บทที่ 214หญิงสาวที่เผด็จการ

ฉินซีค่อนข้างกังวลขึ้นมา แม้ว่าเธอจะรู้อำนาจของหยางเฉิน แต่ตระกูลหานเป็นมหาเศรษฐีชั้นนำของเมืองเอก!

“สามี ไม่งั้นพวกเราออกจากที่นี่กันเถอะ?”ฉินซีเอ่ยปากพูด

หยางเฉินยิ้มเล็กน้อย:“ความสามารถของสามีเธอเป็นยังไง เธอไม่รู้เหรอ?”

ประโยคนี้ฟังดูมักจะรู้สึกว่ามีตรงไหนไม่ชอบมาพากล ทันใดนั้นใบหน้าของฉินซีก็แดงขึ้น แม้ว่าเธอจะกังวลใจ ก็รู้ว่าหยางเฉินไม่ใช่คนโง่ ในเมื่อเขาเข้ามาแล้ว คงจะไม่มีปัญหา

“เศษสวะอย่างแก ต้องการรนหาที่ตาย อย่าได้ทำให้พวกเราติดร่างแหไปด้วย ไม่มีบัตรเชิญ ก็รีบไสหัวออกไปซะ! ไม่อย่างนั้นถูกคนพบเข้าแล้ว อย่าได้พูดว่ารู้จักกับพวกเรา”

เจิ้งเหม่ยหลิงพูดอย่างโกรธเคือง

เธออยากให้หยางเฉินถูกคนของตระกูลหานพาตัวไปใจแทบขาด แต่ก็ไม่สามารถที่จะโดนพาตัวไปในเวลานี้ได้ เนื่องจากหยางเฉินเป็นสามีของฉินซี และฉินซีก็มาพร้อมกับเธออีก

ถ้าหากตระกูลหานจะสอบสวนจริงๆ เธอก็หนีความรับผิดชอบไม่พ้น

โดนเจิ้งเหม่ยหลิงพูดว่าเป็นเศษสวะหลายครั้งหลายหน แม้แต่คนที่อ่อนแอก็โกรธ หยางเฉินเลิกคิ้ว จ้องมองเธออย่างเยือกเย็นแล้วพูดว่า: “ในเมื่อกลัวว่าจะติดร่างแหไปด้วย งั้นก็ไสหัวออกไปให้ไกลหน่อย ไม่อย่างนั้นถูกคนของตระกูลหานพบเข้า ฉันก็จะบอกว่าเธอพาฉันมา!”

“แก แก แกไอ้สารเลว!”

เจิ้งเหม่ยหลิงถูกคำพูดของหยางเฉินทำให้ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

“เหม่ยหลิง ช่างเถอะ!”

ทันใดนั้นเฉินอิงเหาเอ่ยปากพูด

“พี่เหา แต่เขาแอบเข้ามา หากถูกพบเข้า พวกเราก็จะเกี่ยวข้องไปด้วย”

เจิ้งเหม่ยหลิงพูดอย่างกังวลขึ้นมา

เฉินอิงเหายิ้มอย่างราบเรียบ: “วางใจได้ ถ้าหากถูกคนพบเข้า นั่นก็เป็นเรื่องของตัวเขาเอง ไม่เกี่ยวกับพวกเรา อย่าลืมนะ พวกเราไม่ได้เข้ามาพร้อมกันกับเขา”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของเจิ้งเหม่ยหลิงก็เปล่งประกาย: “นั่นนะสิ ต่อให้ถูกพบเข้า งั้นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา!”

หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็หันหลังเดินออกไป

เดิมทีเฉินอิงเหายังอยากอยู่ร่วมกันกับฉินซีตามลำพัง แต่มีหยางเฉินอยู่ เขาเข้าใจ ตัวเองทำอะไรก็เปล่าประโยชน์

“หยางเฉิน นายคงจะไม่ใช่ว่าแอบเข้ามาจริงๆ?”

รอเฉินอิงเหาและเจิ้งเหม่ยหลิงออกไปแล้ว ฉินซีถามด้วยท่าทางกังวลใจ

หยางเฉินยิ้มแล้วส่ายหน้า: “ลั่วปิงเธอรู้จักมั้ย?”

“เมื่อก่อนเขาเป็นผู้จัดการใหญ่ของเยี่ยนเฉินกรุ๊ปสาขาเจียงโจวไม่ใช่เหรอ?”ฉินซีถาม

“ใช่ ตอนนี้เขาเป็นผู้จัดการใหญ่ของต้าเหอกรุ๊ปในเมืองโจวเฉิง และพิพิธภัณฑ์โจวเฉิง เป็นกิจการของต้าเหอกรุ๊ป เมื่อกี้นี้เขาพาฉันเข้ามา” หยางเฉินอธิบาย

“หลังจากที่เขาลาออกจากเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ก็กลายเป็นผู้จัดการใหญ่ของต้าเหอกรุ๊ป!”ฉินซีพูดด้วยความประหลาดใจ

หยางเฉินยิ้ม: “อันที่จริง เขาไม่ได้ลาออก และถูกฉันย้ายมาที่เมืองโจวเฉิง รับผิดชอบจัดการเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับต้าเหอกรุ๊ป”

“นายขี้โม้อีกแล้ว!”

ฉินซีกลอกตาขาวแล้วพูด: “ต้าเหอกรุ๊ปเป็นกิจการที่ใหญ่ที่สุดในเมืองโจวเฉิง แม้แต่เยี่ยนเฉินกรุ๊ปสาขาเจียงโจว ก็ยังตามไม่ทัน”

หยางเฉินส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ในใจแอบพูดว่า: “เรื่องนี้ฉันไม่ได้ปิดบังเธอนะ ตัวของเธอไม่เชื่อเอง”

ปากฉินซีบอกไม่เชื่อ แต่ในใจกลับแอบตกใจเล็กน้อย

หยางเฉินเป็นคนแบบไหน เธอรู้ดีมาก และไม่ใช่คนที่พูดจามั่วซั่วไม่คำนึงถึงความจริง หรือว่า ประธานของต้าเหอกรุ๊ป เป็นเขาจริงเหรอ?

ถ้าหากเป็นแบบนี้ หยางเฉินจะมั่งมีมากแค่ไหนกันแน่?

ทันใดนั้นฉินซีก็ไม่กล้าคิดเรื่องนี้แล้ว

ในอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เฉินอิงเหาและเจิ้งเหม่ยหลิงจากไป และไปก็ไปที่ห้องโถงนิทรรศการที่อยู่ข้างๆ

“พี่เหา พี่คงจะไม่ใช่ว่ายอมแพ้เรื่องลูกพี่ลูกน้องของฉันแล้วนะ?”