บทที่ 410 พวกคุณเป็นคู่กันเหรอ

หลังจากรับเสี้ยวเสี้ยวและกลับมาถึงยอดเมฆา โทรศัพท์ของหยางเฉินก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

“ตกลง ผมจะไปเดี๋ยวนี้!”

หยางเฉินตอบรับ หันไปบอกฉินซีแล้วหันหลังเดินจากไป

เพียงแต่ว่า ทันทีที่เขาหันกลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ชะงักลงทันที

หานเซี่ยวเทียนเป็นคนโทรมาหาเขา

แม้ว่าจะพูดสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค แต่ก็ทำให้หยางเฉินเต็มไปด้วยความโกรธ

เมื่อครู่นี้ ตระกูลชั้นนำในเมืองหนันหยังถูกสมาคมบูโดพังย่อยยับ

เมืองหนันหยังเป็นเมืองที่อยู่ติดกับมณฑลเจียงผิง และตระกูลที่ถูกทำลายมีตำแหน่งในเมืองหนันหยัง เทียบเท่ากับตระกูลหานในมณฑลเจียงผิง

โฟล์คเภาตันสีดำคันหนึ่งกำลังเร่งเครื่องมุ่งหน้าไปยังเมืองหนันหยัง

เมืองหนันหยัง ตระกูลจู!

คฤหาสน์หรูหราหลังหนึ่ง แสงไฟสว่างไสว

ภายในห้องประชุมที่กว้างขวาง มีผู้นำของตระกูลใหญ่ในเมืองหนันหยังนั่งอยู่เต็ม

นอกจากผู้นำของตระกูลมั่งคั่งในเมืองหนันหยังแล้ว ยังมีอีกสองคนจากมณฑลเจียงผิง นั่นคือหานเซี่ยวเทียนและเฉินซิงไห่

หลังจากการล่มสลายของตระกูลหนิงและตระกูลเมิ่งแห่งเจียงผิง สามตระกูลมั่งคั่งแห่งเมืองเอกก็เหลือเพียงตระกูลหานเท่านั้น

ตระกูลเฉินเป็นตระกูลอันดับหนึ่งภายใต้สามตระกูลมั่งคั่ง อาศัยกำลังของหยางเฉินราชาเจียงผิง ใช้โอกาสที่ได้เปรียบกลายเป็นตระกูลมั่งคั่งอันดับสองในมณฑลเจียงผิง

ภายในห้องโถง หัวหน้าใหญ่แต่ละคนมีบัตรเชิญสีทองอยู่ในมือ

ถ้าหยางเฉินอยู่ที่นี่ เขาต้องจำบัตรเชิญใบนี้ได้ มันเหมือนกับที่สมาคมบูโดมอบให้เขา

“ตระกูลหูถูกสมาคมบูโดพังย่อยยับ เรื่องนี้ พวกคุณคิดยังไง?”

ตำแหน่งหน้าสุด ร่างที่แข็งแกร่งกวาดสายตามองไปรอบๆ ฝูงชน แล้วถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

เขาคือจูกว่างจื้อ อดีตผู้นำตระกูลจู

ถ้าตระกูลหูไม่ถูกทำลาย เขาก็คงไม่ได้ออกโรงมาเป็นเจ้าภาพการประชุมครั้งนี้ด้วยตัวเอง

ตระกูลจูเคยเป็นตระกูลใหญ่เป็นอันดับสองในเมืองหนันหยัง แต่ตอนนี้ตระกูลหูถูกล่มสลายลง ตระกูลจูตั้งตัวขึ้นเป็นใหญ่

“เจ้าบ้านจู สมาคมบูโดครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าพุ่งเป้ามาที่เมืองหนันหยังโดยเฉพาะ การทำลายตระกูลหูเป็นการส่งสัญญาณเตือนพวกเรา!”

ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเหลี่ยมลุกขึ้นพูดเป็นคนแรก

“เจ้าบ้านหวางพูดถูก ที่มาด่าเหลวไหลว่าตระกูลหูไม่เชื่อฟังสมาคมบูโด เป็นเพียงข้ออ้างให้พวกเขาใช้ควบคุมเมืองหนันหยัง”

“ผู้นำหู เป็นผู้นำที่อ่อนโยนมาก เขาจะต่อต้านสมาคมบูโดได้อย่างไร?”

“สมาคมบูโด ทำเกินไปจริงๆ!”

…

เมื่อมีคนเริ่ม ผู้คนภายในห้องประชุมขนาดใหญ่ก็เต็มไปด้วยโกรธแค้นอย่างเต็มอก แต่ละคนมีสีหน้าโกรธเคือง

“เจ้าบ้านหาน คุณคิดยังไง?”

หลังจากที่ทุกคนสงบลง จูกว่างจื้อก็มองไปทางหานเซี่ยวเทียน แล้วเอ่ยปากถามขึ้น

หานเซี่ยวเทียนมีสีหน้าจริงจัง “เมื่อวานนี้ สมาคมบูโดเพิ่งส่งบัตรเชิญให้ตระกูลมั่งคั่งทั้งหมดในมณฑลเจียงผิง พวกเขาจะจัดงานราชาต่อสู้แห่งเจียงผิงขึ้นในวันที่ 15 สิงหาคมที่ศูนย์ยุทธ์แห่งเมืองเอก”

“วันนี้ตระกูลหูแห่งเมืองหนันหยังถูกทำลาย สมาคมบูโดยังแจกจ่ายบัตรเชิญไปยังตระกูลใหญ่ในเมืองหนันหยังด้วย โดยมีเนื้อหาก็เหมือนกันหมด ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ เมืองหนันหยังต้องการเป็นราชาต่อสู้”

“นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นว่า ความทะเยอทะยานของสมาคมบูโดในครั้งนี้ มุ่งมั่นที่จะเอาชนะเจียงผิงและหนันยัง!”

“ถ้าพวกเราไม่สามารถรับมือได้ เกรงว่าพวกเราทุกคนในที่นี้จะถูกบังคับให้เป็นตระกูลผู้รับใช้สมาคมบูโดในอนาคต”

“เนื่องจากสมาคมบูโดได้ยั่วยุพวกเราสองมณฑลใหญ่ในเวลาเดียวกัน พวกเราจึงต้องร่วมมือกันต่อต้าน”

คำพูดของหานเซี่ยวเทียน เหมือนเป็นยาที่ทำให้จิตใจของบรรดาตระกูลมั่งคั่งในเมืองหนันหยังสงบลง

เฉินซิงไห่ก็แสดงความเห็นตามมา “เจ้าบ้านหานพูดถูก พวกเราต้องร่วมมือกันต่อต้าน ทำให้สมาคมบูโดรู้ว่า พวกเราไม่ใช่ปลาที่จะยอมให้ถูกฆ่าได้ตามใจชอบ!”

เหตุผลที่จูกว่างจื้อเชิญหานเซี่ยวเทียนและเฉินซิงไห่มาที่นี่ ก็เพราะสิ่งที่พวกเขาต้องการพูดเหล่านี้

“เจ้าบ้านหาน ผู้นำเฉินที่เคารพ! ผมจูกว่างจื้อ ในนามของตระกูลมั่งคั่งทั้งหมดในเมืองหนันหยัง ขอแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจต่อท่านทั้งสอง!”