บทที่ 1956 เนื้อหนังฝ่าฟันภัยพิบัติ

กลางเวทีการแข่งขัน ร่างกายของหยางเฉินเต็มไปด้วยจิตแห่งการต่อสู้ ออร่าบูโดที่ทรงพลังยังคงระเบิดออกมาจากร่างกายของเขา

ดวงตาของตู้ชีถูกทำลาย ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่บิดเบี้ยว พุ่งเข้าหาหยางเฉินครั้งแล้วครั้งเล่า

หยางเฉินรับมืออย่างใจเย็น โดยไม่รีบร้อนแม้แต่น้อย

“ปังปังปัง!”

ทั้งสองชนกันอย่างบ้าคลั่ง และทุกกระบวนท่า เป็นการโจมตีที่ร้ายแรงถึงชีวิต

ผู้แข็งแกร่งทุกคนของสำนักบู๊ ต่างก็ตกตะลึง นี่มันช่างเป็นฉากที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ผู้แข็งแกร่งที่อยู่จุดสูงสุดภายใต้แดนนภา แม้แต่ผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอดทั่วไป ถ้าต่อสู้กับหยางเฉินหรือตู้ชี เกรงว่าคงจะถูกฆ่าในพริบตา

ตู้ป๋อซึ่งนั่งอยู่ในที่นั่งหลัก สีหน้ามืดมนมาก ความแข็งแกร่งของหยางเฉิน ดูเหมือนจะเหนือกว่าที่เขาจินตนาการไว้ ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ตู้ป๋อจะต้องตายอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ถ้าตู้ชีตายจริงๆ ก็มีปัญหาแล้ว

ตู้หมิงหยวนดูด้วยความประหลาดใจ มองไปที่ทั้งสองที่อยู่บนเวที และพูดด้วยความตกตะลึงว่า“คุณหยางนี่มันเก่งกาจเกินไปแล้ว เมื่อก่อนผมยังคิดว่าพรสวรรค์บูโดของตนเองไม่ธรรมดา แต่ตอนนี้ เมื่อเทียบกับคุณหยางแล้ว พรสวรรค์ด้านบูโดของผมคือขยะชัดๆ"

ไม่ใช่แค่ตู้หมิงหยวนเท่านั้นที่มีความคิดนี้ ผู้แข็งแกร่งในสำนักบู๊คนอื่นๆก็มีความคิดแบบเดียวกัน

"ปัง!"

ในขณะนี้ เสียงชนกันดังขึ้น และร่างกายของตู้ชีก็บินออกไปกลางอากาศ

ก่อนที่คนจะล้มลงกับพื้น เลือดก็ไหลออกมาเต็มปากแล้ว และร่างของเขาก็ร่วงลงอย่างหนัก ที่ไกลออกไปหลายสิบเมตร

ในที่เกิดเหตุเงียบกริบ และทุกคนก็จ้องมองไปยังที่เกิดเหตุตรงหน้าพวกเขาด้วยความตกตะลึง

หลังจากที่ตู้ชีล้มลงกับพื้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด เขาพยายามที่จะลุกขึ้น แต่พบว่าอาการบาดเจ็บของเขารุนแรงเกินไป และเขาไม่สามารถลุกขึ้นได้เลย

หยางเฉินยืนอยู่ที่เดิม เสื้อผ้าพริ้วไหว เหมือนเทพเจ้าในโลกนี้ ยืนอยู่บนบัลลังก์

ออร่าบูโดบนร่างกายของเขายังคงระเบิดออกมาเรื่อยๆ และโดยรอบมีกระแสน้ำวงกลมที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งล้อมรอบเขา

เห็นเพียงท้องฟ้าของสำนักบู๊ ทันใดนั้นก็มีเมฆหนาทึบ และมีพายุฝนฟ้าคะนองหลายลูกกวาดไปทั่วท้องฟ้า ราวกับจะฉีกท้องฟ้าออกจากกัน

“บูม!”

ทันใดนั้น ฟ้าร้องหลายลูกก็ตกลงมาจากท้องฟ้า ระเบิดไปทั่วรอบตัวหยางเฉิน และพื้นดินก็ระเบิดจนไหม้ไปหมด

“นักบูโดที่อยู่ภายใต้แดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอด ทุกคนต่างก็ถอยห่างออกไปหนึ่งพันเมตร!”

ตู้จ้งลุกขึ้นทันทีและตะโกนเสียงดัง

เมื่อได้ยินคำพูดของตู้ชี ผู้แข็งแกร่งของสำนักบู๊ แต่ละคนก็ดึงสติกลับมาได้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เจ้าสำนักก็ถอยแล้ว ดังนั้น ต้องมีบางอย่างที่อันตรายมากเกิดขึ้นแน่นอน ชั่วขณะหนึ่ง ผู้แข็งแกร่งของสำนักบู๊ต่างก็ถอยไปหลายพันเมตร

มีเพียงผู้แข็งแกร่งแดนเหนือมนุษย์ขั้นเก้าชั้นยอดหรือสูงกว่าเท่านั้น ถึงกล้าที่จะอยู่ที่เดิม

ลี่เฉินมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยท่าทางเคร่งขรึม และกล่าวว่า"ยืนข้างหลังผม!"

"ครับ!"

หม่าชาวรีบซ่อนตัวไปด้านหลังของลี่เฉิน ด้วยระดับแดนบูโดของเขาในปัจจุบัน หากสายฟ้าสองสามลูกที่ตกลงมานั้นตกใส่เขา เขาจะถูกฆ่าทันที

หม่าชาวถามด้วยความกังวล“อาจารย์ เกิดอะไรขึ้น?”

ลี่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ"ผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของภัยพิบัติ!"

“ภัยพิบัติสวรรค์?”

ใบหน้าของหม่าชาวดูตกตะลึง

ลี่เฉินพยักหน้า"ภัยพิบัติสวรรค์ในครั้งนี้ มีพลังมากกว่าภัยพิบัติสวรรค์อื่นๆที่ผมเคยเห็นมาก่อน!ถ้านักบูโดทุกคนที่ต้องภัยพิบัติสวรรค์แบบนี้ เกรงว่าในร้อยคนคงมีเก้าสิบเก้าคนที่ต้องตาย!”