บทที่ 215 คางคกขึ้นวอ

แต่หลังจากที่รู้ฐานะของหญิงสาว ก็มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น เหมือนกับเจิ้งเหม่ยหลิงและเฉินอิงเหา

“ของปลอมก็คือของปลอม! หรือว่าเพราะนี่เป็นโบราณวัตถุของตระกูลหาน ต่อให้เป็นของปลอม ก็ไม่อนุญาตให้คนอื่นพูดเหรอ?”

ตอนเริ่มแรก หยางเฉินยังคงมีความอดทนอยู่บ้าง แต่หญิงสาวเอาตระกูลหานมาข่มคน เขาก็รู้สึกไม่มีความสุขเล็กน้อย

“หยางเฉิน นายรังแกผู้หญิงที่อ่อนแอแบบนี้ มากเกินไปหรือเปล่า?”

หญิงสาวคนนั้นยังไม่ได้พูด เฉินอิงเหาทนไม่ไหวก่อน จ้องไปที่หยางเฉินอย่างเยือกเย็นแล้วถาม

หยางเฉินกวาดสายตามองไปที่เขาอย่างราบเรียบ และพูดอย่างไร้ความปรานี: “ถ้าหากนายมาประจบสอพลอ ทางที่ดีไสหัวออกไปให้ไกลหน่อย อย่าได้คิดที่จะเหยียบฉันไปประจบสอพลอ ถ้าหากนายมาหาเรื่องฉัน ก็ยังต้องไสหัวออกไปให้ไกลหน่อย ฉันไม่เคยเสียเวลากับเศษสวะที่เก่งแต่ขี้โม้”

“แก! แกพูดอะไรนะ?”

เฉินอิงเหาโกรธอย่างสุดขีด แม้ว่าเขาจะเป็นสุภาพบุรุษมาตลอด แต่อยู่ข้างนอกก็แค่แกล้งทำ แต่คำพูดของหยางเฉินในเวลานี้ ยังทำให้เขายั้งสติและกิริยาที่ไม่ดีไม่อยู่อย่างสมบูรณ์

“หยางเฉิน แกก็เก่งแต่ตอแหลอยู่ข้างหลังของผู้หญิง พี่เหาเป็นผู้นำในอนาคตของมหาเศรษฐีชั้นนำในเมืองโจวเฉิง แกก็แค่ลูกเขยเศษสวะของตระกูลเล็กๆที่ล้มละลาย มีสิทธิ์อะไรมาโง่อยู่ที่นี่?”

เจิ้งเหม่ยหลิงจงใจเสียงดัง: “นอกจากนี้ ลูกพี่ลูกน้องเป็นเพราะมีบัตรเชิญของพี่เหา ถึงสามารถเข้ามาที่นี่ได้ แกล่ะ? เข้ามาได้อย่างไร? คงจะไม่ใช่ว่าฉวยโอกาสตอนที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ทันระวัง แอบเข้ามานะ?”

เมื่อเธอพูดคำเหล่านี้ออกมา สีหน้าของฉินซีเปลี่ยนไปอย่างมาก

เธอรู้ดีว่าที่นี่คือที่ไหน ถ้าหากหยางเฉินแอบเข้ามาจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นต้าเหอกรุ๊ป หรือว่าตระกูลหาน ก็ไม่มีทางปล่อยหยางเฉิน

การเคลื่อนไหวของที่นี่ ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายในทันที ทุกคนล้วนเป็นคนใหญ่คนโตในเมืองโจวเฉิง

เดิมทีหยางเฉินก็แต่งตัวธรรมดา นอกจากรัศมีที่เผยออกมาบนร่างกาย ไม่มีอะไรที่เหมือนกับลูกหลานของตระกูลใหญ่

แล้วก็มีคำพูดที่เจิ้งเหม่ยหลิงเพิ่งพูด ผู้คนมากมายก็สงสัยในฐานะของหยางเฉิน ชายหนุ่มที่แต่งตัวแบบนี้ มีสิทธิ์ที่จะได้รับบัตรเชิญจากตระกูลหานจริงเหรอ?

“สาวสวย ผมขอแนะนำ คุณรีบจัดให้คนมาดำเนินการตรวจสอบฐานะของเขา เนื่องจากนี่เป็นงานแสดงนิทรรศการวัตถุโบราณที่ตระกูลหานจัดขึ้น ถ้าถูกคนต่ำต้อยที่เชื่อไว้วางใจไม่ได้แอบเข้ามา จะทำลายชื่อเสียงของตระกูลหาน”

เฉินอิงเหาดูท่าทางคิดแทนตระกูลหาน และพูดกับหญิงสาวของตระกูลหาน

“ฉันชื่อหานเฟยเฟย อย่าชื่อเชยแบบนั้นมาเรียกฉัน!”

หญิงสาวพูดด้วยความไม่พอใจ

ถ้าหากหลังจากก่อนหน้านั้นที่หยางเฉินช่วยชายชราคนนั้น หยุดอยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง บางทีก็สามารถเจอกับหานเฟยเฟย ก็จะรู้ว่า คนที่ตัวเองช่วย เป็นผู้นำของมหาเศรษฐีในเมืองเอก หานเซี่ยวเทียน

หานเฟยเฟยมองเฉินอิงเหายังไงก็ขัดหูขัดตา แม้ว่าหยางเฉินจะน่าเกลียดมาก อย่างน้อยก็ไม่ได้เสแสร้งเท่ากับเฉินอิงเหา

เฉินอิงเหาก็ไม่สนใจ ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า: “คุณหานก่อนหน้านี้ตอนที่ผมมา หมอนี่ไม่มีบัตรเชิญ ยังพยายามที่จะแอบตามผมเข้ามา แต่ว่าถูกผมจับได้ ห้ามได้ทันเวลา ตอนนี้ คุณสามารถไปตรวจสอบได้ ดูว่าเขามีบัตรเชิญจริงมั้ย”

เจิ้งเหม่ยหลิงมองไปที่หยางเฉินอย่างเจ้าเล่ห์: “ตอนนี้ ฉันกลับจะดูว่า ยังมีใครยินดีที่จะช่วยเหลือแก!”

สำหรับหยางเฉิน สองคนนี้ก็แค่ตัวตลก

“ประมาณครึ่งเดือนก่อน อยู่ที่เจียงโจว สมาคมประมูลเมิ่งจี้ มีคุณชายของมหาเศรษฐีนามสกุลเฉิน เหมือนกับนาย ก็สงสัยว่าคนอื่นไม่มีบัตรเชิญ ปรากฏว่า คุณชายมหาเศรษฐีคนนี้ ถูกไล่ออกจากที่งานประมูลทันที”

ทันใดนั้นหยางเฉินหัวเราะเหอะๆแล้วถามว่า: “ปรากฏว่าเขาไม่พอใจ หงฝูผู้รับผิดชอบของสมาคมประมูลเมิ่งจี้ ประกาศตรงนั้นว่า นับจากนี้ไปการประมูลทั้งหมดที่เขารับผิดชอบ ไม่อนุญาตให้คนของตระกูลเฉินเข้าร่วมแม้แต่คนเดียว นายรู้มั้ยว่าคุณชายที่นามสกุลเฉิน ชื่ออะไร?”

เหตุการณ์นี้เป็นความอัปยศของตระกูลเฉิน แต่เพราะหงฝูเป็นคนของตระกูลเมิ่ง ตระกูลเฉินจึงไม่กล้าโต้เถียง

ตอนนี้ หยางเฉินพูดถึงเรื่องนี้ในที่สาธารณชนอีกครั้ง ชั่วขณะหนึ่ง สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่บนตัวเฉินอิงเหา