บทที่ 1789 เมื่อกี้ขยับแล้ว

เวลาผ่านไปแต่ละนาที ฉินยีก็ยังอยู่ในความเจ็บปวด นักพรตเต๋ายังคงอยู่ข้างๆและโน้มน้าวไม่ให้ฉินยีคิดมาก ความเจ็บปวดก็จะได้หายไป

เวลาผ่านไปสิบนาทีเต็มๆ อาการของฉินยีถึงดีขึ้น นอนราบกับพื้น หายใจหอบ สีหน้าซีดเซียว ทั้งร่างเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

“เสี่ยวยี คุณเป็นไงบ้าง?”

สีหน้าหยางเฉินเป็นห่วงมาก รีบเดินไปข้างหน้า หยิบยาเม็ดที่เฝิงสี่ยวหว่านให้ไว้ และกำลังจะป้อนให้ฉินยี

แต่ในขณะที่เขากำลังจะป้อนยาเข้าไปในปากของฉินยี ก็มีแสงเย็นชาแวบผ่าน มือของฉินยีจับกริชไว้ ฟันไปที่คอของหยางเฉินอย่างไม่ลังเล

สีหน้าของหยางเฉินเปลี่ยนไปอย่างมาก รีบถอยหลังทันที

“พุด!”

แต่ว่า แขนของเขาก็ดึงกลับช้าไป โดนฉินยีใช้กริชกรีดจนเป็นแผล ทิ้งรอยคราบเลือดเป็นเส้น โชคดีที่บาดแผลไม่ลึก หยางเฉินหลบได้เร็ว เพียงแต่เมื่อกี้ถูกกริชกรีดจนมีแผล

หยางเฉินถอยหลังไปสองสามก้าว มองไปที่ฉินยีด้วยท่าทางที่ซับซ้อนและถามว่า “เสี่ยวยี! คุณลืมผมไปแล้วจริงๆเหรอ?”

ฉินยีเหลือบมองหยางเฉิน สีหน้าเย็นชาสุดขีดและพูดว่า “ฉันเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ของเซิ่งกง ตั้งแต่เล็กจนโตก็อยู่ในเซิ่งกง เธอหยุดพูดเรื่องไร้สาระ!”

หลังจากได้ยินคำพูดของฉินยี หัวใจของหยางเฉินหดหู่ลงทันที ฉินยีก็ยังไม่สามารถฟื้นความทรงจำเหรอ?

นักพรตเต๋าหัวเราะเสียงดัง “ธิดาศักดิ์สิทธิ์พูดถูกแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตเธอเติบโตในเซิ่งกง ชายคนนี้เจ้าเล่ห์มาก เพื่อเอาชีวิตรอด ใช้วิธีการทุกอย่าง เขาจงใจพูดเช่นนี้ เพื่อทำให้เธอเจ็บปวด”

“ธิดาศักดิ์สิทธิ์ คุณกับผมร่วมมือกัน ฆ่าหยางเฉินซะ ภารกิจครั้งนี้ถือว่าเสร็จสิ้นแล้ว”

ฉินยีขมวดคิ้ว มองนักพรตเต๋าอย่างเย็นชา โดยไม่พูดอะไรสักคำ หันหลังเดินจากไป

นักพรตเต๋าชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตั้งสติขึ้นมาได้ ต้องเป็นเพราะว่าเมื่อกี้นี้ฉินยีสูญเสียพลังมากเกินไป ตอนนี้อ่อนแอมาก ดังนั้นจึงเลือกที่จะจากไป

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นักพรตเต๋าก็เหลือบมองหยางเฉินอย่างเย็นชา และพูดว่า “เจ้าหนุ่ม ตราบใดที่นายยังไม่ตาย เซิ่งกงก็จะไล่ตามฆ่านายต่อไปเรื่อยๆ พวกเราไว้เจอกันคราวหน้า!”

พูดจบ นักพรตเต๋าก็หันหลังและจากไป และหายไปจากสายตาหยางเฉินอย่างรวดเร็ว

หยางเฉินสะดุดเท้า โซเซถอยหลังไปสองสามก้าว ถึงจะยืนนิ่ง สีหน้าซีดเซียว

ก่อนหน้านี้ตอนปะทะฝีมือกับนักพรตเต๋า เขาเสียพลังไปเยอะ ที่หน้าท้องก็ถูกฉินยีแทงไปหนึ่งแผล แม้ว่าอาการบาดเจ็บจะไม่อันตรายถึงชีวิต แต่ก็ถูกแทงจนเป็นแผล

หยางเฉินก้มหน้ามองอาการบาดเจ็บที่ท้องของตัวเอง บ่นพึมพำกับตัวเองว่า “ดูท่าทางคงต้องพักอีกหลายวัน ถึงจะไปจากที่นี่ได้”

เขาไม่ได้ไปที่จวนมู่ แต่อยู่ที่สนามบินนานาชาติซ่านเฉิง เพื่อหาโรงแรมใกล้ๆเข้าพัก

ผู้แข็งแกร่งที่นักดาบเงาเพชฌฆาตจัดไว้ให้เฝิงเสี่ยวหว่านกับหวยหลัน หลังจากที่ส่งไปเยี่ยนตูด้วยตัวเองเรียบร้อยแล้ว ผู้แข็งแกร่งของจวนมู่ถึงจะยอมจากไป

อันดับแรกเฝิงเสี่ยวหว่านก็โทรหาหยางเฉินทันที หยางเฉินพูดว่า “วันนี้ผมพลาดเที่ยวบินรอบสุดท้ายแล้ว พรุ่งนี้ค่อยกลับ!”

หลังจากพักฟื้นในโรงแรมเพียงลำพังหนึ่งวัน อาการบาดเจ็บก็ดีขึ้นมากแล้ว มียาที่เฝิงเสี่ยวหว่านให้ไว้ ซึ่งมีผลต่อการฟื้นตัวที่ดีมาก

ซึ่งการฝึกฝนตำราเทพสงคราม มีผลดีต่อการฟื้นอาการบาดเจ็บได้ดีมาก หนึ่งคืนเต็มๆ อาการบาดเจ็บของหยางเฉินก็หายเป็นปกติแล้ว

ตอนเที่ยงของวันต่อมา ในที่สุดหยางเฉินก็ขึ้นเครื่องไปยังสนามบินของเมืองเยี่ยนตู

หยางเฉินหลับสนิทไปหนึ่งคืน และเมื่อเขาตื่นขึ้นมา มันก็ยังคงเป็นเสียงประกาศบนเครื่องบิน เครื่องบินกำลังจะลงจอด

เมื่อก้าวสู่ดินแดนเยี่ยนตูอีกครั้ง หยางเฉินก็รู้สึกได้ถึงอากาศที่สดชื่นทันที