บทที่ 2181ไม่เกี่ยวกับผม

"ฟู่!"

กระบี่ยักษ์ลิขิตสวรรค์ล้มลง ฝักกระบี่ก็กลายเป็นซากศพที่ไหม้เกรียมโดยไม่แม้แต่จะส่งเสียงกรีดร้อง

ฉากนี้ทำให้ทุกคนตกใจ

ในที่เกิดเหตุเต็มไปด้วยความเงียบงัน ทุกคนก็จ้องมองไปที่เงาดำที่ลอยอยู่เหนือ เซี่ยเหอ

เซี่ยเหอเองก็อึ้งกับภาพที่ปรากฏในเมื่อกี้นี้ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันอยู่ เงาดำคือใครกันแน่? แล้วทำไมถึงปกป้องตัวเธอล่ะ?

ขาของเหอจื้ออ่อนแรงทันที ล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง

เพราะเขาจำเงาดำนี้ได้แล้ว

“น้องสาม!”

เหอจื้อพูดด้วยน้ำเสียอันสั่น

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็อึ้งไปกันหมด!

เหอจื้อเรียกเงาดำว่าน้องสาม นั้นก็หมายความว่า เงาดำ เป็นท่านสามของตระกูลเหอรึ? เป็นพ่อที่ผู้ให้กำเนิด เซี่ยเหอ?

เซี่ยเหอสั่นสะท้านไปทั้งตัว มองไปที่ร่างนั้นด้วยความไม่เชื่อ น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อได้เห็นแผ่นหลังของอีกฝ่าย ปรากฏว่า เขาเป็นพ่อที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เงาดำหัวเราะเยาะ: "ในสายตาของนาย ยังมีน้องสามอย่างฉันอยู่นั้นเหรอ?"

"ปึก!"

เหอจื้อคุกเข่าลงบนพื้นโดยตรงและพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัว: "ความกรุณาของน้องสามต่อตระกูลเหอ ตระกูลเหอจะไม่มีวันลืมแน่นอน! ฉันจะไม่มีน้องสามอยู่ในสายตาของฉันได้อย่างไรล่ะ?"

เงาดำพูดอย่างเย็นชา: "อย่าเรียกฉันว่าน้องสาม! ฉันไม่มีพี่ใหญ่อย่างนาย"

เสียงของเขาเย็นชาถึงขั้นสุด จากนั้นเขาก็เงยศีรษะขึ้น มองเข้าไปในส่วนลึกของตระกูลเหอ และตะโกนเสียงดัง: "เหอหยวนหงออกมาตายซะ!"

เสียงตะโกนแห่งความโกรธนี้เหมือนเสียงฟ้าร้องดังลั่นในตระกูลเหอ

“ใครคนไหนเรียกชื่อฉัน?”

เหอหยวนหง ซึ่งกำลังจิบชาอยู่ในห้อง จู่ๆ ก็ลุกขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง

เขารู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าที่รุนแรงของอีกฝ่ายที่มีต่อเขา

ในห้องรับแขกของตระกูลเหอ เจียงเจี้ยน ก็ได้ยินเสียงเช่นกัน สีหน้าของเขาเคร่งขรึมอย่างยิ่ง และเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม: "มีการปรากฏตัวขอผู้แข็งแกร่งระดับสูง ตระกูลเหอ อาจเกิดเรื่องใหญ่แล้ว"

เมื่อเร็วๆ นี้ พ่อของ เซี่ยเหอ ใช้กระบี่ยักษ์ลิขิตสวรรค์ฆ่าฝักกระบี่ไปทันที ออร่าของเขาก็ปะทุขึ้นแล้ว ในเวลานั้น เจียงเจี้ยน ได้ตระหนักแล้วว่าการดำรงอยู่ที่น่าสะพรึงกลัวได้มาถึงตระกูลเหอ แล้ว

ไม่คิดว่าอีกฝ่ายต้องการให้เหอหยวนหงตาย

อย่างไรก็ตาม เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมตระกูลเหอในโลกมนุษย์ถึงกระตุ้นการดำรงอยู่ที่น่ากลัวเช่นนี้?

ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในแดนนภาขั้นสามชั้นกลาง เขารู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่น่ากลัวของคู่ต่อสู้แล้ว และคนคนนั้นอาจเกินแดนนภาขั้นสามชั้นยอดแล้วก็ว่าได้

นั้นก็หมาความว่า คู่ต่อสู้มาจากโลกบู๊โบราณกลาง

เจียงเจี้ยน ไม่กล้าละเลยรีบลุกขึ้นและออกจากห้องไป

“เสี่ยวเหอ ลูกโตแล้ว!”

เงาดำมองไปที่ เซี่ยเหอ แสดงรอยยิ้มที่อ่อนโยน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

เซี่ยเหอ มองไปที่ เงาดำน้ำตาไหลอย่างควบคุมไม่ได้ จ้องมองที่ เงาดำและพูด: "ท่านเป็นพ่อจริงๆ เหรอคะ?"

เงาดำพยักหน้าและพูดด้วยดวงตาสีแดง: "พ่อรู้ ลูกมีเรื่องอยากจะถามพ่อเยอะแยะมากมาย แต่ตอนนี้พ่อบอกอะไรมากไม่ได้ พ่อบอกได้เพียงว่า เมื่อถึงเวลา ไม่ต้องรอให้พ่ออธิบาย ลูกก็จะรู้เองทุกอย่าง "

เซี่ยเหอ รู้สึกงงมาก ทำไมพ่อของเธอนั้นถึงบอกบางอย่างไม่ได้ในเมื่อพ่อของเธอก็อยู่ตรงหน้าเธอแล้ว?

ในขณะนี้ เหอหยวนหงก็มาถึง

เมื่อเขาเห็นเงาดำที่อยู่บนอากาศที่ว่างเปล่านั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก ราวกับว่าเขาเห็นผี เขาเดินโซเซและถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างสั่นเทา

“คุณ คุณคือเซี่ยยิงสง!”

เหอหยวนหง พูดชื่อนี้ด้วยเสียงอันสั่น

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ผู้คนส่วนใหญ่ก็มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย