บทที่ 211 ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ

เธอไม่เชื่อว่า เจิ้งเหม่ยหลิงจะใจดีพอ ที่จะช่วยฉินซีเปิดตลาดในเมืองโจวเฉิง และพาเธอไปที่งานนิทรรศการโบราณวัตถุ

“เสี่ยวยี เธอวางใจได้แล้ว แม้ว่าพวกเราตระกูลเจิ้งไม่ได้เป็นตระกูลที่มีเงินและอิทธิพล แต่ฉันก็มีเพื่อนที่เป็นมหาเศรษฐี ฉันสามารถปกป้องพี่ได้”เจิ้งเหม่ยหลิงพูดด้วยรอยยิ้ม

ฉินซีดึงมือของฉินยีไว้ และพูดด้วยใบหน้าที่จริงจัง: “เสี่ยวยี เธอน่าจะรู้ดีว่า ซานเหอกรุ๊ปสำหรับพี่แล้ว มีความหมายอะไร พี่ต้องการทำให้ซานเหอกรุ๊ปยิ่งใหญ่มากขึ้น นี่เป็นโอกาสของพี่!”

เมื่อมองดูท่าทางที่จริงจังของฉินซี ฉินยีก็ไม่อาจฝืนทนที่จะห้ามอีก และถอนหายใจแล้วพูดว่า: “ก็ได้ งั้นพี่ก็ไปเถอะ ฉันจะช่วยพี่ดูเสี้ยวเสี้ยวเอง”

“ขอบคุณนะ เสี่ยวยี!”ฉินซีดูซาบซึ้ง

หลังจากที่เจิ้งเหม่ยหลิงแน่ใจว่าฉินซีสามารถไปได้ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ก็แทบรอไม่ไหวที่จะดึงฉินซีออกไป: “พี่ พวกเรารีบไปกันเถอะ! เดี๋ยวไม่ทันเวลา!”

ในระหว่างทาง เจิ้งเหม่ยหลิงแอบส่งข้อความออกไป มีเพียงสองคำเรียบง่าย: “เรียบร้อย!”

ขณะที่ฉินซีเพิ่งออกจากตระกูลโจว ฉินยีก็โทรหาหยางเฉิน: “พี่เขย พี่ถูกเจิ้งเหม่ยหลิงพาออกไปแล้ว บอกว่าจะไปร่วมงานนิทรรศการโบราณวัตถุ อยู่ที่พิพิธภัณฑ์โจวเฉิง”

“โอเค ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้!”

หยางเฉินพูดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ในอีกด้านหนึ่ง เจิ้งเหม่ยหลิงพาฉินซีมาถึงที่พิพิธภัณฑ์โจวเฉิงแล้ว

“เหม่ยหลิง เธอมาถึงแล้วเหรอ!”

สองสาวเพิ่งจะลงรถ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

“พี่เหา ให้พวกพี่รอนานแล้ว!”เจิ้งเหม่ยหลิงพูดอย่างยิ้มกริ่ม

ตอนที่ฉินซีเห็นเฉินอิงเหา สีหน้าดูไม่ดีมาก และพูดอย่างไม่พอใจ: “เหม่ยหลิง เธอบอกว่า มีเพียงพวกเราสองคนไม่ใช่เหรอ?”

“พี่ ฉันก็ไม่รู้ว่าพี่เหาจะมานะ พี่อย่าคิดมากขนาดนั้น พี่เหาอยู่ ดีกว่าไม่ใช่เหรอ?”

เจิ้งเหม่ยหลิงกังวลว่าฉินซีจะจากไป รีบดึงมือของฉินซีอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า: “ตระกูลเฉินเป็นหนึ่งในสองตระกูลชั้นนำ พี่เหารู้จักกับผู้คนมากมาย เขาแค่แนะนำคนใหญ่คนโตให้กับพี่ไม่กี่คน ซานเหอกรุ๊ปอยากจะเปิดตลาดในเมืองโจวเฉิง ก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อฉินซีเห็นเฉินอิงเหาก็อยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

แต่มาก็มาแล้ว ถ้าหากจากไปแบบนี้ ผลกระทบก็ไม่ดี

นอกจากนี้ ตัวเองมา เพื่อรู้จักกับผู้ประกอบการบางคนในเมืองโจวเฉิง เฉินอิงเหาอยู่หรือไม่อยู่ ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเอง

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฉินซีกลับสามารถยอมรับความจริงที่ว่า เฉินอิงเหาอยู่ได้

“เสี่ยวซี ฉันรู้สึกว่า ความเป็นปรปักษ์ที่เธอมีต่อฉันค่อนข้างใหญ่มากนะ? ฉันน่าจะไม่เคยทำให้เธอขุ่นเคืองใจนะ?”

ทันใดนั้นเฉินอิงเหาเอ่ยปากพูด บนใบหน้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อย ซึ่งดูเหมือนจะเป็นสุภาพบุรุษมาก

ฉินซีมองไปที่เขาอย่างราบเรียบแวบหนึ่ง: “ฉันไม่ได้สนิทกับคุณ รอบกวนคุณเรียกชื่อจริงของฉันด้วย เรียกชื่อเสี่ยวซีนี้ ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเรียกได้!”

ในใจของเฉินอิงเหาแอบโกรธเล็กน้อย เขาเป็นทายาทอย่างสง่าผ่าเผยในอนาคตของมหาเศรษฐีเมืองโจวเฉิง อยากได้ผู้หญิงแบบไหนไม่มีเหรอ?

ตอนนี้กลับถูกผู้หญิงที่แต่งงาน ไม่ชอบถึงขนาดนี้

แม้ว่าในใจจะไม่พอใจ แต่บนใบหน้าของเขากลับไม่ได้แสดงออกมาแม้แต่น้อย

เมื่อเจิ้งเหม่ยหลิงเห็นเช่นนี้ รีบพูดว่า: “พี่ ฉันจะบอกความจริงกับพี่ อันที่จริงบัตรเชิญของพวกเรา พี่เหาเป็นคนให้มา จะว่าไป พวกเราควรขอบคุณเขา”

สีหน้าของฉินซีเปลี่ยนไปเล็กน้อย บนใบหน้ามาพร้อมกับความลังเลเล็กน้อย กำลังพิจารณาว่าจะคืนบัตรเชิญกลับไปหรือไม่ ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอยู่ที่ข้างหลังของเธอ: “ภรรยา!”

เมื่อเห็นหยางเฉินเดินเข้ามา ในใจของเธอค่อนข้างสับสน มีความรู้สึกเหมือนถูกพบเข้าว่า ตัวเองแอบมาเจอผู้ชายคนอื่นลับหลังหยางเฉิน

เธอไม่โง่ ย่อมสามารถมองออกว่าเจิ้งเหม่ยหลิงพยายามที่จะจับคู่เธอกับเฉินอิงเหา แม้ว่าเธอจะไม่รู้สึกละอายใจ แต่ในที่สุดยังถูกหยางเฉินบังเอิญเจอ