บทที่ 1859 อยู่ไม่สู้ตาย

หยางเฉินในขณะนั้น ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ตาทั้งคู่ของเขาจ้องอย่างเอาเป็นเอาตายกับฝ่ายตรงข้าม

หลังจากที่เขาโดนทิคาโนะ ทาเคชิถล่มใส่แล้ว ก็สำนึกรู้ได้อยู่ว่า การคิดจะเอาชนะทิคาโนะ ทาเคชิ แทบจะมองไม่เห็นความหวัง

มีหวังได้อยู่ทางเดียว ต้องเอาตอนทีเผลอ หาทางทำให้บาดเจ็บอย่างหนักก่อน แล้วถึงจะมีโอกาส

และโอกาสที่มีอยู่อันเดียวนี้ ก็คือที่เขารับรู้แล้วถึงพลังแห่งเวลา

ทว่า วิธีการใช้พลังแห่งเวลานี้ ตั้งแต่ที่เขาเริ่มรับรู้มาจนปัจจุบัน เขาก็เคยใช้อยู่เพียงครั้งเดียว หลังจากนั้นก็เคยลองใช้อีก แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ

แต่ในครั้งนี้ เขาตัดสินใจใช้ชีวิตของตัวเองเป็นเดิมพัน ให้พนันกับชีวิตเสี่ยงตายกับเวลาที่อยู่ข้างหน้า ในชั่ววูบเดียวนั้น จึงจะใช้พลังแห่งเวลาออกมาได้

“แกตายซะ！”

ชั่วแวบเดียวต่อจากนั้น ทิคาโนะ ทาเคชิพุ่งเข้ามาถึงข้างหน้าเขา เงื้อกำปั้นขึ้น อัดลงตรงกบาลของเขาอย่างสุดโหด

พลังทำลายล้าง รวมอยู่ในกำปั้นของทิคาโนะ ทาเคชิ ยังไม่ทันที่กำปั้นจะลงมาถึง หยางเฉินก็รู้สึกถึงพลังทำลายล้างที่หนักหนา

แทบจะในชั่วแวบเดียวนั้น พลังปกป้องในตัวของเขา กระตุ้นขึ้นมาด้วยตัวเอง เหมือนจะเข้ารับการบาดเจ็บสาหัสของพลังทำลายล้าง

“คุณหยาง！”

ตู้จ้งเห็นภาพที่กำลังเกิดขึ้น รู้สึกสิ้นหวังไปในฉับพลัน คำรามร้องออกไปแบบอกแตกหัวใจสลาย

เขาไม่มีทางเข้าใจได้เลย เห็นชัด ๆ อยู่ว่าหยางเฉินยืนขึ้นมาได้แล้ว ทำไมถึงยังยืนอยู่กับที่ รอให้ทิคาโนะ ทาเคชิมาฆ่าเขา？

การจู่โจมลงมาครั้งนี้ของทิคาโนะ ทาเคชิ คงจะต้องรุนแรงยิ่งกว่าครั้งก่อนนี้แน่？

แล้วหยางเฉินจะรับยังไงไหว？

ตอนนี้ หมัดของทิคาโนะ ทาเคชิลงมาใกล้ถึงกลางกบาลหยางเฉินแล้ว หยางเฉินยังไม่มีวี่แววจะหลบหลีกยังไงเลย แล้วยังจะหลบพ้นได้หรือ？

การจู่โจมครั้งก่อนหน้านี้ ซัดใส่ไปที่ส่วนหน้าอกของหยางเฉิน ก็ทำเอาหยางเฉินเกือบตายไปแล้ว หมัดในครั้งนี้มุ่งตรงไปที่หัวกบาล ถ้าโดนเข้าไป หยางเฉินมีหวังต้องหัวระเบิดเละเป็นแน่？

หยางเฉินยังคงยืนอยู่กับที่เดิม จ้องทิคาโนะ ทาเคชิอย่างเคียดแค้น มองทื่อ ๆ กับหมัดของฝ่ายตรงข้าม ที่ยิ่งใกล้ยิ่งใกล้หัวของเขาเข้ามา

เห็น ๆ อยู่ถึงตอนที่กำปั้นนั้นห่างหัวของเขาที่สิบเซ็นต์สุดท้าย ทันใดนั้น หยางเฉินก็รู้สึกว่าความเร็วของกาลเวลาเปลี่ยนไป หมัดที่พุ่งใส่เข้ามาเร็วปานฟ้าแลบในตอนแรกนั้น ในแวบเดียวนั้น ความเร็วช้าลงไปหลายเท่า

“เอาละตอนนี้！”

หยางเฉินตะโกนกู่อยู่ในใจ หมัดขวาที่เตรียมพร้อมอยู่แต่แรก ควงสวนออกไปอย่างเฉียบพลัน ซัดตรงไปที่หัวของทิคาโนะ ทาเคชิ

“ปัง！”

เสียงดังสนั่น เงาร่างคนคนหนึ่ง เหมือนว่าวสายป่านขาด ลอยลิ่วออกไปในอากาศ

เงียบเป็นตายไปทั่วทั้งบริเวณ

คนทั้งหมดที่มีอยู่ตะลึงกันตาค้าง จ้องเขม็งกับฉากที่กำลังเกิดขึ้น

ฉากเหตุการณ์ที่พวกเขาคิดไว้ไม่ได้เกิด เงาร่างที่กลับลอยออกไป ไม่ใช่หยางเฉิน แต่เป็นทิคาโนะ ทาเคชิ

ส่วนหยางเฉิน หลังจากควงหมัดซัดออกไปแล้ว ก็ถูกแรงกระแทกถอยไปเจ็ดแปดก้าว จึงตั้งตัวยืนติด ส่วนที่กำปั้นของเขาแตก บนกำปั้นยังมีเลือดไหลหยดลงมา

เพียงแต่ว่า ไม่รู้เป็นเลือดของตัวเขาเอง หรือเลือดของทิคาโนะ ทาเคชิ หรือเป็นเลือดของทั้งสองคน

เขานิ่งยืนอยู่กับที่ อ้าปากหอบหายใจคำโต หมัดเมื่อครู่นี้ เขาได้รวบรวมกำลังทั้งหมดในตัวให้ระเบิดออกไปกับหมัดนี้ แทบจะเรียกได้ว่าสูบเอากำลังของเขาออกไปเกือบหมด

ส่วนทิคาโนะ ทาเคชิ ถูกหมัดของหยางเฉินซัดใส่ที่หัว ตัวร่างกระเด็นลอยออกไปกลางอากาศ ตกลงพื้นอย่างแรงห่างออกไปสิบกว่าเมตร

“ชนะแล้วหรือ？”

นานอยู่ครู่ใหญ่ จึงมีนักบูโดจิ่วโจวคนหนึ่ง พูดออกมาด้วยสีหน้าตื่นผวา