บทที่ 2095 คำสั่งของผู้อาวุโส

อาคารที่สูงที่สุดในจงโจว โรงแรมจงโจว ดาดฟ้าชั้นบนสุด

นักบูโดมากกว่าสิบคนที่มีลมปราณอันแข็งแกร่งกำลังยืนอยู่บนยอดเขาจงโจว ทุกคนล้วนปล่อยลมปราณบูโดที่น่ากลัวออกมา

ผู้มีอำนาจตัดสินใจของของตระกูลบู๊โบราณทั้งห้าที่นำโดย สวีเจิ้นฮั๋วกำลังยืนอยู่ที่ขอบห้องใต้หลังคาและจ้องมองลงไป แม้ว่าพวกเขาจะไม่เห็นอะไรเลย แต่พวกเขาก็ยังมองลงมา

"หยางเฉิน ในที่สุดนายก็มา!"

สวีเจิ้นฮั๋วเหล่ไปที่ด้านล่าง มุมปากของเขาผุดรอยยิ้มโหดร้ายขึ้นมา

เฉินจื้อจง มองลงไปและพูดว่า "เจ้าหนุ่มนี่พลังไม่ธรรมดา ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าสมาคมตู้อยากเอาชีวิตของเขา ฉันคงอยากจะชักชวนให้เขาเข้าร่วมตระกูลเฉิน"

ไป๋หลี่เฉิงจี๋ หัวเราะเยาะ "ผู้ชายคนนี้หยิ่งยโสอย่างมาก แม้แต่คำเชิญของหัวหน้าสมาคมตู้ให้เข้าร่วมพันธมิตรพิทักษ์และกลายเป็นผู้จอมพลคนที่สิบก็ยังถูกเขาปฏิเสธ"

เจียงอานจวินเย้ยหยันและพูดอย่างเย็นชา "เขาก็แค่อยู่ในแดนนภาขั้นหนึ่งชั้นต้น หากไม่ใช่เพราะครอบครองจิตวิญญาณของเทพมาร เขาก็เป็นแค่มดตุ่นตัวหนึ่ง"

“ต่อให้เขาเป็นบูโดอัจฉริยะแล้วไง? มีใครบ้างในพวกเราที่ไม่เคยฆ่าบูโดอัจฉริยะ?”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด หลายคนก็หัวเราะออกมา

ในโลกบู๊โบราณนั้นไม่ได้มีแค่เพียงโลกบู๊โบราณล่างเท่านั้น แต่ยังรวมถึงโลกบู๊โบราณกลางและโลกบนที่ยึดความแข็งแกร่งเป็นหลัก มีบูโดร้ายกาจแล้วยังไง? หากกล้าขัดคำสั่งของผู้แข็งแกร่งตระกูลชั้นนำพวกนั้น จุดจบก็มีแค่ความตาย

ยิ่งไปกว่านั้น ที่หยางเฉินขบถใส่ยังเป็นกองกำลังที่ใหญ่ที่สุดในโลกบู๊โบราณ ซึ่งก็คือหัวหน้าสมาคมพันธมิตรพิทักษ์

ที่ประตูโรงแรมจงโจว หยางเฉินก้าวลงจากรถPhaetonด้วยท่าทีติดดินและมองขึ้นไปบนยอดตึก

“ห้าแดนนภาขั้นสองชั้นยอด และห้าแดนนภาขั้นสองชั้นปลาย ยังมีอีกห้าคน คนหนึ่งแดนนภาขั้นหนึ่งชั้นยอด และอีกสี่คนคือแดนนภาขั้นสองชั้นต้น”

ดวงตาของหยางเฉินฉายรังสีเข่นฆ่าอย่างรุนแรงมากขึ้น ความแข็งแกร่งขนามนี้ล้วนมาเพื่อจัดการกับเขา ช่างลงทุนลงแรงครั้งใหญ่จริงๆ

หากเขาได้พบกับทีมที่แข็งแกร่งเช่นนี้ก่อนวันนี้ เขาก็คงไม่มีโอกาสที่จะชนะเลยสักนิด แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไป

ในห้องประชุมชั้นบนสุดของโรงแรมจงโจว เย่จางกั๋ว, เมิ่งชิงหลัน และคนอื่น ๆ ต่างก็เปลี่ยนสีหน้า

พวกเขาทั้งหมดรู้สึกถึงความกดดันจากชั้นบนสุด ผู้แข็งแกร่งแดนนภาขั้นสองสิบกว่าแบบนี้ หากลองหาดูทั้งโลกนี้ นอกจากสมาคมผู้อาวุโสแล้ว ก็คงไม่มีการดำรงอยู่เช่นนั้นอีก

“ผู้บัญชาการเย่!”

เมิ่งชิงหลันมองไปที่เย่จางกั๋วซึ่งอยู่ข้างๆ เธอและพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึมว่า "ถ้าหาก..."

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะพูดจบ เย่จางกั๋วก็ขัดขึ้น "ไม่มีถ้าหาก! ตอนนี้ เธอรีบนำกองกำลังนักบูโดและไปกับฉัน!"

ใบหน้าของ เมิ่งชิงหลัน เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

"ผู้บัญชาการเย่! ถ้าพวกเราจากไป แล้วผู้อาวุโสสี่จะทำอย่างไร? หรือว่า คุณจะปล่อยให้ผู้อาวุโสสี่จัดการกับเรื่องนี้เพียงลำพังใช่หรือไม่?"

เมิ่งชิงหลัน ถามเสียงดัง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ

แม้ว่าเย่จางกั๋ว จะไม่ได้บอกเธอว่าผู้อาวุโสสี่คือใคร แต่เธอก็เดาในใจแล้วว่าถ้าเป็นคนคนนั้นจริงๆ เธอก็จะจากไปไม่ได้

เย่จางกั๋วเลิกคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พวกเราต้องไปตอนนี้ ยังมีสิ่งอื่นที่เราต้องทำ และสิ่งเหล่านี้เป็นคำสั่งที่ออกโดยผู้อาวุโสสี่!"

พูดจบก็ไม่รอให้ เมิ่งชิงหลัน พูดต่อ เย่จางกั๋ว ยืนขึ้น สายตามองไปที่ผู้คนในห้องประชุมและพูดออกมาดัง ๆ ว่า "ตอนนี้ทุกท่านรีบออกจากโรงแรมจงโจวอย่างรวดเร็ว"

เมื่อได้ยินสิ่งที่ เย่จางกั๋ว พูด ในงานก็มีเสียงอื้ออึงดังลั่นทันที