บทที่ 1803 เจ้านายมาแล้ว

หลังจากที่หยางเฉินออกจากห้องของโยชิดะ ทาโร เขาก็กลับมาที่ห้องหมายเลข 17

เซี่ยเหอกำลังรออยู่ในห้องอย่างใจจดใจจ่อ ทันทีที่หยางเฉินเข้ามาในห้อง เธอก็รีบลุงขึ้นไป

"คุณไม่เป็นไรมากใช่ไหม?"

ใบหน้าของ เซี่ยเหอเต็มไปด้วยความตึงเครียด เธอมองไปที่หยางเฉิน เพราะกลัวว่าหยางเฉินจะได้รับบาดเจ็บ

เมื่อเห็นความกังวลในดวงตาของเซี่ยเหอ หยางเฉินยิ้มเบา ๆ และส่ายหัว: “ฉันสบายดี ไม่ต้องกังวล แค่ขยะของแชโบลประเทศซันเหล่านั้น ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกนะ”

หลังจากยืนยันว่าหยางเฉินไม่ได้รับบาดเจ็บ เซี่ยเหอก็รีบจับมือหยางเฉินและพูด "หยางเฉินพวกเราออกไปจากที่นี่เร็ว ถ้าคนจากแชโบลประเทศซันมาถึง เราหนีออกยากนะ"

แม้ว่าเซี่ยเหอจะเชื่อในหยางเฉิน แต่แชโบลประเทศซันกดดันเธอมาก เธอก็ยังกังวลหยางเฉินจะถูกคนของแชโบลประเทศซันล้างแค้น

เธอถูกโยชิดะ ทาโร ฉีกเสื้อผ้าบนหน้าอกของเธอออก และตอนนี้เธอรีบเร่งที่จะดึง หยางเฉินออกไปจากที่นี่ เธอยังไม่รู้ว่าเธอเองโป๊ะแล้ว

หยางเฉินมีศีรษะที่สูงกว่าเซี่ยเหอ เมื่อมองลงมาจากที่สูง เขาสามารถเห็นได้ว่าเซี่ยเหอถูกฉีกเสื้อผ้า เผยให้เห็นรูปร่างทรงกลมส่วนใหญ่

“หยางเฉิน ฉันรู้ว่าคุณแข็งแกร่งมาก แต่คนที่คุณทำร้ายในตอนนี้คือหนึ่งในสามแชโบลต้นๆที่ประเทศซัน ตระกูลโยชิดะเป็นสามแชโบลต้นๆที่ประเทศซัน ครอบครัวต้องมีผู้เชี่ยวชาญอำนาจมาก อย่าทำให้ฉันกังวลมากกว่านี้แล้ว เราออกไปจากที่นี่ โอเคไหม?”

เซี่ยเหอยังไม่รู้ว่าตัวเองโป๊ะ เธอก็ยังคงพูดชักชวนเขาอยู่

เมื่อเห็นว่าหยางเฉินไม่ตอบ เธอมองลงไปตามสายตาของหยางเฉิน แล้วพบว่าเธอโป๊ะอยู่ หน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที และเธอก็เอื้อมมือออกมาอย่างทันที และปิดหน้าอกของเธออย่างรวดเร็ว

จากนั้นหยางเฉินก็กลับมารู้สึกมีสติตัวอีกครั้ง ใบหน้าของเขาก็แดงขึ้นทันที เขาสาบานว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เพราะความสูงที่แตกต่างกันระหว่างเขากับเซี่ยเหอ เขาเพียงแค่ก้มศีรษะลงก็สามารถเห็นทุกสิ่งที่เขาต้องการเห็น

ไม่ใช่! คือทุกสิ่งที่มองเห็นได้

บรรยากาศน่าอายก็ลุกขึ้นทันที เซี่ยเหอก็หยุดชักชวนเขา หยางเฉินหันกลับอย่างรวดเร็วและเดินไปที่หน้าห้องประตู ขณะที่เขาเดินไป เขาก็พูด "เดี๋ยวฉันให้คนเอาเสื้อผ้ามา"

หลังจากพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปและโทรออกสั่ง “เตรียมชุดผู้หญิงมาหนึ่งชุด สูงประมาณ 1.70 เมตร ฉันจะรอในห้องหมายเลข 17เป่ยหยวนเซียง”

ในเวลานี้ ลั่วปิงซึ่งอยู่เยี่ยนเฉินกรุ๊ปได้วางสายด้วยสีหน้าที่มึนงง เขาพูดกับตัวเอง"ทำไม ประธานหยาง ถึงต้องการชุดผู้หญิงชุดหนึ่ง?"

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็นึกถึงอะไรบางอย่าง และพูดด้วยความประหลาดใจ"ประธานหยางกลายเป็นคนไม่ดีแล้ว!"

ร้านอาหารเป่ยหยวนเซียงโยชิดะ ทาโรและผู้เยาว์อื่นๆ ของแชโบลประเทศซันอยู่ในห้อง

ใบหน้าของโยชิดะ ทาโรเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว และเขาตะโกนใส่ผู้เยาว์: "พวกนายมองดูอะไรอยู่ห้ะ? รีบติดต่อผู้อาวุโสของครอบครัวสิ!ฉันจะให้มันตาย!ให้มันตาย!"

ตอนนี้เขาโกรธมาก ฟันครึ่งหนึ่งของเขาถูกตบจากการตบของหยางเฉิน แม้แต่มือขวาของเขาก็ยังถูกหยางเฉินแทงด้วยขวดไวน์ครึ่งขวด ตอกไปที่โต๊ะอาหาร มือขวาของเขาไม่กล้าขยับ ทุก ครั้งที่เคลื่อนไหว ความรู้สึกที่แทงทะลุเกือบจะทำให้เขาเป็นลม

เมื่อได้ยินเสียงคำรามของเขา เหล่าผู้เยาว์ของแชโบลก็กลับมามีสติ และรีบติดต่อผู้อาวุโสของแชโบลอย่างรวดเร็ว

หลี่เหย่ผู้จัดการร้านอาหารที่อยู่ในห้องมาตลอด ตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าคนผู้เยาว์จากแชโบลประเทศซันกำลังโทรเรียกคน

“ไอ้เวร! พวกนายมายืนทำอะไรที่นี่? รีบโทรหาเจ้านายมาที่นี่ ฉันเกือบตายในโรงแรมของพวกนาย พวกนายไม่คิดจะรับผิดชอบหน่อยเหรอ?”

จู่ๆโยชิดะ ทาโรก็เห็นหลี่เหย่และคำรามตรงไป

หลี่เหย่แทบจะฉี่ราด ปาดเหงื่อเย็นเยียบบนหน้าผากของเขา และพูดอย่างรวดเร็ว "คุณโยชิดะใจเย็นๆนะครับ ผมจะติดต่อเจ้านายของผมและปล่อยให้เขามาจัดการกับเรื่องนี้ พวกผมจะรับผิดชอบครับ"