บทที่ 1804 พวกเขามาแล้ว

“คุณหยาง คุณมาที่นี่เมื่อไหร่ครับ? ทำไมคุณไม่บอกผมล่วงหน้าล่ะครับ ถ้าผมรู้ว่าคุณมาฉผมจะเตรียมงานเลี้ยงรอเลยครับ”

เจ้านายของเป่ยหยวนเซียง เมื่อมาถึงตรงหน้าหยางเฉิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคารพ

เขาพยักหน้าและโค้งคำนับต่อหน้าหยางเฉินทำให้หลี่เหย่ตกตะลึงในทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

หลี่เหย่รู้ดีว่าเจ้านายของเขาอยู่ในเยี่ยนตูนั้นมีอำนาจไม่น้อย ร้านอาหารเป่ยหยวนเซียงเป็นเพียงหนึ่งในหลายอุตสาหกรรมที่อยู่ภายใต้ธุรกิจของเจ้านาย และเป่ยหยวนเซียงยังเป็นบริษัทจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ที่มีร้านค้าในเครือมากมายทั่วประเทศ

ว่ากันว่าเจ้านายของ เป่ยหยวนเซียงและ หยางเฉินประธานเยี่ยนเฉินกรุ๊ปเป็นคนที่เดียวกัย ดูเหมือนทั้งสองจะรู้จักกันดี

หลี่เหย่ที่กำลังตื่งนตระหนก หยางเฉินมองไปที่เจ้านายของเป่ยหยวนเซียงและพูดอย่างไร้สีหน้า"นึกไม่ถึงเลยว่าเป่ยหยวนเซียงจะเป็นธุรกิจของประธานซู"

ประธานซูพูดอย่างรวดเร็ว: “ทั้งหมดนี้มาจากพรของคุณหยาง หากไม่มีปราศจากการดูแลของคุณ ตระกูลซูของเราคงไม่มาตั้งหลักที่ เยี่ยนตู”

ประธานซูไม่ใช่ใครอื่น คือซูเฉิงอู่ คนที่ร่ำรวยที่สุดในเจียงโจว ตอน หยางเฉินยังอยู่ในเมืองนั้น ซูเฉิงอู่ก็ช่วยเขามามากเช่นกัน แต่ในตอนนั้นหยางเฉินเป็นศัตรูกับอวี๋เหวินเกาหยางและครอบครัว ซูเฉิงอู่และอวี๋เหวินเกาหยางเกี่ยวข้องกันทางตระกูล ดังนั้น จึงไม่เคยได้รับการต้อนรับจากหยางเฉิน

โดยไม่คาดคิดหลังจากไม่ได้พบเขามานานกว่าหนึ่งปี ซูเฉิงอู่ก็มาที่เยี่ยนตูเช่นกัน ฟังสิ่งที่เขาพูดตระกูลซูได้จดจ่ออยู่กับเยี่ยนตูแล้ว

หยางเฉินมองไปที่ ซูเฉิงอู่และพูด "ตระกูลซูสามารถมีทุกอย่างในวันนี้ คือประธานซูเองที่ทำมันขึ้นมาได้เอง ฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ "

เขาไม่ได้ดูแลตระกูลซู ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการคำขอบคุณจาก ซูเฉิงอู่

หลี่เหย่ที่อยู่ด้านข้างนั้นตกตะลึงมาเป็นเวลานาน เมื่อยืนอยู่ข้างๆ เขารู้สึกอึดอัดอย่างมาก

เขาต้องการแสดงความดีให้ซูเฉิงอู่เห็น เมื่อกี้ยังพูดที่หยางเฉินได้กระทำกับผู้เยาว์ของแชโบลประเทศซัน แต่นี่หยางเฉินและซูเฉิงอู่รู้จักกัน ซูเฉิงอู่ถ่อมตัวและให้ให้เกียรติหยางเฉินมาก

สิ่งนี้ทำให้หลี่เหย่ประหม่ามากเพราะกลัวว่าหยางเฉินจะบอกซูเฉิงอู่ว่าเขาเคยทำเรื่องไม่ดีให้หยางเฉินอย่างไร

ถ้าบอก ซูเฉิงอู่ไปจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงผู้จัดการของ เป่ยหยวนเซียง แม้แต่ในเยี่ยนตูก็ไม่สามารถอยู่ต่อได้ ด้วยพลังของ ซูเฉิงอู่ คำพูดประโยคเดียว เขาก็ไม่สามารถหางานทำใน เยี่ยนตูได้เลย

“หลี่เหย่!”

ขณะที่หลี่เหย่กำลังตัวสั่น ซูเฉิงอู่ก็ตะโกนอย่างโกรธเคือง

เขาไม่ลืมว่าทันทีที่เขาเข้ามาห้องโถง หลี่เหย่บอกความผิดของหยางเฉินต่อหน้าเขา

หลี่เหย่ตัวสั่นและพูดอย่างรวดเร็ว “เจ้านายครับ ผมอยู่ครับ!”

"เพี๊ยะ!"

ซูเฉิงอู่ตบหน้าหลี่เหย่และตะโกนอย่างโกรธเคือง “ไอ้สารเลว แม้แต่คุณหยางยังกล้าที่จะหาเรื่อง นายอยากตายหรือไง?”

ขาของ หลี่เหย่อ่อนลง เขาคุกเข่าลงกับพื้น และพูดด้วยความกลัว: "เจ้านาย ผมขอโทษครับ ผมรู้ผมผิดแล้วครับ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นคุณหยาง ถ้าผมรู้แต่แรกเป็นท่าน ผมก็ไม่กล้าดูหมิ่นคุณหยางครับ! ผมขอร้องเจ้านาย ด้วยความที่ผมตั้งใจทำงานที่ เป่ยหยวนเซียงมาหลายปี ให้โอกาสผมอีกครั้งนะครับ หลังจากนี้ผมจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแล้วครับ"

ซูเฉิงอู่พูดอย่างโกรธเคือง: "นายยังมากล้าพูดว่าหลังจากนี้? ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ เป่ยหยวนเซียงของเรา ไม่ต้องการผู้จัดการโรงแรมที่เห็นคนต่ำต้อยเช่นนี้"

หลี่เหย่ตกตะลึงและดูสิ้นหวัง เขารู้ว่า ซูเฉิงอู่กำลังจะขับไล่เขาออกจากเยี่ยนตู

หากคนอื่นรู้ว่าเขาถูกไล่ออกจาก เป่ยหยวนเซียง เพราะเขาทำให้แขกผู้มีชื่อเสียงของ ซูเฉิงอู่ ขุ่นเคือง แม้ว่า ซูเฉิงอู่ไม่ได้สั่งการก็ตาม เขาก็ไม่สามารถอยู่ต่อในเยี่ยนตูได้เช่นกัน

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของหลี่เหย่เต็มไปด้วยความกลัว และเขาก็รีบอ้อนวอน: “เจ้านายครับ ผมผิดไปแล้วครับ ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้วจริงๆ ครับ โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งนะครับ! ผมเพิ่งกู้เงินซื้อบ้านได้หนึ่งหลัง ถ้าผมออกจากเป่ยหยวนเซียง ผมจะชำระคืนเงินกู้ในอนาคตได้อย่างไรครับ? "

“เจ้านายครับ ผมไม่สามารถไม่มีงานนี้ได้จริงๆ ครับ โปรดให้โอกาสผมครั้งสุดท้ายเถอะครับ ผมจะไม่ทำผิดพลาดเช่นนี้อีกแล้วครับ”

ซูเฉิงอู่ตะโกนโดยตรง: "ใครก็ได้ ขับไอ้เวรนี่ออกจากโรงแรมให้ฉันหน่อย"