉินมองเหล่าจิ่วด้วยตาสีแดง ในการเดินทางมาเมืองหวยเฉิงครั้งนี้ เหล่าจิ่วช่วยพวกเขาไว้มากจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเหล่าจิ่ว พวกเขาก็คงตายในเมืองหวยเฉิงไปแล้ว

ดวงตาของเหล่าจิ่วกวาดผ่านทั้งสามคน และในที่สุดก็ตกลงมาที่หยางเฉินและพูด “หยางเฉิน นายเป็นผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้คนหนึ่ง อย่ามีน้ำใจอย่างผู้หญิง ต้องเด็ดขาด ถ้าเราถึงสถานการณ์ที่สิ้นหวังจริงๆ นายต้องหาทางพาเสียวหว่านและเสี่ยวหลันออกไปได้ เข้าใจไหม?”

“ตายคนเดียว ดีกว่าตายสี่คน ถูกไหม?”

“อีกอย่าง ผู้แข็งแกร่งที่เราเผชิญในครั้งนี้มีแนวโน้มที่จะมีแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าในตัว ด้วยความแข็งแกร่งของนายแดนเหนือมนุษย์ชั้นยอดชั้นเจ็ด ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้า ถึงนายจะอยู่ต่อก็ตาม สุดท้ายก็มีทางเดียวก็คือตาย "

“แต่ถ้านายสามารถมีชีวิตอยู่ได้ แม้ว่าฉันจะตาย ด้วยพรสวรรค์ศิลปะการต่อสู้ของนาย สักวันหนึ่งความแข็งแกร่งของนายจะไปถึงแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอดแน่นอน ถึงตอนนั้นค่อยล้างแค้นให้ฉันก็ได้ไม่ใช่เหรอ?"

เมื่อมองไปที่ชายชราผู้มีรอยยิ้มขบขำที่อยู่ฉันตรงหน้าเขา ดวงตาของ หยางเฉินก็เป็นสีแดงอย่างมาก และเขาจ้องไปที่เหล่าจิ่ว หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พยักหน้าอย่างหนัก: “ถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ ผมจะพาเสียวหว่านและเสี่ยวหลันออกจากที่นี่ไปให้ได้ครับ!”

รอยยิ้มของเหล่าจิ่วปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาพยักหน้าเล็กน้อย: “โอเค!”

หวยหลันและเฝิงเสียวหว่านก็มีสีหน้าเศร้าและดวงตาของทั้งสองสาวก็เต็มไปด้วยน้ำตา

เมื่อเห็นว่าทุกคนอารมณ์ตกต่ำ เหล่าจิ่วพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ นี่ยังมีผู้แข็งแกร่งจากจวนมู่อยู่ไม่ใช่หรือ? เจ้าเมืองมู่ต้องมีภูมิหลังแน่ พวกเราไม่เป็นไรแน่นอน”

วันนี้เป็นครั้งแรกในหลายวันที่หยางเฉินเห็นเหล่าจิ่วหัวเราะหลายครั้ง

หวยหลันถามขึ้นทันทีว่า "ท่านเก้า ท่านมีหลานสาวไหมคะ"

เหล่าจิ่วตกตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นด้วยสีหน้าขมขื่นบนใบหน้าของเขา เขาส่ายหัว: "ไม่รู้!"

หวยหลันรู้สึกประหลาดใจ: "ไม่รู้ ท่านจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าท่านมีหลานสาวหรือไม่?"

เหล่าจิ่วพูด “เมื่อสี่สิบปีก่อน ผู้แข็งแกร่งกลุ่มหนึ่ง ไปที่หมูบ้านที่ฉันอยู่ สังหารผู้คน ในวันนั้น คนในหมูบ้านเสียชีวิตอย่างมาก และมีคนส่วนหนึ่งก็หายตัวไป เมื่อฉันกลับไปถึงหมู่บ้าน ภรรยาและลูกๆ ของฉันก็ไม่อยู่แล้ว”