บทที่ 2105 ไม่อยู่ในสายตา

กรอบตาของเซี่ยเหอเต็มไปด้วยน้ำตา ตั้งแต่ถูกพากลับบ้านมานี่เป็นครั้งแรกที่คุณปู่ดุเธอด้วยท่าทีที่รุนแรงเช่นนี้

จากนั้น เหอหยวนหงก็พูดต่อไปด้วยความโกรธว่า "เซี่ยเหอ เธอรู้ไหมว่าตระกูลเหอ จะเสียหายขนาดไหนถ้าไม่มีความกรุณาจากคนใหญ่คนโต"

“ตอนนี้กองกำลังหลักในโลกบู๊โบราณล่างต่างเข้ามาตั้งรกรากอยู่ในจงโจวอย่างต่อเนื่อง และในฐานะตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในจงโจว พวกเราคือสมบัติที่กองกำลังเหล่านั้นอยากได้”

"เธอรู้ไหมว่าตั้งแต่ที่ม่านพลังแตกลง มีคนของตระกูลบู๊โบราณมาตระกูลเหอของเรามากขนาดไหน? ทั้งหมดล้วนเป็นภัยคุกคามทั้งที่ลับและแจ้งอย่างไม่มีข้อยกเว้น หากไม่ใช่เพราะพวกเขาต้องการได้ตระกูลเหออย่างสมบูรณ์ พวกเขาคงใช้กำลังดุร้ายเพื่อยึดมันไปแล้ว”

“หากในเวลาอันสั้นนี้ไม่สามารถหาคนใหญ่คนโตมาเป็นที่พึ่งพิงให้กับตระกูลเหอ อย่างนั้นตระกูลเหอ จะต้องได้แต่ประนีประนอมและกลายเป็นถุงเงินในมือของตระกูลบู๊โบราณ”

"ตอนนี้ ผู้อาวุโสสี่ของสมาคมผู้อาวุโสโลกมนุษย์ได้มาถึงจงโจวแล้ว เธอรู้หรือไม่ว่ามีคนใหญ่คนโตในจงโจวมากมายแค่ไหนที่ต้องการแนะนำหญิงสาวสวยในตระกูลตนให้กับผู้อาวุโสสี่?"

พูดมาถึงตอนท้าย อารมณ์ของเหอหยวนหงก็คงที่ขึ้น น้ำเสียงของเขาอ่อนลงและพูดว่า "เสี่ยวอี้ ถ้าไม่ใช่เพราะจนมุม ปู่ก็คงไม่มีวันใช้เธอเป็นเบี้ยต่อรองเพื่อความรุ่งเรืองและร่วงโรยของตระกูลเหอ!"

“ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่วิกฤตที่สุด ฉันจะพยายามหาวิธีให้เธอได้พบกับผู้อาวุโสสี่โดยเร็วที่สุด อาศัยความงามของเธอ ขอแค่ผู้อาวุโสสี่เจอเธอ จะต้องชอบเธอแน่”

"เมื่อเธอกลายเป็นผู้หญิงของผู้อาวุโสสี่ แม้ว่าผู้แข็งแกร่งของตระกูลบู๊โบราณมา จะยังต้องหวาดกลัวอะไรอีก?”

เซี่ยเหอฟังอย่างเงียบ ๆ มาตลอด หลังจากที่เหอหยวนหงพูดจบ เธอค่อยพูดด้วยดวงตาแดงเรื่อ "คุณปู่ ผู้อาวุโสสี่มาที่จงโจวเพื่อปราบปรามผู้แข็งแกร่งของตระกูลบู๊โบราณ เขาไม่มีทางถูกดึงดูดด้วยความงาม"

"รอให้ผู้อาวุโสสี่ปราบปรามแข็งแกร่งของตระกูลบู๊โบราณเสร็จ คนของตระกูลบู๊โบราณก็จะไม่กล้าหยิ่งผยองเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป"

เหอหยวนหงเย้ยหยัน: "ฉันยอมรับว่าหัวหน้าทั้งสี่มักจะหยิ่งผยองในศิลปะการต่อสู้ แม้แต่ในโลกบู๊โบราณล่าง พวกเขาล้วนเป็นศิลปะการต่อสู้ชั้นนำที่หยิ่งยโส แต่แล้วเรื่องนี้ล่ะ อย่าลืมว่ามี นักบูโดหลายคนที่มีความแข็งแกร่งระดับสวรรค์สามระดับในโลกบู๊โบราณล่าง”

"อาศัยความแข็งแกร่งของผู้อาวุโสสี่ที่เพิ่งเข้าสู่แดนนภา แล้วเขาจะปราบปรามผู้แข็งแกร่งในโลกบู๊โบราณล่าง:black"แดนนภาขั้นสามได้อย่างไร?เสี่ยวอี้ อย่าไร้เดียงสาอีกเลย ต่อให้ผู้แข็งแกร่งของสมาคมผู้อาวุโสจิ่วโจวทั้งหมดลงมือ พวกเขาก็ไม่สามารถปราบปรามผู้แข็งแกร่งในโลกบู๊โบราณล่างได้”

เซี่ยเหอพูดขึ้นมาว่า "ในเมื่อคุณปู่คิดว่าสมาคมผู้อาวุโสทั้งหมดไม่สามารถปราบปรามนักบูโดของตระกูลบู๊โบราณได้ แล้วทำไมต้องบังคับให้ฉันได้รับความโปรดปรานจากผู้อาวุโสสี่ด้วย"

"หุบปาก!"

คำถามของเซี่ยเหอทำให้ เหอหยวนหงอับอายจนโกรธและตะคอก: "เธอจำเอาไว้ว่า เธอคุณเป็นหลานสาวของฉัน เหอหยวนหงดังนั้นคุณจะต้องทำทุกอย่างเพื่อตระกูลของเธอ!"

“การให้เธอได้รับความกรุณาจากผู้อาวุโสสี่ ย่อมมีเหตุผลของฉันอยู่ เธอไม่จำเป็นต้องถามอะไรอีก แค่ทำตามการจัดการของฉันก็พอ”

“ตอนนี้เธอรีบกลับมาที่บ้านตระกูลเหอ จากวันนี้ไป อย่าได้ติดต่อกับเพื่อนที่เป็นเพศตรงข้ามอีก!”

หลังจากนั้น เหอหยวนหงก็วางสายโทรศัพท์ด้วยความโกรธ

การสนทนาระหว่าง เหอหยวนหงและ เซี่ยเหอ ถูกดำเนินการแบบแฮนด์ฟรี ดังนั้นหยางเฉินและ เหอชาน ต่างก็ได้ยินมัน

เหอชานมองเซี่ยเหออย่างสะใจและพูดว่า "เซี่ยเหอ เธออย่าได้ไปทำให้คุณปู่โมโหอีก อย่าลืมล่ะว่าแม่ของเธอยังอยู่ในตระกูลเหอ หากคุณปู่โกรธขึ้นมาผลที่ตามมาคงจะร้ายแรง!"

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าของเซี่ยเหอก็เปลี่ยนไปในทันที

ดูเหมือนว่าเหอชานจะไม่กังวลสักนิดว่าเซี่ยเหอจะตามหยางเฉินไป เธอเหล่ไปที่หยางเฉินและพูดว่า "เจ้าหนุ่ม เซี่ยเหอคือว่าที่ภรรยาของผู้อาวุโสสี่ ไม่มีที่ให้คนตัวเล็กๆ อย่างนาย ถ้านายรู้จักประมาณตน ก็ไสหัวออกไปยิ่งไกลยิ่งดี ระวังจะเอาชีวิตไม่รอด”

ดวงตาของหยางเฉินฉายแววเฉียบคม เดิมเขาไม่เห็นเหอชานผู้หญิงคนนี้ในสายตา แต่ว่าเมื่อกี้ท่าทีของ เหอหยวนหง ที่มีต่อเซี่ย เหอ ทำให้หยางเฉินรู้สึกโกรธ และ เหอชานก็ยั่วยุเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าซึ่งทำให้เขาหงุดหงิด

"ไสหัวไป!"

หยางเฉินพยายามสะกดความโกรธที่อยากตบเหอชานให้ตายและตะโกนออกไป

เหอชานสะดุ้งตกใจ เธอสะดุดถอยหลังไปหลายก้าวและเกือบจะล้มลงกับพื้น

หลังจากได้สติ เธอก็อับอายจนโกรธขึ้นมาและพูดด้วยความโมโห "ไอ้สารเลว แกกล้าด่าฉัน ฉันจะฆ่าแก"

ขณะพูด เหอชานก็กระโจนใส่หยางเฉินพร้อมเงื้อมกรงเล็บกางเปิดออก