บทที่ 416 สนับสนุนการยั่วยุ

เมื่อสาขาเจียงผิงถูกยกเลิก ผู้คุมอำนาจของสาขาเจียงผิงนี้จะถูกแบ่งไปสาขาอื่นๆ ทุกอย่างจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

ยากมากที่จะก้าวไปถึงตำแหน่งปัจจุบันในสาขาเจียงผิง!

“ท่านเก้าโปรดวางใจ พวกเราจะทุ่มสุดกำลังความสามารถ เพื่อเอาหนันยังและเจียงผิงมาควบคุมไว้ในมือ!”

ฉือเจียงรีบรับปากทันที คนอื่นๆ ก็พากันขานรับ

ครู่หนึ่ง ทั่วทั้งสาขาเจียงผิง ล้วนเป็นเสียงเชียร์จากผู้คน

“หยางเฉิน แกฆ่าน้องชายของฉัน ตอนนี้แกก็ฆ่าลูกศิษย์ของฉันอีก ฉันจะปล่อยให้แกตายโดยไร้ที่ฝังศพ!”

ดวงตาของหนิวเกนหุยเต็มไปด้วยความดุร้ายและพลังอาฆาต

หลายคนอดตัวสั่นไม่ได้ หนิวเกนหุยในเวลานี้ ทำให้ผู้คนรู้สึกสะพรึงกลัวมาก

ในอีกด้านหนึ่ง หยางเฉินได้ออกจากหนันยังไปพร้อมกับหานเซี่ยวเทียน

ระหว่างทาง หานเซี่ยวเทียนได้เล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีตให้หยางเฉินฟังตามความเป็นจริง

“ดังนั้น ตอนนี้ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในหนันยังได้ถูกสังหารแล้ว ขอเพียงผมสามารถเอาชนะ หนิวเกนหุยได้ในอีกสามวันข้างหน้า ผมก็จะสามารถควบคุมหนันยังและเจียงผิงทั้งสองมณฑลได้ในเวลาเดียวกัน ตระกูลมั่งคั่งสิบกว่าตระกูล ล้วนมีให้ผมใช้สอย?”

หยางเฉินเอ่ยถาม

หานเซี่ยวเทียนพยักหน้า พูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหยาง จู่ๆ ผมก็รู้สึกเหมือนผมอยู่ในชายแดนเหนือเหมือนเมื่อตอนที่ผมยังเด็ก!”

หยางเฉินยิ้มแต่ไม่พูดอะไร แต่ในใจเขากำลังครุ่นคิดว่า ตระกูลมั่งคั่งสิบกว่าตระกูลในหนันยังและเจียงผิง จะช่วยเขาได้มากเพียงใด

“คุณหยาง ด้วยศักยภาพของคุณ การที่จะเอาชนะเจียงผิงกับหนันยังมันง่ายดายมาก”

จู่ๆ หานเซี่ยวเทียนก็พูดขึ้นว่า “พอถึงตอนนั้น แม้ว่าจะเป็นแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู ก็ไม่มีตระกูลใดกล้าดูถูกคุณ”

“ถึงอย่างไรชายหนุ่มที่มีศักยภาพแข็งแกร่ง มีตระกูลมั่งคั่งหลายสิบตระกูลอยู่ในมือ เมื่อเติบโตขึ้นมา จะกลายเป็นฝันร้ายสำหรับทุก ๆ แปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู”

“ตอนนี้เรากำลังรองานต่อสู้เจียงผิงในอีกสามวันข้างหน้า ความยอดเยี่ยมของคุณหยางจะปรากฏแล้ว”

สีหน้าของหานเซี่ยวเทียนเต็มไปด้วยความคาดหวัง

แต่หยางเฉินกลับส่ายหน้า แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เรื่องครั้งนี้ เกรงว่าจะไม่ง่ายแบบนั้น”

“คุณหยางหมายความว่ายังไง?”

สีหน้าของหานเซี่ยวเทียนก็เคร่งขรึมขึ้น ถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“หวังว่า ผมจะคิดมากไปเอง”

หยางเฉินไม่ได้อธิบาย

แต่ในใจเขานั้น กลับรู้สึกค่อนข้างเป็นกังวล

ในอดีต บรรดาตระกูลมั่งคั่งในเมืองเยี่ยนตูมักจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลมั่งคั่งในแต่ละมณฑล แต่เมื่อเร็วๆ นี้ ได้มีตระกูลมั่งคั่งจำนวนมากในเมืองเยี่ยนตู หลายคนได้รุกเข้าเกาะกินตระกูลมั่งคั่งในแต่ละมณฑล

หากสมาคมบูโดต้องการครอบครองเจียงผิงและหนันยังในคราวเดียว ตระกูลมั่งคั่งในเมืองเยี่ยนตูจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยงั้นเหรอ?

สำหรับเจียงผิงแล้ว มันไม่ใช่เรื่องที่ดี

ความวิตกกังวลของหยางเฉิน ไม่ใช่ไม่มีเหตุผล

ถึงอย่างไร ตระกูลเย่ก็เป็นหนึ่งแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู ได้มอบหมายเย่ม่านให้มาหาตนที่เจียงผิงแล้ว

ไฉนเลยตระกูลเย่จะไม่ต้องการควบคุมเจียงผิง?

อีกอย่างสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเปลือกนอกเท่านั้น ไม่รู้มีบางกลุ่มแอบมีการเคลื่อนไหวหรือเปล่า

“คุณหยางไม่จำเป็นต้องกังวลมากจนเกินไป ตอนนี้เจียงผิงส่วนใหญ่ก็อยู่ภายใต้การควบคุมของคุณแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะสมาคมบูโด ก็จะไม่มีงานต่อสู้เจียงผิง”

“หรือว่าในงานต่อสู้อีกสามวันข้างหน้า คุณจะยกเลิกการเข้าร่วม”

“ตอนนี้ คุณได้กลายเป็นราชาเจียงผิงแล้ว สมาคมบูโดมีสิทธิ์อะไรไปยั่วยุคุณ?”

ท่าทีของหานเซี่ยวเทียนที่มีต่อหยางเฉินนั้นเคารพนับถือและไว้วางใจมาก

นี่ไม่ใช่การหน้ามืดตามัว แต่เขานั้นเข้าใจและรับรู้ถึงศักยภาพของรักษาดินแดนเหนือ

เมื่อได้ยินสิ่งที่หานเซี่ยวเทียนพูด หยางเฉินก็ส่ายหน้า “ในเมื่อสมาคมบูโดต้องการยั่วยุเรา ถ้าอย่างนั้นผมจะทำให้พวกเขาสมหวัง!”