บทที่ 1967 ถึงเวลาที่ต้องจากไปแล้ว

ด้วยเสียงคำรามของหยางเฉิน ออร่าบู๊ที่บ้าคลั่งก็แผ่ออกมาจากตัวของเขา

“บูม บูม บูม!”

นอกห้องสมุด สายฟ้าร้องบนท้องฟ้าเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันยังคงตกลงมาบนห้องสมุดไม่หยุด ราวกับห้องสมุดทั้งหมดจะถูกฝังอยู่ใต้ภัยพิบัติสวรรค์

"ไม่ได้การ ถอยกลับ!"

อิงเทียนสิงและเหรินจิงหลุนจู่ๆ ก็สีหน้าเปลี่ยนไปและรีบถอยกลับ

พวกเขาต้องการทำลายภัยพิบัติสวรรค์ แต่ทันใดนั้นก็พบว่าภัยพิบัติสวรรค์ในครั้งนี้นั้นแข็งแกร่งกว่าการภัยพิบัติสวรรค์ที่พวกเขาเคยเห็นอย่างมาก ตอนนี้ความรุนแรงของมันยิ่งเพิ่มสูงขึ้น จนทำให้พวกเขารู้สึกกลัวจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ

พวกเขาไม่สงสัยเลยว่าหากพวกเขาอยู่ใกล้ห้องสมุดในตอนนี้ จะต้องถูกภัยพิบัติสวรรค์ทำลายล้างแน่นอน

การต่อสู้ระหว่างตู้ป๋อและเผยเชียนอินก็หยุดลงเช่นกัน และทั้งคู่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส

ทั้งสองคนตกใจเมื่อเห็นภัยพิบัติสวรรค์ที่ถล่มใส่ห้องสมุดไม่หยุด เมื่อครู่นี้ยังมีผู้แข็งแกร่งกึ่งแดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้นที่สามารถเข้าใกล้ห้องสมุดได้ แต่ตอนนี้ภัยพิบัติสวรรค์มีพลังมากขึ้น แม้แต่ผู้แข็งแกร่งกึ่งแดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้นก็ไม่สามารถทนรับได้

ตู้ป๋อพึมพำกับตัวเอง “พลังของภัยพิบัติสวรรค์แข็งแกร่งมาก ถ้าตอนที่ฉันฝ่าภัยพิบัติสวรรค์ต้องเจอแบบนี้ล่ะก็ เกรงว่าคงผ่านมันไปไม่ได้”

คำพูดของเขา ทำให้เผยเชียนอินและบุคคลชั้นยอดอื่น ๆ รู้สึกถึงมันอย่างลึกซึ้งเช่นกัน

มาถึงในวัยเช่นพวกเขา ในทุกกองกำลังล้วนมีผู้แข็งแกร่งมากมายที่ทะลวงผ่านแดนนภา พวกเขาได้เห็นการฝ่าภัยพิบัติสวรรค์มามากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นฝ่าภัยพิบัติสวรรค์ที่น่ากลัวเช่นนี้

อิงเทียนสิงและเหรินจิงหลุนสีหน้าดูไม่เต็มใจ เดิมทีพวกเขาก็ขัดแย้งกับลี่เฉิน ตอนนี้ภัยพิบัติสวรรค์ที่เขาฝ่าก็ยังคงแข็งแกร่งมากขนาดนี้

หากลี่เฉินรอดชีวิตจากฝ่าภัยพิบัติสวรรค์ได้สำเร็จ แม้ว่าเขาจะไปยังโลกบู๊โบราณ เกรงว่าก็อาจจะสามารถครอบครองสถานที่แห่งนั้นได้ในอนาคต เรื่องนี้ทำให้พวกเขาไม่มีความสุขมาก

มารแดงและผู้แข็งแกร่งของสำนักมารเองก็มองไปที่ด้านบนสุดเหนือห้องสมุดและดวงตาของพวกเขาก็ตกตะลึง

เมื่อเกาสงเห็นฉากนี้ สีหน้าก็ย่ำแย่สุดขีด เพราะความโกรธ ใบหน้าของเขาจึงบิดเบี้ยวและกำหมัดแน่น

เมื่อเวลาผ่านไป ภัยพิบัติสวรรค์ไม่เพียงไม่ลดลงแต่ยังยิ่งแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นด้วย

เดิมทีมีเมฆครึ้มฟ้าร้องและฟ้าผ่าทั่วทั้งสำนักมาร แต่ตอนนี้พื้นที่ทางตะวันออกของภูเขามารทั้งหมดก็ล้วนเป็นเช่นนี้

แม้แต่ในภูมิภาคอื่น ๆ ของภูเขามาร ท้องฟ้าก็ยังมืดมิดและปกคลุมไปด้วยความกดดันของขสวรรค์อันน่ากลัว

ผู้แข็งแกร่งทุกคนในภูเขามารมองไปที่ทิศทางของสำนักมารในภาคตะวันออก ใบหน้าของพวกเขาตกตะลึง

เวลานี้ ในห้องลับใต้ห้องสมุด เส้นเลือดบนตัวของหยางเฉินปูดออกแทบระเบิด มองจากภายนอกแล้วไม่ใช่สถานการณ์ที่ดี

สายฟ้ายังคงเดินขึ้นไปบนร่างกายของเขาและปรับแต่งกายเนื้อและกระดูกของเขา

ดวงตาของหยางเฉินเป็นสีแดงดุจเลือด เขาได้ระเบิดพลังของสายเลือดคลั่งออกมาอย่างสมบูรณ์ เหมือนกับสัตว์ร้ายจากถิ่นทุรกันดาร

ออร่าที่รุนแรงมากยังคงไหลออกจากร่างกายของเขาไม่หยุด

แม้แต่ลี่เฉินที่เคยฝ่าภัยพิบัติสวรรค์มาก่อนก็ยังไม่สามารถต้านทานออร่านี้ได้อยู่บ้าง หากปราศจากการป้องกัน หม่าเฉาคงจะถูกออร่าที่ระเบิดออกมาเมื่อหยางเฉินบรรลุฆ่าตายไปแล้ว

หม่าชาวได้รับการคุ้มครองโดยลี่เฉินที่อยู่เบื้องหลังเขา ตาของเขาเป็นสีแดง เมื่อเห็นหยางเฉิน เขาก็ทนไม่ได้จนแทบอยากเข้าไปเป็นฝ่ายแบกรับภัยพิบัติสวรรค์นี้แทน