บทที่ 2097 ความห่างชั้นมากมากเกินไป

ทันใดนั้นเองก็มีเงาร่างราวกับวิญญาณปรากฏขึ้นบนหลังคาของโรงแรมจงโจว

ใบหน้าของ ฉีเฟิงเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเขาเห็นผู้มาเยือน

คนในตระกูลขุนนางอื่น ๆ ต่างก็ประหลาดใจและมองไปที่คนกลางชายสูงอายุถือขวดไวน์อยู่ในมือ

สวีเจิ้นฮั๋วขมวดคิ้วไปที่ชายวัยกลางคนและถามว่า "ฉีเทียนเหอ ทำไมคุณถึงมาที่นี่"

ฉีเทียนเหอ เป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจของตระกูลฉีในจงโจว

ฉีเทียนเหอ ไม่สนใจ สวีเจิ้นฮั๋วแต่มองไปที่ ฉีเฟิงและพูดว่า "ตามฉันมา!"

ฉีเฟิงเลิกคิ้วและพูดอย่างเย็นชาว่า "ตอนนี้ฉันไปไม่ได้ นายออกไปก่อน รอให้ฉันจัดการเรื่องนี้ได้แล้วค่อยไปหานาย"

ฉีเทียนเหอยกขวดเหล้าในมือของเขาขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก จากนั้นก็จ้องมองไปที่ฉีเฟิงและพูดว่า "ฉันถึงจะเป็นคนที่มีอำนาจตัดสินใจของตระกูลฉีในจงโจว! นายพาสมาชิกผู้แข็งแกร่งของตระกูลฉีสองคนออกมาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ไม่คิดถึงผลที่ตามมาเหรอไง?”

เมื่อได้ยินคำพูดของ ฉีเทียนเหอ ดวงตาของ ฉีเฟิงก็มีประกายรังสีสังหารวาบผ่าน เขากัดฟันและพูดว่า "ฉีเทียนเหอ ตระกูลส่งนายมาจงโจวพร้อมกับฉันก็เป็นแค่ฉากหน้าเท่านั้น นายก็น่าจะรู้ตัวดี ว่าเรื่องตรงนี้นายสอดมือไม่ได้”

"ฮึ่ม!"

ฉีเทียนเหอ แค่นเสียงจากนั้นก็มองไปที่ผู้แข็งแกร่งตระกูลฉีสองคนที่อยู่ข้างหลัง ฉีเฟิงและพูดอย่างเย็นชา "พวกนายล่ะ? จะไปกับฉัน? หรืออยู่ที่นี่ต่อ?"

สมาชิกผู้แข็งแกร่งตระกูลฉีสองคนต่างมีสีหน้าปั้นยากทั้งคู่ แม้ว่า ฉีเทียนเหอ จะเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจของตระกูลฉีในจงโจว แต่ชื่อเสียงของ ฉีเทียนเหอ ในตระกูลฉีนั้นไม่ค่อยดีนัก ทุกคนคิดว่าเขาเป็นเศษขยะที่ติดอยู่ในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ

หากพ่อของ ฉีเทียนเหอ ไม่ใช่ผู้นำของตระกูล เขาคงถูกตระกูลทอดทิ้งไปนานแล้ว

ฉีเทียนเหอ ยังถือเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในโลกบู๊โบราณล่าง เนื่องจากเขามีชี่ทิพย์ที่แพรวพราวอยู่บนหัวของเขา ครั้งหนึ่งเขาเคยอยู่ในอันดับที่หนึ่งของโลกบู๊โบราณล่า

ในโลกบู๊โบราณล่าง มีอันดับจอมคนและ อันดับนภา

อันดับจอมคนเป็นอันดับของนักบูโดรุ่นเยาว์ในวัยไม่เกินสามสิบ

อันดับนภาเป็นรายการจัดอันดับของผู้แข็งแกร่งแดนนภาที่มีอายุไม่เกินสี่สิบปี

สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่า ฉีเทียนเหอ มีพรสวรรค์ในด้านบูโดมากขนาดไหน แต่เมื่อห้าปีที่แล้ว ฉีเทียนเหอ ได้ละทิ้งบูโดของเขาเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งและกลายเป็นนักบูโดขยะตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

นักบูโดอัจฉริยะผู้นี้ซึ่งเป็นที่ยอมรับมานานแล้วในฐานะผู้สืบทอดของตระกูลฉี กลับตกต่ำลงและกลายมาเป็นเรื่องตลกของโลกบู๊โบราณล่าง ซึ่งนี่ทำให้ตระกูลฉีอับอายอย่างมาก

เมื่อเห็นว่าผู้แข็งแกร่งสองคนของตระกูลฉี ไม่มา ฉีเทียนเหอ ก็ถอนหายใจและพูดว่า "ดูเหมือนว่าพวกนายคุณจะเลือกฉีเฟิงแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ หากพวกนายตาย ฉันจะมาเก็บศพให้แล้วกัน!"

พูดจบ ฉีเทียนเหอ จึงสะบัดตัวและออกจากดาดฟ้าไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ อีกฝ่ายไม่ได้มองหยางเฉินเลยสักนิด ซึ่งนี่ทำให้หยางเฉินเกิดความสนใจในตัวฉีเทียนเหอมากขึ้นไม่น้อยเช่นกัน

หยางเฉินรู้สึกได้ว่าบนตัว ฉีเทียนเหอ ไม่มีลมปราณบูโดอยู่ หรือกล่าวก็คือ ฉีเทียนเหอ เป็นคนธรรมดา

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ ฉีเทียนเหอ พูดก่อนที่เขาจะจากไปนั้นดูเหมือนจะเป็นการตัดสินแล้วว่า ทุกคนในห้าตระกูลบู๊โบราณจะต้องตายที่นี่

“ไอ้สารเลว! เขากล้าดียังไงมาแช่งให้พวกเรามาตายที่นี่! เขาก็เป็นแค่มดตุ่นที่ละทิ้งบูโดไปแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาแช่งพวกเรา?”

จนกระทั่ง ฉีเทียนเหอ จากไป สวีเจิ้นฮั๋วกล่าวด้วยความโกรธ

คนอื่นๆ ก็โกรธเช่นกัน

“ไอ้หนู ถ้านายไสหัวไปตอนนี้ พวกเราจะไว้ชีวิตนายสักครั้ง”

ในเวลานี้ ฉีเฟิงก็พูดขึ้น

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สวีเจิ้นฮั๋วและคนอื่น ๆ ก็โมโหและตำหนิ ฉีเฟิง"ฉีเฟิงคุณคิดจะทำอะไร?"

“คุณอยากไว้ชีวิตเขา ได้ถามพวกเราหรือยัง?”

“เมื่อกี้นี้เขาได้ปฏิเสธอย่างชัดเจนไปแล้ว แต่นายกลับยังคิดจะดึงเขาเอาไว้ คิดว่าพวกเราเป็นไม้ประดับหรือไง?”