บทที่ 294 ก็แค่คนที่ถูกทิ้ง

วันนั้นในงานเลี้ยงวันเกิดของกวนเจิ้งซาน หยางเฉินได้ปรากฏตัวในงาน ก็ได้เหยียบย่ำเขาที่เป็นความภาคภูมิใจของตระกูลกวนอย่างไร้ความปราณี

ถึงขั้นขนาดน้องชายของเขากวนเสว่เฟิง ก็ได้ตายโดยน้ำมือของหยางเฉิน

จากนั้น ชายร่างกำยำกว่าหลายร้อยคน ก็ได้เข้ามา จับคนของตระกูลกวนทั้งหมด ไปขังไว้

เดิมทีเขาก็คิดว่าตระกูลกวนต้องล่มสลายแน่ๆ แต่ว่าในตอนนั้น อยู่หยางเฉินก็ปรากฏตัว แล้วก็ปล่อยตระกูลกวนไป

แต่ว่ามีข้อแม้อย่างหนึ่ง ตระกูลกวนต้องเป็นข้ารับใช้ของเขา แล้วก็ห้ามหักหลังเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ฆ่าไม่เว้น!

คิดถึงตรงนี้ สายตาของกวนเสว่ซงก็ได้เต็มไปด้วยความแน่วแน่ ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย พูดออกไปเสียงเข้มว่า “ผมเลือกคุณหยาง!”

“ทำไม?” กวนเจิ้งซานถาม สายตาก็ได้แหลมคมเอามากๆ

“ตระกูลกวนได้ล่มไปแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าเกิดล่มอีก ก็ไม่มีทางที่จะยืนขึ้นมาได้อีกแล้วครับ! ถ้าเกิดคุณหยางสามารถผ่านวิกฤตนี้ไปได้ จากวันนี้ไป ตระกูลกวนก็จะรุ่งเรืองขึ้นกว่าเดิม เพราะคุณหยางแน่!”

กวนเสว่ซงก็ได้พูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“ดีมาก สมแล้วที่เป็นลูกผู้ชายของตระกูลกวน มีความบ้าเลือด!”

กวนเจิ้งซานก็ได้หัวเราะดังๆ “ไหนๆ ก็เป็นแบบนั้น งั้นปู่ก็สั่งให้แกไปนำนักสู้ที่มีฝีมือที่สุดในตระกูลกวน ไปที่ตระกูลเมิ่งที่เมืองเอกช่วยเป็นอีกแรงให้กับคุณหยางด้วยตัวเอง!”

“รอตอนที่แกกลับมา ก็จะเป็นวันที่แกเป็นผู้นำของตระกูลกวน!”

ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของกวนเสว่ซงก็ได้เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขานั้นก็ถูกกำหนดให้เป็นว่าที่ผู้นำข้ามรุ่นไปตั้งนานแล้ว วันนี้ กวนเจิ้งซานกลับพูดว่า รอเขากลับมา ก็จะยกตำแหน่งให้เขา

“ครับ ผู้นำตระกูล!”

ตาของกวนเสว่ซงแดง พูดเสียงดัง จากนั้นก็ได้หันตัวเดินออกไป

กวนเจิ้งซานมองแผ่นหลังหลานชายของตัวเอง ใบหน้าได้เต็มไปด้วยความภูมิใจ เขาอายุเจ็ดสิบแล้ว แต่กลับยังเป็นผู้นำของตระกูลอยู่ ไม่ใช่เพราะว่าเขาหวงตำแหน่งนี้ แต่ว่าพวกรุ่นลูก ไม่มีคนที่เขาพอใจแม้แต่คนเดียว

แต่ว่ารุ่นหลาน กลับมีรุ่นหลังอย่างกวนเสว่ซงคนนี้ นี่เป็นความโชคดีของตระกูลกวน

ไม่แค่ตระกูลซูกับตระกูลกวน ยังมีหวังเฉียงแห่งเมืองคิง แล้วก็ตระกูลเฉินใน เมืองโจวเฉิง ก็ได้รับสายจากตระกูลอวี๋เหวิน

นอกจากตระกูลซู ตระกูลที่มีอำนาจตระกูลอื่น ก็ได้เลือกหยางเฉินทั้งหมด

พวกเขาไม่ใช่ไม่รู้ถึงอำนาจของตระกูลอวี๋เหวิน แต่ว่าสำหรับพวกเขา เป็นหยางเฉินที่ได้ให้ทุกอย่างกับพวกเขา

ชั่วขณะ ก็ได้มีรถหรูหลายคัน ออกเดินทางจากเจียงโจวและเมืองโจวเฉิง มุ่งหน้าไปทางเมืองเอก

และในเวลานี้ หยางเฉินได้หักป้ายทองคำของตระกูลเมิ่ง แล้วก็บุกเข้าไปในตระกูลเมิ่ง

“แกเป็นใคร? กล้ามากที่บุกมาในตระกูลเมิ่ง!”

“ไอ่หมาที่ไม่รู้จักความตาย กล้าที่จะหักป้ายของตระกูลเมิ่ง อยากตายเหรอ!”

“พวกเราลุย พามันไปให้ผู้นำตระกูลแล้วรับรางวัล!”

อารักขาอยู่ที่หน้าประตูไม่กี่คน เห็นหยางเฉินหักป้ายไป แล้วยังบุกเข้ามาในตระกูลเมิ่ง ก็ได้โมโหไปเลย อารักขาสิบกว่าคน ก็ได้พากันพุ่งไปทางหยางเฉิน

สีหน้าของหยางเฉินไร้ความรู้สึก แล้วก็ได้ก้าวไปข้างหน้า ราวกับว่าไม่มีคนอยู่เลย

“ตึ้งๆๆ !”

ขอให้เป็นอารักขาที่พุ่งเข้าไปหาเขา ยังไม่ได้แตะถูกตัวของเขา ก็ได้กระเด็นออกไปเลยทั้งหมด

เวลานี้ ทุกคนก็ได้เบิกตาโต ในนัยน์ตาสีเข้มนั้น ก็ได้เต็มไปด้วยความกลัว

เป็นถึงอารักขาของตระกูลเมิ่ง เจอกับอะไรก็ไม่เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปที่เจอ คนมีฝีมือแบบไหนที่ไม่เคยเจอมาบ้าง?

เวลานี้ อารักขาสิบกว่าคน ยังไม่รู้เลยว่า ตัวเองนั้นกระเด็นออกมาได้ยังไง

“ที่ฉันมาวันนี้ มาเอาแค่ตัวเมิ่งฮุย คนที่ไม่เกี่ยวข้อง ถอยออกไปให้หมด!”

หยางเฉินเข้ามือไขว้หลัง หน้าก็ได้มองไปทางตระกูลเมิ่ง พูดออกมาเสียงดัง

เสียงก็เหมือนกับคลื่นยังไงอย่างงั้น ก็ได้พัดไปยังทางตระกูลเมิ่ง

คฤหาสน์หลักของตระกูลเมิ่ง ผู้นำตระกูลเมิ่งหงเย่ นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แบบโบราณด้วยใบหน้าที่เย็นชา สีหน้าก็ได้เยือกเย็นเอามากๆ

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

สายตาของเขาก็ได้มองไปทางเมิ่งฮุยถาม