บทที่ 1715 ราชายาสยองขวัญ

หลังจากฟังคำพูดของ ติงอู่ เจ้าเมืองมู่ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย พลังการต่อสู้บนร่างกายของเขายังคงปกคลุม ติงอู่

ติงอู่ รีบพูดต่อ: “เจ้าเมืองมู่ ผมสัญญาว่าความลับนี้ต้องสำคัญมากสำหรับท่าน ถ้าท่านรู้ความลับนี้ความแข็งแกร่งของท่านก็จะดีขึ้นอย่างแน่นอน”

เจ้าเมืองมู่ก็หัวเราะ แต่เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างแรง

จู่ๆ เจ้าเมืองมู่ก็ถามขึ้น “ไหนลองว่ามา ตัวเขามีความลับอะไรซ่อนอยู่”

ติงอู่หยุดนิ่งไปครู่หนึ่งและพูดด้วยสีหน้าอ้อนวอน “เจ้าเมือง ถ้าท่านไม่ฆ่าผม ท่านสัญญาว่าจะปล่อยผมไปจากที่นี่ ผมสัญญาว่าสามวันจากนี้ ถ้าผมปล่อยภัย ผมก็จะบอกความลับนี้ทันที..”

เจ้าเมืองมู่เหล่มองติงอู่และเยาะเย้ย: “นายคิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือ?”

ติงอู่ รีบพูด: “เจ้าเมือง ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้วครับ เหตุผลที่ผมกล้าเสี่ยงสัญญากับเจ้าเมืองหวยเฉิง ว่าจะร่วมมือจัดการจวนมู่ เพราะผมรู้ความลับนี้ ผมพนันบ้านตระกูลติงเข้าไปด้วย"

“เจ้าเมือง ต้องเชื่อผมนะครับ! ตราบใดที่ผมมั่นใจในความปลอดภัยของผมแล้ว ผมสัญญาว่าจะบอกความลับนี้แก่ท่าน และที่ผมสัญญากับท่าน ผมจะบอกเพียงท่านคนเดียวเท่านั้น และแม้แต่เจ้าเมืองหวยเฉิงก็ไม่รู้ความลับนี้”

เจ้าเมืองมู่พูดอย่างเย็นชา: “ให้เวลานายสิบวินาทีในการบอกความลับ ไม่เช่นนั้น ฉันจะฆ่านายเดี๋ยวนี้!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ติงอู่ก็รีบร้อนและเอาแต่ก้มศีรษะลงกับพื้น ขอร้องว่า "เจ้าเมือง ได้โปรดอย่าฆ่าผมนะครับ! ผมสัญญา ผมจะไม่หลอกท่าน ท่านโปรดเชื่อใจผมนะครับ!"

“หมดเวลาแล้ว ในเมื่อนายไม่ยอมบอก งั้นคงต้องจัดการส่งนายไปอยู่นรก”

สิ้นเสียงของ เจ้าเมืองมู่ แรงผลักดันอันทรงพลังก็ปะทุขึ้นจากเขา

เศษหินบนพื้นรอบตัวเขาพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยตรง

ติงอู่ ตกใจและรีบพูด: "ผมพูด! ผมพูดเดี๋ยวนี้เลยครับ! ในตัวหยางเฉินมีกรี ... "

"พัฟ!"

ขณะที่เขาพูดคำว่า "กรี" เศษหินก้อนก็พุ่งเข้าใส่ร่างของเขาโดยตรง

ในทันที ติงอู่ ถูกเศษหินนับไม่ถ้วนกระทบร่างกายของเขา ตายไม่หลับตา เลือดค่อยๆ ไหลออกจากร่างกายของเขา

ณ จุดนี้ บ้านตระกูลติงซึ่งเคยมีทัศนียภาพอันงดงามในซ่านเฉิงถูกทำลายจนหมดสิ้น!

“เจ้าเมือง ทำไมท่านไม่รอให้เขาบอกความลับนั้นล่ะครับ?”

ใบหน้าของมู่ฮว๋าแสดงถึงความมึนงง มองไปที่เจ้าเมืองมู่แล้วถาม

เจ้าเมืองมู่เหลือบมองเขาเบา ๆ และพูดอย่างเย็นชา “ทำไม? นายต้องการรู้ความลับนั้นของหยางเฉินเหรอ?”

มู่ฮว๋ารู้สึกหวาดกลัว คุกเข่าลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว และรีบพูด “เจ้าเมืองอย่าโกรธเลยนะครับ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นครับ”

“ถ้าไม่มีความคิดแบบนั้นก็ลุกขึ้น!”

เจ้าเมืองมู่พูดด้วยสีหน้าที่หนักแน่น: “ในเมื่อฉันให้เสียวหว่านเป็นลูกทูนหัวของฉัน และให้หยางเฉินเป็นผู้อาวุโสในนามของจวนมู่ของเรา พวกเขาก็คือสมาชิกของจวนมู่ของเรา ใครกล้าโจมตีเขา นั่นคือความคิดที่จะตีจวนมู่ของฉัน "

มู่ฮว๋าปาดเหงื่อเย็นเยียบบนหน้าผากของเขาและก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า "ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ!"

แต่เจ้าเมืองมู่รู้แล้วว่าความลับที่ติงอู่จะพูดก่อนหน้านี้คืออะไร สิ่งที่จะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นนั้นคืออะไร แล้วเขาก็บอกว่าคือ "กรี" ซึ่งนั้นเป็นมีดแน่นอน

ข่าวนี้สำคัญมาก ตอนนี้ในจวนมู่มีเพียงเขาและ นักดาบเงาเพชฌฆาตเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

หากติงอู่ได้บอกเรื่องเกี่ยวกับมีดพกอาถรรพ์ในที่สาธารณะเช่นนี้ ข่าวก็จะรั่วไหลในไม่ช้า และปัญหาสำหรับจวนมู่จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น

ถึงเวลานั้น ไม่เพียงแต่จวนเมืองหวยเฉิงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้แข็งแกร่งอื่นๆ ที่จะมาที่จวนมู่เพื่อชิงมีดพกอาถรรพ์

ในขณะนี้ ออร่าต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวก็กวาดทั่วจวนมู่

สีหน้าของเจ้าเมืองมู่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เพราะเขาสัมผัสได้ถึงพลังการต่อสู้ และแม้แต่เขาก็ยังไม่สามารถรับประกันได้ว่าเขาจะสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้หรือไม่

"บูม!"

ในวินาทีต่อมา ร่างราวกับทหารศักดิ์สิทธิ์ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเจ้าเมืองมู่

“ราชายา!”