บทที่ 2104 หุบปาก

หยางเฉินขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งคำถาม

หญิงสาววัยรุ่นไม่ได้สนใจอีกฝ่าย เป็นเพราะเธอได้พบกับหยางเฉินที่นี่ดังนั้นจึงพูดอย่างตื่นเต้นว่า "หยางเฉิน เป็นคุณจริงๆ!"

หยางเฉินแสดงรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าและมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วพูดว่า "เซี่ยเหอไม่เจอกันนาน!"

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเซี่ยเหอ

เมื่อ หยางเฉิน ยังอยู่ใน เจียงโจว เสี้ยวเสี้ยวลูกสาวของหยางเฉินเคยถูกกักบริเวณในบ้านและเซี่ยเหอเองก็ถูกกักบริเวณกับเธอด้วย

เซี่ยเหอยอมเสียสละความบริสุทธิ์ของตนเองเพื่อเสี้ยวเสี้ยวที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลยสักนิด ดังนั้นตั้งแต่นั้นมาหยางเฉินก็จดจำน้ำใจของเซี่ยเหอได้

ต่อมา หยางเฉินได้ออกหน้ามาช่วยแม่ของเซี่ยเหอซึ่งป่วยหนักและช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลเพื่อให้แม่ของเซี่ยเหอได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที

ต่อมา เซี่ยเหอก็กลายเป็นดาราดัง

เมื่อเจอเพื่อนเก่า ในใจของหยางเฉินก็เต็มไปด้วยอารมณ์เมื่อคิดถึงอดีต

“เหออี้เขาเป็นใคร?”

ในขณะนี้ หญิงสาวข้าๆ เซี่ยเหอก็ถามด้วยความโกรธ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้หยางเฉินรู้สึกสับสนเล็กน้อยก็คือ อีกฝ่ายเรียกเซี่ยเหอว่าเหออี้

เซี่ยเหอเหลือบมองผู้หญิงคนนั้นเรียบๆ แล้วพูดว่า: "เขาเป็นเพื่อนของฉัน พี่สาว คุณกลับไปก่อนเถอะ! ฉันจะคุยกับเพื่อนของฉันเรื่องอดีต"

ที่แท้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเซี่ยเหอ เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยเหอ ใบหน้าของลูกพี่ลูกน้องสาวก็อึมครึมขึ้นมา เธอมองไปที่หยางเฉินและพูดว่า "เจ้าหนุ่ม ฉันไม่สนใจหรอกว่านายมีความสัมพันธ์ยังไงกับเหออี้ มันเป็นเรื่องในอดีต"

“ตอนนี้ เธอเป็นคนของตระกูลเหอที่ร่ำรวยที่สุดในจงโจว ไม่ใช่หมาแมวที่ไหนก็จะมามีคุณสมบัติเป็นเพื่อนกับเธอได้ ไสหัวไปให้พ้นซะ ฉันเหอชานจะทำเป็นไม่รู้อะไร ไม่อย่างนั้นก็อย่าโทษฉันที่หยาบคายกับนาย!”

ใบหน้าของเหอชาน เต็มไปด้วยการคุกคามที่รุนแรง และน้ำเสียงก็เต็มไปด้วยการข่มขู่

หยางเฉินรู้ตัวตนของอีกฝ่ายแล้ว ที่แท้ก็เป็นคนของตระกูลเหอที่ร่ำรวยที่สุดในจงโจว

แต่เซี่ยเหอเปลี่ยนชื่อเป็นเหออี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

หยางเฉินพลันนึกถึงบางสิ่ง เมื่อตอนที่เขาได้พบกับเซี่ยเหอ เขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับพ่อของเธอ

ในชื่อของเซี่ยเหอ มีคำว่า "เหอ" หรือว่าคำนี้จะเป็นตัวแทน "เหอ" ของตระกูลเหอ หรือไม่?

หยางเฉินไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำขู่ของ เหอชาน ด้วยสถานะปัจจุบันของเขา เขาไม่จำเป็นต้องโต้เถียงกับคนอย่างเหอชาน

หลังจากที่เซี่ยเหอได้ยินสิ่งที่ เหอชาน พูด ใบหน้าของเธอก็คล้ำลงอย่างสมบูรณ์ ดวงตาของเธอฉายแสงเยียบเย็นและจ้องมอง เหอชาน อย่างเย็นชาและพูดว่า "เหอชาน หยางเฉินเป็นเพื่อนที่สำคัญมากของฉัน และคุณก็ห้ามคุกคามเขา!"

เหอชานตะลึงอึ้งไปอย่างมาก เธอมองไปที่เซี่ยเหออย่างไม่คาดคิดและพูดว่า "เธอ เธอกล้าแย้งฉันเพราะเรื่องผู้ชายคนหนึ่งเหรอ?"

เซี่ยเหอไม่เปลี่ยนสีหน้าและพูดอย่างเย็นชาว่า "ฉันเรียกคุณว่าพี่สาวก็เพราะเห็นแก่คุณปู่ ไม่ได้หมายความว่าฉันจะนับถือคุณในฐานะลูกพี่ลูกน้องสาวของฉัน"

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอมองไปที่หยางเฉินอย่างขอโทษและพูดว่า "หยางเฉิน ฉันขอโทษ!"

หยางเฉินยิ้มน้อยๆ และส่ายหัว เขามีความสุขมากที่ได้เห็นเซี่ยเหอ ในจงโจว

เซี่ยเหอยิ้มและพูดว่า "พวกเราไม่ได้เจอกันนาน ฉันเลี้ยงอาหารค่ำคุณดีไหม?"

หยางเฉินกล่าวว่า "ดี!"

พวกเขาไม่สนใจเหอชานและเดินจากไป