บทที่ 1788 ต้องยืนหยัดอดทนไว้

หยางเฉินสีหน้าเฉื่อยชา รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มาจากช่วงหน้าท้อง เขามองไปที่ฉินยีอย่างเหม่อลอย และพึมพำ “เสี่ยวยี ผมคือหยางเฉินพี่เขยของคุณนะ หรือว่าคุณลืมผมแล้ว?”

เดิมทีสีหน้าที่เฉื่อยชาของฉินยี หลังจากได้ยินหยางเฉินเรียก“เสี่ยวยี”แล้ว ตัวสั่นไปทั้งตัว เมื่อมองไปที่หยางเฉินอีกครั้ง ความรู้สึกที่คุ้นเคยก็เกิดขึ้นอย่างพูดไม่ถูก

แต่ว่า เธอคิดยังไงก็คิดไม่ออก ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ตกลงเป็นใครกันแน่

ไม่นาน น้ำตาก็ไหลอาบแก้มตัวเอง

ไม่รู้เพราะอะไร เมื่อเห็นชายคนนี้ เธอรู้สึกมีความคุ้นเคยมาก ซึ่งทำให้เธอมีความคิดที่อยากโผเข้าไปในอ้อมกอดของเขา และอยากร้องไห้ออกมาดังๆ

“คุณเป็นใครกันแน่? ทำไมเห็นคุณ ฉันมีความรู้สึกคุ้นเคยมาก?”

ฉินยีน้ำตาอาบแก้ม ตาทั้งคู่จ้องมองผู้ชายที่อยูใกล้แค่เอื้อม ดูคุ้นเคยแต่ก็เหมือนเป็นผู้ชายแปลกหน้า ถามด้วยเสียงสะอื้น

ในที่สุดหยางเฉินก็แน่ใจแล้วว่า ไม่ทราบเพราะสาเหตุอะไร ฉินยีได้ลืมเขาอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นจึงลงมือกับเขาหนักเช่นนี้

หยางเฉินพูดว่า “กำจัดขยะรอบๆตัวก่อน แล้วเราค่อยมาคุยรายละเอียดกัน โอเคไหม?”

ได้ยินคำพูดของหยางเฉิน ฉินยีก็ปล่อยกริช เหลือบมองไปยังผู้แข็งแกร่งที่อยู่รอบๆ สีหน้าเย็นชาทันที ทันใดนั้นก็พุ่งออกไป

หลังจากหนึ่งนาทีผ่านไป นอกจากหยางเฉิน และนักพรตเต๋าที่ถูกหยางเฉินโจมตีบาดเจ็บสาหัสจนปลิวออกไป คนอื่นๆถูกฉินยีฆ่าตายจนหมดสิ้น

และหยางเฉินใช้โอกาสตอนที่ฉินยีลงมือ ก็รีบทานยาหนึ่งเม็ดเป็นยาที่เฝิงเสี่ยวหว่านให้เขาไว้เพื่อใช้รักษาอาการบาดเจ็บ

เมื่อครู่ ฉินยีใช้กริชแทงหน้าท้องของเขาจนบาดเจ็บ ดูเหมือนว่าอาการบาดเจ็บจะรุนแรงมาก อันที่จริง ตอนที่ฉินยีใช้กริชแทงมานั้น หยางเฉินก็ได้เลี่ยงไม่ให้แทงถูกอวัยวะที่สำคัญต่างๆ กริชก็แค่แทงถูกผิวหนังภายนอกเท่านั้น

บาดเจ็บแค่นี้ ถือได้ว่าเป็นอาการบาดเจ็บภายนอกที่รุนแรง มียาที่เฝิงเสี่ยวหว่านให้ไว้ กลับกัน อาการบาดเจ็บแค่นี้ถือว่าไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ตรงกันข้าม ก่อนหน้านี้ตอนที่ประลองฝีมือกับนักพรตเต๋า อาการบาดเจ็บที่ถูกนักพรตเต๋าทำร้าย ถือว่าสาหัสมาก

“ตอนนี้ บอกฉันได้หรือยัง ตกลงคุณเป็นใครกันแน่?”

ในเวลานี้ฉินยีเดินเข้ามา สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาอีกครั้ง จ้องมองหยางเฉินแบบไม่กะพริบตาและถาม

หยางเฉินเหลือบมองไปที่ไม่ไกลนัก นักพรตเต๋าที่ถูกเขาทำร้ายบาดเจ็บจนล้มลงกับพื้น

ฉินยีขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชา “เขาเป็นคนของเซิ่งกง ฉันจะไม่ฆ่าเขา!”

หยางเฉินแอบถอนหายใจเงียบๆ เห็นได้ชัดว่าฉินยีลืมทุกอย่างจนหมดสิ้น แม้ว่าเขาจะไปฆ่านักพรตเต๋า ฉินยีก็คงจะไม่เห็นด้วย และอาจลงมือกับเขาด้วยซ้ำ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หยางเฉินจึงละทิ้งโอกาสที่จะลงมือกับนักพรตเต๋า มองดูฉินยีแล้วถามว่า “ผมเป็นพี่เขยของคุณ หยางเฉินไง! เสี่ยวยีคุณไม่รู้จักผมแล้วเหรอ?"

“พี่เขย?”

ฉินยีขมวดคิ้ว และพูดอย่างเย็นชา “ตั้งแต่เล็กจนโตฉันเติบโตมาจากเซิ่งกงฉันไม่เคยมีพี่สาวเลย แล้วฉันจะมีพี่เขยได้อย่างไร? ตกลงคุณเป็นใครกันแน่? หากคุณไม่อธิบายให้ชัดเจน ฉันจะฆ่าคุณเดี๋ยวนี้!”

พูดจบ เธอก็ยกริชในมือขึ้นอีกครั้ง

แต่หยางเฉินรู้สึกได้ว่า ฉินยีไม่ได้มีเจตนาฆ่าต่อเขา

เพียงแต่ สิ่งที่ทำให้หยางเฉินสงสัยอย่างมากก็คือ ตกลงเกิดอะไรขึ้นกับฉินยี? ทำไมถึงบอกว่า ตั้งแต่เล็กจนโตตัวเองได้เติบโตมาจากเซิ่งกง?

ถ้าไม่ใช่เพราะไฝที่มุมปากของฉินยี หยางเฉินถึงขั้นสงสัยว่า หรือว่าตัวเองจำคนผิดจริงๆ แต่เห็นได้ชัดว่า เขาใกล้ชิดกับฉินยีมาเป็นเวลานาน ไฝทุกเม็ดบนใบหน้าของฉินยี เขาก็จำได้อย่างชัดเจน

เขามั่นใจมาก ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า ก็คือฉินยี