บทที่ 1802 ผู้อาวุโสมาที่นี่

หยางเฉินไม่ชอบคนของสามแชโบลต้นๆที่ประเทศซันพอดี วางแผนที่จะขับไล่พวกเขาออกจากจิ่วโจวในวันที่สามแชโบลต้นๆที่ประเทศซันแข็งขันกับผู้แข็งแกร่งด้านศิลปะการต่อสู้ในจิ่วโจว

พอดีเลยที่เขากังวลว่าเขาไม่มีข้ออ้างที่จะสร้างเรื่องกับแชโบล คนรุ่นใหม่ของแชโบลก็ยั่วยุเขา

เมื่อเห็นดวงตาที่เย็นยะเยือกของหยางเฉิน เซี่ยเหอรู้ว่าหยางเฉินกำลังจะเคลื่อนไหว และดูประหม่าทันที เธอชักชวนอย่างรวดเร็ว: “หยางเฉิน คุณใจเย็นๆ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ฉันแค่ถูกพวกเขาฉีกเสื้อแค่นั้นเอง ไม่เป็นไรมากนัก คุณอย่าหาเรื่องเลย?”

ในสายตาของเซี่ยเหอ ไม่ว่า หยางเฉินจะแข็งแกร่งแค่ไหน มันก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมีพลังที่จะแข่งขันกับสามแชโบลต้นๆที่ประเทศซัน เธอกลัวจริงๆ ว่า หยางเฉินจะไปมีเรื่องกับคนของสามแชโบลต้นๆที่ประเทศซัน เธอกลัวว่าจะสร้างปัญหาแก่เขา

หยางเฉินมองไปที่เซี่ยเหอและพูด “อย่ากังวล ไอ้สารเลวในห้องนี้ทุกคนจะต้องชดใช้!”

เมื่อโยชิดะ ทาโรเห็นว่าหยางเฉินกล้าที่จะข่มขู่เขา เขาก็โกรธและดุ: "ไอ้เวร!แค่จิ่วโจว นี่ก็ยังกล้ามาข่มขู่คนของแชโบลประเทศซันเหรอห้ะ?"

“ไอ้หนู คุกเข่าลง ขอโทษคุณโยชิดะ เดี๋ยวนี้ บางทีคุณโยชิดะอาจจะปล่อยนายมีชีวิตต่อได้”

“ใช่ คุกเข่าลงขอโทษเร็ว ไม่เช่นนั้นผลที่ตามมานายต้องรับมือกับมันเอง!”

“ไอ้หนู คุกเข่าลงแล้วกลิ้งออกไป มิฉะนั้นวันนี้นายตายแน่!”

...

หนุ่มๆของแชโบลประเทศซันพูดพร้อมกัน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความรังแก เมื่อพวกเขามองดู หยางเฉินเหมือนกับเห็นมดอีกตัวหนึ่งที่สามารถเหยียบย่ำจนตายได้ตามใจชอบ

"ฉีก!"

จู่ๆโยชิดะ ทาโรก็ยื่นมือของเขาออกและฉีกชิ้นส่วนจากคอเสื้อของเซี่ยเหอออก เผยให้เห็นชุดชั้นในใต้เสื้อผ้าของเธอโดยตรง

"อ๊า……"

เซี่ยเหอกรีดร้องและรีบเอื้อมมือออกไป พยายามปกปิดมันอย่างทันที

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ……"

คนของแชโบลประเทศซันทุกคนที่อยู่ในห้อง หัวเราะกันอย่างเสียงดัง

“นายอยากตายหรือไง!”

หยางเฉินตะโกนอย่างโกรธเคือง ขยับเท้าของเขา และปรากฏตัวต่อหน้าโยชิดะ ทาโรที่กำลังหัวเราะอยู่

"เพี๊ยะ!"

โยชิดะ ทาโรร้องเสียงดัง เขาหัวเราะไม่ได้อีกต่อไป ปากของเขาเต็มไปด้วยฟันหลุดออกมา

"พั๊วะ!"

โยชิดะ ทาโรกรีดร้อง ร่างของเขาก็ลอยขึ้นไปในอากาศ กระแทกโต๊ะอาหารอย่างแรง ทำลายจานทั้งหมดบนโต๊ะ

ในเวลานี้ ผู้คนต่างตกตะลึง!

ในห้องที่ส่งเสียงดังแต่เดิม ทุกคนหยุดหัวเราะเยาะและจ้องไปที่หยางเฉินด้วยดวงตาเบิกกว้าง

มีเพียงโยชิดะ ทาโรเท่านั้นที่ยังคงกรีดร้อง: "อ่า... เวร! ไอ้เวร! อ่า...ไอ้เวร"

เซี่ยเหอก็ตกตะลึงเช่นกัน เมื่อเห็น หยางเฉินมาข้างหน้าเธอ ถอดเสื้อผ้าของเขาออกแล้ววางลงบนหน้าอกของ เซี่ยเหอ ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ได้

หยางเฉินมองไปที่ เซี่ยเหอและพูดเบา ๆ "เซี่ยเหอ คุณไปที่ห้องหมายเลข17และรอฉันก่อนฉันจัดการกับเรื่องนี้เสร็จ ฉันจะไปหาคุณ"

ไอ้สารเลวพวกนี้ กล้าที่จะข่มขืนผู้หญิงในจิ่วโจว หยางเฉินจะปล่อยไอ้พวกนี้ไปง่ายๆ ได้อย่างไร?

เซี่ยเหอรีบคว้ามือของ หยางเฉินอย่างรวดเร็วและพูดอย่างประหม่า: "หยางเฉิน ฉันสบายดี อย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลย ไปกันเถอะนะ?"

เธอกลัวจริงๆ ถึงหยางเฉินจะตีโยชิดะ ทาโร แต่แชโบลจะไม่ปล่อยหยางเฉินไปง่ายๆ แน่นอน เธอสร้างปัญหาให้หยางเฉินมากมายพอแล้ว เธอไม่อยากเป็นภาระของหยางเฉินอีกต่อไป

หยางเฉินรู้ว่า เซี่ยเหอกังวลเกี่ยวกับตัวเขาเองมองเซี่ยเหออย่างจริงจังและพูด "เซี่ยเหอ คุณเชื่อฉันไหม?ถ้าคุณเชื่อฉัน ฟังฉันนะ ไปรอฉันที่ห้องหมายเลข17ก่อน"

“มันก็แค่ไอ้พวกหมูหมาจากประเทศซัน ไม่ได้อยู่ในสายตาฉันเลยสักนิด แม้ว่าพวกผู้อาวุโสของแชโบลพวกเขาจะมาก็ตาม ฉันก็จะสู้ไม่ถอย! ถ้าพวกมันกล้ารังแกคุณ พวกเขาก็ต้องชดใช้!”

เมื่อมองไปใบหน้าที่จริงจังของหยางเฉิน เซี่ยเหอรู้ว่าหยางเฉินไม่ได้โกหกตัวเอง ไม่ว่าแชโบลประเทศซันจะเป็นคนมาจากไหนก็ตาม ก็ไม่อยู่ในสายตาเขาเลยแม้แต่นิด