บทที่ 229 ให้คุณเพลิดเพลิน

“แม้แต่ผู้นำเฉินยังกล่าวเช่นนั้นแล้ว หากข้ายังยึดถือเรื่องนี้อยู่ ข้าจะดูตระหนี่เกินไป!”

หลังจากที่มู่ตงเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า: "ถ้าอย่างนั้นข้าจะปล่อยเขาไปเพราะเห็นแก่หน้าของผู้นำเฉิน!"

“ยังไม่รีบไปขอบคุณท่านผู้นำมู่อีก!”

เฉินซิงไห่เตะไปที่ตัวของเฉินอิงเหา และตะโกนด้วยความโกรธ

เฉินอิงเหาเหมือนกับการนิรโทษกรรม และกล่าวอย่างรวดเร็ว: “ขอบคุณท่านผู้นำมู่!ขอบคุณท่านผู้นำมู่!”

“ท่านผู้นำมู่ ข้าอยากไปเยี่ยมท่านในเมืองเอกมาโดยตลอด แต่ไม่คิดว่าจะพบท่านที่เมืองโจวเฉิงในวันนี้”

ทันใดนั้น เฉินซิงไห่ก็ยิ้มและพูดโดยไม่ได้รับผลกระทบจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้

"โอ้?"

มู่ตงเฟินยิ้มและถามว่า "ไม่รู้ว่าผู้นำเฉิน จะหาข้ามีเรื่องอะไรเหรอ?"

“ข้ามีธุรกิจจะร่วมมือครั้งใหญ่ ฉันต้องการคุยกับผู้นำมู่!” เฉินซิงไห่กล่าวอย่างลึกลับ

แม้ว่ามู่ตงเฟิงจะไม่รู้ว่าเฉินซิงไห่จะพูดอะไร แต่เขาสนใจมาก เขาหัวเราะเสียงดัง: “ไป ไป ไปคุยกันข้างๆ!”

ก่อนจากไปมู่ตงเฟิงสั่งมู่เจิ้น: “เรื่องที่นี่ เจ้าจัดการเอง! ข้าจะไปคุยหารือเรื่องธุรกิจกับผู้นำเฉิน!”

“อิงเหา เจ้าอยู่นี่และช่วยคุณชายเจิ้นจัดการกับเรื่องที่นี่!”

เฉินซิงไห่ออกคำสั่งให้เฉินอิงเหาอีกครั้ง

เฉินอิงเหาดีใจมากและตกลงอย่างรวดเร็ว

เขารู้สึกเหมือนได้เดินผ่านหน้าประตูผี เมื่อกี้เขาคิดว่ามู่ตงเฟิงจะฆ่าเขา เขาไม่ได้คิดว่าไม่เพียงแต่จะไม่ฆ่าเขา แต่ยังให้โอกาสเขาได้เข้าถึงกับมู่เจิ้นแทน

“คุณชายเจิ้น ข้าไม่เคยมีตามาก่อน และได้โปรดท่านอย่าถือสาการกระทำผิดของข้าน้อยเลย!”

เฉินอิงเหารีบขอโทษมู่เจิ้นอีกครั้ง

แม้ว่ามู่เจิ้นจะเป็นคนครอบงำ แต่เขาก็ไม่ใช่คนไร้สมอง

เขาเข้าใจความหมายของพ่อ เขาหัวเราะและริเริ่มที่เอาแขนโอบคอของเฉินอิงเหาและกล่าวว่า "ในเมื่อพ่อของฉันและผู้นำเฉินเป็นเพื่อนกัน งั้นต่อจากนี้เราสองคนจะเป็นพี่น้องกัน!"

เมื่อเห็นทั้งสองเป็นเหมือนเพื่อนสนิท พวกคุณชายใหญ่ของตระกูลร่ำรวยที่ถูกหักแขนหักขานั้น สายตาที่พวกเขามองไปที่เฉินอิงเหา ด้วยความโกรธเล็กน้อยในดวงตาของพวกเขา

ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะเฉินอิงเหา แล้วพวกเขาจะถูกทุบตีอย่างรุนแรงได้อย่างไร?

ตอนนี้ เฉินอิงเหากลายเป็นพี่น้องที่ดีกับมู่เจิ้นแล้ว

หยางเฉินไม่คาดคิดว่า จะน่าทึ่งเหมือนบทละครขนาดนี้ และเขาก็ส่ายหัวอย่างทำไรไม่ถูก

“ภรรยา เราไปกันเถอะ!”

หยางเฉินยิ้มและจับมือฉินซีเตรียมจะจากไป

“ใครให้มึงไปแล้วเหรอ?”

สามีภรรยาทั้งคู่เดินเพียงไม่กี่ก้าว และเฉินอิงเหาก็ตะโกนกล่าว

หยางเฉินขมวดคิ้วและมองย้อนกลับไปที่เฉินอิงเหา: “มีเรื่องอะไรเหรอ?”

เฉินอิงเหามองหยางเฉินเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ถ้าวันนี้ไม่ใช่จะจัดการหยานเฉิน เขาจะทำให้มู่เจิ้นขุ่นเคืองได้อย่างไร?

เขาก็เอาเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดคิดใส่หัวของหยางเฉินเป็นธรรมดา

“คุณชายเจิ้น คุณคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?”

เฉินอิงเหาไม่ได้สนใจหยางเฉินเลย แต่ชี้ไปที่ฉินซีด้วยรอยยิ้มและพูดกับมู่เจิ้น

เมื่อกี้มู่เจิ้นก็สังเกตเห็นฉินซี แต่เขากำลังแก้แค้น ก็ไม่ได้มองอย่างใกล้ชิด