บทที่ 1716 มันคือดอกเตอร์แบล็ก

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เจ้าเมืองมู่ไม่ลังเลอีกต่อไป มือของเขากระแทกกับที่วางแขนของเก้าอี้ และในวินาทีต่อมา ร่างของเขาก็บินขึ้นไปในอากาศ มุ่งไปฆ่าราชายาโดยตรง

"บูม!"

ราชายาทุบชายผู้แข็งแกร่งจากจวนมู่ด้วยหมัด หันหลังกลับชกต่อยและเจ้าเมืองมู่ที่โจมตีมา

ออร่าของศิลปะการต่อสู้บนร่างของ เจ้าเมืองมู่พุ่งสูงขึ้น และเขาก็กระแทกออกไป: "บูม!"

เสียงดังปัง!

ราชายาถูกกระแทกโดยตรงด้วยและก้าวถอยหลังห้าหกก้าว ในทางกลับกัน เจ้าเมืองมู่ก็ถอยห่างออกไปหลายเมตรและนั่งลงบนรถเข็นของเขา

จนกระทั่งถึงเวลานี้ ผู้แข็งแกร่งของจวนมู่ถึงจะรู้ว่าขาของเจ้าเมืองมู่ยังไม่ฟื้นตัว พวกเขาอึ้งตกลงในชั่วขณะ

พวกเขารู้ว่าราชายานั้นแข็งแกร่งมากขนาดไหน

หากขาของเจ้าเมืองมู่ฟื้นแล้ว ราชายาก็ไม่สามารถทำอะไรเจ้าเมืองมู่ได้ แต่ตอนนี้ขาของเจ้าเมืองมู่ไม่ฟื้น นี่จะสู้ได้อย่างไร?

ดวงตาคมกริบแวบฉายออกมาในดวงตาของเจ้าเมืองมู่ ดวงตาของเขานั้นจับจ้องไปที่ ราชายา

เห็นเพียงราชายาและเจ้าเมืองมู่ปะทะกัน หลังจากที่ถอยกลับ เขาไม่รอช้า และรีบพุ่งเข้าหาเจ้าเมืองมู่อีกครั้ง

เจ้าเมืองมู่พูดอย่างโกรธเคือง: "อยากตายหรือไง!"

หลังจากสิ้นเสียงลง เขาก็พุ่งเข้าหา ราชายาด้วยรถเข็น

“บูมบูมบูม!”

ทั้งสองกระแทกกันอย่างบ้าคลั่ง

แม้ว่าขาของเจ้าเมืองมู่ยังไม่ฟื้นก็ตาม แต่พละกำลังของเขาก็ยังคงแข็งแรงมาก ราชายาก็ถูกโจมตีถอยหลังอีกครั้ง

ผู้แข็งแกร่งของ จวนมู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เห็นได้ชัดว่าราชายายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของ เจ้าเมืองมู่

แต่ว่าเจ้าเมืองมู่ผู้ที่กำลังต่อสู้กับราชายา ในใจของเขานั้นเต็มไปด้วยอึ้งทึ้ง

เขารู้สึกได้ถึงว่า ราชายาในตอนนี้หมดสติไปแล้ว ทั้งสองได้ต่อสู้มาหลายครั้งแล้ว และการโจมตีแต่ละครั้งก็ทรงพลังมาก แต่ก็ไม่สามารถทำให้ใบหน้าของราชายามีร่องรอยของความเจ็บปวดใดๆเลยสักนิด

คราวนี้ ในที่สุดเขาก็ยืนยันการคาดเดาของตัวเองได้ในก่อนหน้านี้ได้ ราชายาในปัจจุบันเป็นเพียงศพเดินได้ที่มีจิตวิญญาณการต่อสู้ที่บ้าคลั่ง ไม่เพียงเท่านั้น ราชายายังไม่มีความเจ็บปวดใดๆ

ในเวลานี้ นักดาบเงาเพชฌฆาตยังคงทำการทะลวง และออร่าศิลปะการต่อสู้ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขาก็ยังไม่สามารถทะลุผ่านได้

ในอีกด้านหนึ่ง หยางเฉินและคนอื่นๆ ก็รู้สึกถึงการระบาดของสงคราม

“สถานะของราชายานั้นผิดมาก”

ในเวลานี้ เหล่าจิ่วกลับมาที่ห้องและพูดอย่างเคร่งขรึม: “ตาของเขาแดง และตอนนี้เขาเหมือนคนตายเดินได้โดยไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดใดๆ และความแข็งแกร่งของเขานั้นน่ากลัวมาก”

เมื่อกี้เขาแอบไปที่สถานที่ที่ราชายาและเจ้าเมืองมู่ต่อสู้กัน

เมื่อหยางเฉินและคนอื่นๆ ได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

หยางเฉินพูดด้วยท่สีหน้าที่หนักแน่น: “นักดาบเงาเพชฌฆาตยังไม่ทะลุสำเร็จ และเจ้าเมืองมู่ถูกพัวพันโดยนักดาบเงาเพชฌฆาต ถ้าเกิดเจ้าเมืองหวยเฉิงมาถึง จวนมู่ก็จะตกอยู่ในอันตราย”

เหล่าจิ่ว พยักหน้า: "แม้ว่าเจ้าเมืองมู่สามารถกดราชายาไว้ได้ แต่เห็นได้ชัดว่าราชายาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาไม่มีความรู้สึก ถ้าหากยังคงดำเนินต่อไปอย่างงี้ กลัวว่าเจ้าเมืองมู่จะหมดแรงไปก่อน"

“ในตอนนั้น แม้ว่าราชายาจะถูกสังหารโดยเจ้าเมืองมู่แล้ว ถ้าเจ้าเมืองหวยเฉิงมาหลังจากด้วยแรงที่สูญหายของเจ้าเมืองมู่จากการสู้กับราชายา เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าเมืองหวยเฉิงแน่นอน"

หยางเฉิน มองไปที่หวยหลันและถาม "ตอนนี้มีข่าวเกี่ยวกับ เจ้าเมืองหวยเฉิงบ้างไหม?"

หวยหลันส่ายหัว: “ไม่มีข่าว! ถ้าไม่มีความผิดพลาดใดๆ ข่าวที่ขาของเจ้าเมืองมู่ยังไม่ฟื้น เขาน่าจะรับรู้แล้ว ตอนนี้เขากำลังเดินทางงมาจวนมู่”

หยางเฉินพยักหน้า และหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พูด “ไม่ เราจะนั่งรอแบบนี้โดยที่ไม่ทำอะไรเลยไม่ได้ หากจวนมู่พ่ายแพ้ พวกเราก็จะสิ้นชีวิตกันทุกคน!”

เหล่าจิ่วมองไปที่หยางเฉินและถาม “นายหมายความว่า?”

หยางเฉินพูด “ไปในสนามรบกันเถอะ อย่างไรก็ตามเราได้รับประกันความปลอดภัยของนักดาบเงาเพชฌฆาตได้ เจ้าเมืองมู่ถูกราชายาพัวพันพันกัน หากมีคนโจมตีนักดาบเงาเพชฌฆาตที่กำลังทะลวงผ่านในเวลานี้ ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก"