บทที่ 1801 เก็บดอดเบี้ยก่อน

ใบหน้าของเซี่ยเหอเต็มไปด้วยความกลัว เขาจับมือทั้งสองข้างของโยชิดะ ทาโรไว้แน่นและพูดด้วยความหวาดกลัว: "ไอ้สารเลว อย่า อย่าแตะต้องตัวฉัน!

"เพี๊ยะ!"

โยชิดะ ทาโรยกมือขึ้นตบหน้าเซี่ยเหออย่างดุเดือดดุ: "ผู้หญิงจิ่วโจวผู้ต่ำต้อย ฉันยินดีที่จะสัมผัสเธอ เธอควรได้รับเกียรติ แต่เธอกล้าที่จะต่อต้าน? ถ้าเธอยังกล้าขัดขืนอีก ฉันจะจัดการตรงนี้เลย"

ในเวลานี้ ผู้จัดการโรงแรมมาที่ห้องพร้อมกับไวน์ชั้นดี 2 ขวด เขาบังเอิญเห็น เซี่ยเหอที่ถูกโยชิดะ ทาโรฉีกเสื้อ เขาตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วกลับมาเป็นสีหน้าปกติ และทำเป็นไม่เห็นอะไร..

ผู้จัดการพูดด้วยรอยยิ้ม "คุณโยชิดะ นี่คือไวน์แดงโรมานี คอนติจากช่วงทศวรรษ 1980 ที่โรงแรมของเราได้รวบรวมมา เจ้านายของเราสั่งเป็นพิเศษให้นำออกมาเพื่อเป็นเกียรติแก่ท่าน โปรดรับไว้นะครับ!"

เมื่อเห็นผู้จัดการ เซี่ยเหอดูเหมือนจะเห็นผู้ช่วยให้รอดและรีบอ้อนวอนว่า "ได้โปรดช่วยฉันด้วย"

อย่างไรก็ตาม ผู้จัดการไม่แยแสราวกับว่าเขาไม่ได้ยินคำพูดของเซี่ยเหอ มองไปที่โยชิดะ ทาโรแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม"คุณโยชิดะ ท่านมีคำสั่งอื่นหรือไม่ครับ? ถ้าไม่มี ผมจะไม่รบกวนความสุขของท่านแล้วนะครับ"

โยชิดะ ทาโร พอใจกับคำตอบของผู้จัดการมาก และพูดด้วยเสียงหัวเราะใหญ่ "ฉันจำนายได้แล้ว หลังจากที่แชโบลของเราได้เข้าควบคุมเศรษฐกิจของเยี่ยนตู ฉันจะให้รางวัลนายอย่างหนักๆ! นายชื่ออะไร?"

หลังจากฟังคำพูดของโยชิดะ ทาโร ใบหน้าของผู้จัดการก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น และเขาพูดอย่างรวดเร็วว่า "ขอบคุณคุณโยชิดะมากๆ นะครับ! ฉันชื่อหลี่เหย่ครับ"

อีกสามวัน สามแชโบลต้นๆของ ประเทศซันจะต่อสู้กับผู้มีอิทธิพลด้านศิลปะการต่อสู้ในจิ่วโจว เรื่องนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วจิ่วโจว หลี่เหย่รู้เรื่องนี้อย่างแน่นอนอยู่แล้ว

หลายคนชื่นชมศิลปะการต่อสู้ของประเทศซัน พวกเขาเชื่อว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ของจิ่วโจวจะเอาชนะผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้ของประเทศซัน

หลี่เหย่ เป็นคนแบบนี้ หลังจากที่ได้ยินคำพูดของโยชิดะ ทาโร ดูเหมือนว่าเขาจะได้เห็นอนาคตที่สดใสของเขาแล้ว

เซี่ยเหอยังคงมีความหวังริบหรี่และพูดเสียงดัง: “ฉันขอร้องให้คุณช่วยฉันหน่อยนะ คุณแค่ต้องช่วยฉันไปที่ห้องหมายเลข 17 ช่วยบอกเพื่อนให้หน่อยก็พอแล้ว ฉันจะจำความกรุณาของคุณไว้แน่นอน”

“หุบปาก!”

หลี่เหย่ดุแล้วพูด: "คุณโยชิดะมาจากตระกูลโยชิดะ หนึ่งในสามสามแชโบลต้นๆ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านได้เห็นหัวเธอ เธออย่ามาทำตัวโง่เช่นนี้"

ใบหน้าของ เซี่ยเหอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ทันใดนั้นเธอก็เสียใจมาก เมื่อเธอถูกโยชิดะ ทาโรเข้าไปพัวพันที่ทางเดินด้านนอก เธอน่าจะขอความช่วยเหลือแต่แรก

แต่เธอถูกดึงเข้าไปในห้อง เธอถึงจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ประตูของห้องก็ถูกปิดแล้ว ดังนั้นคนด้านนอกไม่ได้ยินแน่นอน ไม่เช่นนั้นหยางเฉินจะได้ยินอย่างแน่นอน

ตอนนี้เธอทำได้เพียงภาวนาให้หยางเฉินสามารถค้นพบความผิดปกติ และช่วยชีวิตเธอได้

ในเวลานี้ หยางเฉินกำลังรอเซี่ยเหอในห้องหมายเลข 17

หยางเฉินขมวดคิ้วและพูดกับตัวเอง “นี่ก็ผ่านมานานแล้ว ทำไมเซี่ยเหอยังไม่กลับมาสักที? เธอกลับแล้วเหรอ?”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดหมายเลขของเซี่ยเหอ

แต่ไม่มีใครรับสาย

"นี่ไม่ควรเป็นนี้สิ!"

หยางเฉินขมวดคิ้วลึกขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าเซี่ยเหอจะพูดความในใจของตนออกมาเพราะดื่มแอลกอฮอล์ เธอทำตัวไม่ถูกนั้นเหรอ?

“เซี่ยเหอเธอเป็นดาราดังแล้ว หรืออยู่ด้านนอกถูกล้อมรอบด้วยแฟนคลับของตนเหรอ?”

หยางเฉินพูดกับตัวเองอีกครั้ง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขารีบลุกขึ้นและวางแผนที่จะออกไปดู

วันนี้ที่นัดกับเซี่ยเหอ เพื่อที่จะพูดคุยเรื่องพรีเซนเตอร์ แน่นอนแล้วว่าเขามีหน้าที่ที่จะต้องปกป้อง เซี่ยเหอ

“หยางเฉิน ช่วยด้วย!”

ขณะที่เขาเดินออกจากห้อง เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องที่คุ้นเคย

เขาหันมองอย่างรวดเร็ว เสียงมาจากห้องที่อยู่ไม่ไกลมากนัก และห้องนั้นก็มีคนเปิดประตูพอดี หลี่เหย่ในชุดสูทก็เดินออกมา

เมื่อกี้หลี่เหย่ออกมาจากห้องๆ นั้น เสียงของเซี่ยเหอก็ดังออกมาด้วยเช่นกัน

“ไอ้เวร!”