บทที่ 46 ความเศร้าโศกของตระกูลสง

"รับทราบ ท่านประธาน! "

ลั่วปิงตอบรับติดๆ กัน ต่อจากนั้นก็ถามขึ้น "คุณยังมีเรื่องอื่นที่จะสั่งการอีกไหม? "

"ใช่แล้ว ยังมีตระกูลสง ปล่อยพวกเขาไปก่อนชั่วคราว แต่ว่าการลงโทษที่ควรมี ก็ยังต้องมี" หยางเฉินก็คิดขึ้นได้ถึงก่อนหน้านี้ที่เคยสัญญากับฉินซีไว้ ว่าจะปล่อยตระกูลสงไป

วางสายโทรศัพท์แล้ว หยางเฉินก็สตาร์ทรถจากไป

หลังจากที่สงโป๋เฉิงออกจากฉินซื่อกรุ๊ปไป ก็หัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง "ก็แค่ลูกเขยไร้ประโยชน์ของตระกูลปลายแถวคนหนึ่งเท่าหนึ่ง คิดว่าตัวเองเป็นคนใหญ่คนโตแล้วจริงๆ หรือไง? ถ้าไม่ใช่เพื่อเอาวิกฤตครั้งนี้ไปนับรวมไว้บนหัวสงโป๋เหริน ฉันจะขอโทษนายหรือ? "

เขาพูดออกมา แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกไปสายหนึ่ง "เฮียข่าย ฉันมีเรื่องหนึ่ง อยากจะรบกวนเฮียสักหน่อย! "

"เพื่อที่จะปลดล็อกสถานบันเทิงของตระกูลสง? " เห็นได้ชัดว่าเฮียข่ายรับสถานการณ์ของตระกูลสง

สงโป๋เฉิงรีบเอ่ยตอบ "เฮียข่าย ในเมื่อเฮียรู้แล้ว เช่นนั้นฉันก็ไม่อ้อมค้อมแล้ว ช่วยฉันสักครั้ง รอให้ฉันได้นั่งบนตำแหน่งผู้นำแล้ว เฮียกับฉันพวกเราสองพี่น้องร่วมมือกัน ถึงแม้ว่าจะเป็นสี่ตระกูลใหญ่แห่งเจียงโจว ยังจะมีอะไรให้กลัวอีก? "

อยู่ต่อหน้าเฮียข่าย สงโป๋เฉิงไม่ได้ปิดบังความทะเยอทะยานของเขาแม้แต่น้อย

เฮียข่ายถอนหายใจ "โป๋เฉิง ไม่ใช่ว่าเฮียข่ายไม่เต็มใจจะช่วยนาย แต่ว่าครั้งนี้ ตระกูลสงไปยั่วโมโหคนใหญ่คนโตเข้าจริงๆแล้ว ไม่ปิดบังนาย ฉันได้ช่วยนายหาเส้นสายตั้งนานแล้ว เดิมทียังมีคนตอบรับฉันอยู่ แต่พอฉันเอ่ยถึงเรื่องของตระกูลสงขึ้นมา ก็ไล่ฉันออกมาทันที ฉันนั้นมีใจช่วยแต่ช่วยไม่ได้น่ะสิ! "

"อะไรนะ? " สงโป๋เฉิงใบหน้าตกตะลึง "แม้แต่เฮียข่าย ก็ไม่มีวิธีจัดการหรือ? "

มาจนถึงตอนนี้ สงโป๋เฉิงถึงตระหนักได้ ครั้งนี้ ตระกูลสงเตะแผ่นเหล็กเข้าจริงๆแล้ว เพียงแต่ว่าเขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ตระกูลสงแท้จริงแล้วล่วงเกินคนใหญ่คนโตอะไรไป ถึงขนาดที่เฮียข่ายออกหน้าก็ยังจัดการแก้ไขไม่ได้

ส่วนหยางเฉินที่เขาเพิ่งจะไปเจอมา ก็ถูกเขาละเลยไปเสียแล้ว

บ้านตระกูลสง สายตรงทั้งหมดล้วนอยู่พร้อม

สงชิงซานนั่งอยู่ในตำแหน่งบนสุด ทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ก็เป็นในตอนนี้เอง โทรศัพท์ของเขาพลันดังขึ้น

เขารีบรับสาย ก็ได้ยินข่าวหนึ่งถ่ายทอดออกมา "ท่านหัวหน้าตระกูล นอกจากแมนชั่นอีเห้า ยังมีบริษัทการบันเทิงโป๋เหรินที่ถูกปิดถาวร สถานที่อื่นๆ ของตระกูลสง ทั้งหมดล้วนปลดล็อก"

"ท่านผู้นำตระกูล เป็นอย่างไรบ้าง? วิกฤตของตระกูลสงคลี่คลายแล้วหรือ? "

รอจนสงชิงซานวางสายโทรศัพท์แล้ว สายตรงทั้งหมดต่างถามเขาด้วยสีหน้าเฝ้ารอ

สงชิงซานที่ใบหน้าบึ้งตึงมาตลอด ก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา "ครั้งนี้โป๋เฉิง ไม่ทำให้ฉันผิดหวัง! "

"ฮ่าๆ เยี่ยมเลย! ในที่สุดตระกูลสงก็มีทางรอดแล้ว"

"ยังคงเป็นโป๋เฉิงที่ร้ายกาจ ไม่มีเรื่องที่เขาจัดการไม่ได้"

"นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว โป๋เฉิงนั้นเป็นผู้สืบทอดที่ผู้นำกำหนดไว้แล้ว"

……

ทุกคนต่างแซ่ซ้องขึ้นมา ล้วนแต่เป็นการชื่นชมต่อสงโป๋เฉิง

ในดวงตาของสงชิงซานมีความกลัดกลุ้มแวบผ่าน คนอื่นไม่ชัดเจน แต่เขากลับเข้าใจลูกชายคนนี้ชัดแจ้งยิ่งนัก

ถ้าไม่ใช่เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าจะมอบตำแหน่งผู้นำตระกูลให้สงโป๋เฉิงต่อหน้าสาธารณะ เกรงว่าสงโป๋เหรินคงหายไปจากบนโลกใบนี้นานแล้ว

ในใจของเขามีความลับหนึ่งมาโดยตลอด นอกจากเขาแล้ว ไม่มีคนอื่นรู้อีก ที่จริงแล้วสงโป๋เฉิงไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของเขา แต่เป็นตอนที่ภรรยาของเขายังสาว ได้สวมหมวกเขียวให้เขา

ปีนั้นถ้าไม่ใช่เพื่อหน้าตาของวงศ์ตระกูล เขาคงฆ่าหญิงแพศยาคนนี้ไปนานแล้ว

แล้วก็เป็นตอนที่สงชิงซานความคิดล่องลอยนี้เอง สงโป๋เฉิงก็กลับมาแล้ว

"โป๋เฉิง ไม่เสียทีที่นายเป็นผู้สืบทอดที่ผู้นำกำหนดไว้ ถ้าไม่ใช่นาย ตระกูลสงก็จบเห่แล้ว! "