บทที่ 212 เป็นไปไม่ได้

“คุณเฉิน ขอโทษด้วยจริงๆ คุณมีเพียงบัตรเชิญแค่สามใบ แต่คุณยังพาคนมาสามคนด้วย คุณว่า…..”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยย่อมเข้าใจความหมายของเฉินอิงเหาเป็นธรรมดา แกล้งทำเป็นพูดด้วยท่าทางที่ลำบากใจ

“ฉันพามาสามคนเหรอ?”

เฉินอิงเหาแกล้งทำท่าทางสงสัย และพูดว่า: “ฉันพาสาวสวยมาเพียงแค่สองคน ตาข้างไหนของนายเห็นว่าฉันพามาสามคนเหรอ?”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยังคิดแค่ว่า เฉินอิงเหาต้องการให้พวกเขาตรวจสอบบัตรเชิญอย่างละเอียด ตอนนี้ถึงได้เข้าใจความหมายที่ลึกซึ้งของเขา

“คุณเฉิน ขอโทษด้วยจริงๆ ผมดูผิดเอง แต่คุณได้โปรดวางใจ พวกเราจะไม่ปล่อยใครที่พยายามจะแอบเข้าไปในงานแสดงนิทรรศการแม้แต่คนเดียว”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพูดอย่างรวดเร็ว แววตากวาดมองไปที่บนตัวหยางเฉินอย่างไม่เหลือร่องรอย

อันที่จริง ฐานะอย่างเฉินอิงเหา แม้ว่าจะไม่มีบัตรเชิญ ก็สามารถเข้าไปงานแสดงนิทรรศการในครั้งนี้ได้ตามความต้องการ ถึงกับมีสิทธิ์พาหลายคนเข้าไป ก็ไม่มีปัญหาอะไร

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการทำให้หยางเฉินอับอาย

“พี่ ฉันก็บอกแล้ว การตรวจสอบที่นี่เข้มงวดมาก ไม่มีบัตรเชิญเข้าไปไม่ได้ด้วยซ้ำ เขามาก็มาเสียเที่ยว”

เจิ้งเหม่ยหลิงจงใจพูด

ฉินซีพูดโดยไม่ลังเลว่า: “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นฉันก็ไม่ไปแล้ว!”

“เสี่ยวซี เธอเข้าไปรอฉันข้างใน ฉันก็จะเข้าไปทันที”

หยางเฉินพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

ฉินซีกำลังจะพูด ทันใดนั้นก็เห็นความมั่นใจในแววตาของหยางเฉิน เธอถึงได้วางใจ

เธอพยักหน้าเล็กน้อย: “ได้ ฉันจะไปรอนายข้างใน!”

“เหอะๆ!”

เจิ้งเหม่ยหลิงยิ้มอย่างเหยียดหยาม: “บางคน หน้ายิ่งอยู่ยิ่งหน้าด้าน ทักษะการคุยโอ้อวดก็พัฒนาขึ้นมาก”

“ทางที่ดีพวกนายตรวจสอบให้ดี อย่าปล่อยให้ใครแอบเข้าไปได้ งานแสดงนิทรรศการโบราณวัตถุของวันนี้ จัดขึ้นโดยตระกูลหานมหาเศรษฐีในเมืองเอก ถ้าหากมีอะไรผิดพลาดจริงๆ พวกนายรับผิดชอบไม่ไหว!”

เจิ้งเหม่ยหลิงดูเหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่ และพูดกำชับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ทางเข้า

“คุณผู้หญิงท่านนี้ได้โปรดวางใจ พวกเราคงจะไม่มีทางปล่อยขยะอะไรเข้าไป”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยิ้ม มองไปทางหยางเฉินด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความไร้ความปรานี

ฉินซีพวกเธอเพิ่งจะเข้าไปในห้องโถงงานแสดงนิทรรศการวัตถุโบราณ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ตวาดใส่อย่างไม่ดี: “ชายหนุ่ม แกแมร่งยืนทำอะไรอยู่ที่นี่? ไม่มีบัตรเชิญ ก็รีบไสหัวออกไปซะ!”

หยางเฉินไม่ได้สนใจเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนที่ส่งเสียง ยกแขนขึ้น เหลือบมองดูเวลา พึมพำกับตัวเองว่า: “น่าจะใกล้ถึงแล้วนะ?”

“เชี่ย! แกแมร่งถือว่าพวกเราเป็นของวางโชว์เหรอ? ยังไม่รีบไสหัวไปอีกเหรอ?”

ถูกหยางเฉินไม่เมินใส่ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก็เต็มไปด้วยความโกรธ หนึ่งในนั้นถือกระบองยางชี้ไปที่หยางเฉิน และพูดด้วยท่าทางที่ข่มขู่: “รีบไสหัวออกไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันก็จะลงมือแล้ว!”

หยางเฉินขมวดคิ้ว และมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา: “ถ้านายไม่อยากตกงาน ทางที่ดีหยุดเห่าได้แล้ว บัตรเชิญของฉันจะมีคนส่งมาให้ทันที”

“แมร่งเอ๊ย! รนหาที่ตาย! ทุบตีเขาซะ!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นตะโกน รีบวิ่งไปที่หยางเฉินอย่างรวดเร็ว และเหวี่ยงกระบองยางในมือไปที่บนตัวของหยางเฉินอย่างไม่ลังเล

หยางเฉินยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเสมอ เพียงแค่จ้องมองอีกฝ่ายที่พุ่งมาทางตัวเอง

“ไอ้สารเลว หยุดเดี๋ยวนี้!”

ในเวลานี้ เสียงที่ตะคอกด้วยความโกรธก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองก็หยุดลงโดยไม่รู้ตัว เห็นเพียงชายวัยกลางคนคนหนึ่ง กำลังรีบเข้ามา

“ประธานลั่ว!”

ชายวัยกลางคนคือลั่วปิงผู้จัดการใหญ่ของต้าเหอกรุ๊ป

และพิพิธภัณฑ์โจวเฉิง เดิมทีก็เป็นของต้าเหอกรุ๊ป

ภายใต้การจ้องมองของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสอง ลั่วปิงวิ่งไปที่ตรงหน้าหยางเฉิน ผงกหัวเล็กน้อย: “คุณหยาง ขอโทษด้วยครับ ทำให้คุณรอนานแล้ว!”