บทที่ 420 เพื่อน ขอโทษนะ

หวางหย่งพูดอย่างไม่ยอมแพ้:"นายไม่ต้องเครียด เดี๋ยวฉันจะหาวิธีให้นายเอง!"

หยางเฉินยังคงอบอุ่นในใจ สำหรับความกระตือรือร้นในการช่วยเหลือของหวางหย่ง เขาไม่นึกเลยว่าไม่ได้เจอกันนานหลายปีขนาดนี้ พอเจอกันอีกครั้ง หวางหย่งยังคงเป็นคนแรกที่ช่วยเมื่อเขาประสบปัญหา

แค่ตอนนี้เขาไม่มีปัญหาแล้วจริงๆ

"เหอะๆ!"

แฟนสาวของหวางหยางก็เย้ยหยัน:"เขาก็บอกแล้ว เขาเข้าไปได้ นายยังจะช่วยอะไรอีกล่ะ?"

"เขาไม่มีตั๋ว เขาจะเข้าไปได้ยังไง"

หวางหย่งพูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

"ถ้าโชคดี ก็แอบเข้าไปได้ ไม่ต้องใช้เงินสักนิดเลย"

ผู้หญิงอีกคนหนึ่งแต่งตัวอย่างเย้ายวน พูดอย่างเยาะเย้ย

หวางหย่งขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ไม่พูดมาก เขาหยิบบัตรธนาคารออกมาโดยตรง ยื่นให้หยางเฉินและพูดว่า:"ในบัตรนี้มี 100,000 หยวน นายไปหาตั๋ววัวเหลือง แล้วซื้อตั๋วเข้าไป"

หลังจากนั้นเขาเตือนว่า:"นี่คืองานต่อสู้ของทั้งสองเมือง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเก่งมาก นายห้ามคิดที่จะแอบเข้าไปจริง ๆ นะ! อาจตายได้นะ"

"หวางหย่ง นายกินของฉัน ดื่มของฉัน อยู่บ้านฉัน และตอนนี้นายกล้าเอาเงินที่ฉันให้นาย เอาไปให้คนอื่นต่อหน้าฉันเหรอ? นายกล้ามาก!"

แฟนสาวของหวางหย่ง โกรธทันที และไม่ไว้หน้าหวางหย่งเลยสักนิด

หยางเฉินก็นึกไม่ถึงเลยว่า หลังจากที่แฟนสาวของหวางหย่งไม่เต็มใจที่จะให้ตั๋วกับตน หวางหย่งจะเอาเงินจากกระเป๋าของเขาเอง ให้หยางเฉินไปซื้อตั๋ว

หวางหย่งก็ไม่คิดเลยว่าแฟนสาวของเขาจะไม่ไว้หน้าเขาเลย และพูดเรื่องนี้ในที่สาธารณะ นี่มันเท่ากับบอกกับบอกคนอื่นอย่างชัดเจนว่า หวางหย่งเกาะเมียกินเลยสินะ?

"หลัวหยวนหยวน เธอกำลังพูดอะไรอยู่?"

สีหน้าของหวางหย่งแดงก่ำ และร่างกายของเขาแทบจะระเบิด

"ทำไม? ฉันบอกว่านายเกาะเมียกิน ฉันพูดอะไรผิดเหรอ?"

"หลายปีมานี้ ถ้าไม่ใช่ครอบครัวของฉันเลี้ยงนาย นายจะมีวันนี้ไหม?"

"เมื่อก่อนนายใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา ฉันก็หลับตาข้างหนึ่งมาตลอด เพราะยังไงนายก็ทำเพื่อทำงาน เพื่อการปฏิสัมพันธ์ในสังคม แต่วันนี้ นายกลับจะเอาเงินของฉัน เอาไปไอ้ยาจกต่อหน้าฉัน นายไม่เห็นหัวฉันเหรอ?"

หลัวหยวนหยวนโกรธมาก ไม่กลัวหวางหย่งเลย อารมณ์ร้อนมาก เธอเอื้อมมือออกไปผลักหวางหย่ง

"หวางหย่ง นายสามารถจีบหยวนหยวนมาเป็นแฟนได้ มันเป็นพรที่บรรพบุรุษของนายได้ปลูกฝังในช่วงสองสามช่วงชีวิตที่ผ่านมา นายไม่รักษามันยังไม่พอ นายยังคงรังแกหยวนหยวนอย่างโจ่งแจ้งอีก นายละอายใจต่อเธอบ้างไหม?"

ผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดหนักข้างๆหลัวหยวนหยวน ก็พูดอย่างประชดประชันเช่นกัน

หมัดของหวางหย่งซึ่งกำแน่นแล้ว ค่อยๆคลายออก ก้มหน้าลง และไม่พูดอะไร

"เพื่อน ฉันขอโทษนะ ฉัน……"

หลังจากนั้นไม่นาน หวางหย่งก็เงยหน้าขึ้น มองหยางเฉินอย่างขอโทษ

เขายังพูดไม่จบ หยางเฉินก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนและส่ายหัว:"นายไม่ได้ติดหนี้ฉันสักหน่อย จะขอโทษทำไม?"

"นายวางใจเถอะ ฉันสามารถเข้าไปในงานต่อสู้ได้จริงๆ ไม่แอบเข้าไปโง่ๆอย่างแน่นอน"

"นายเข้าไปกับแฟนก่อนเถอะ! เดี๋ยวฉันค่อยเข้าไปหานาย"

หยางเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม ท่าทางของเขาจริงใจมาก

หลัวหยวนหยวน ถอนหายใจและพูดอย่างประชดประชัน:"คิดว่างานต่อสู้ในวันนี้ มันเข้าง่ายขนาดนั้นเหรอ?"

"นั่นสิ! ใครบางคนก็ควรจะรู้ตัวเองสักหน่อยนะ งานต่อสู้ในวันนี้ มันจัดขึ้นร่วมกันโดยสองจังหวัด ของเจียงผิงและหนันยัง"

"ว่ากันว่าผู้นำคือคนที่มีกำลังอันทรงพลังที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดอย่างแท้จริง ของสมาคมบูโด"

"ถ้านายเข้าไปได้ ฉันจะกินตั๋วนี้เข้าไป!"

ผู้หญิงที่แต่งหน้าจัด จงใจพูดดูถูกหยางเฉิน

เมื่อพูดเช่นนั้น เธอก็จงใจโชว์ตั๋วเข้าชมในมือของเธอ และพูดด้วยสีหน้าที่ได้ใจว่า:"เห็นไหม? นี่คือตั๋ว แม้ว่ามันจะอยู่ที่นั่งตรงกลาง แต่ตั๋ววัวเหลืองปั่นราคาไปถึง3000,000หยวนแล้ว"

"ตั๋วใบเดียวราคา 300,000 หยวน เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายของไอ้ยาจกอย่างนาย ที่ใช้ทั้งชีวิตเลยสินะ!"

ผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดไม่ได้ปกปิดความเย้ยหยันของเธอเลย และพูดอย่างได้ใจ