บทที่ 47 ความโกรธของฉินซี

บ้านตระกูลสง มีศพสองศพวางอยู่ ร่างหนึ่งคือสงโป๋เหริน อีกร่างคือสงเหว่ย

ตระกูลสงอย่างไรก็เป็นตระกูลอันดับต้นๆ ของเจียงโจว ในเวลานี้แขกเหรื่อมาไม่ขาดสาย คนนับไม่ถ้วนมาร่วมไว้อาลัยหลังจากทราบข่าว

สงโป๋เฉิงท่าทางเศร้าสร้อย "โป๋เหรินนี่นะ ทำไมนายถึงมาจากไปเช่นนี้แล้ว? พี่ใหญ่ยังรอที่จะร่วมมือกับนาย นำพาตระกูลสงก้าวไปสู่จุดสูงสุด ตอนนี้นายจะให้พี่ชายตัวคนเดียว จะทำความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ครั้งหนึ่งของเราให้สำเร็จได้อย่างไร? "

สงโป๋เฉิงน้ำหูน้ำตาไหล คนที่ไม่รู้ ยังคิดว่าความสัมพันธ์ของเขาและสงโป๋เหรินนั้นเหมือนจะดีมากเช่นนั้น

"ผู้นำตระกูลสง ขอแสดงความเสียใจด้วย! " มีคนขึ้นหน้ามาปลอบโยน

สงชิงซานดวงตาทั้งคู่ไร้ความรู้สึก ไม่สนใจใครสักคน หลังจากเขาได้ยินข่าวร้ายแล้ว ก็มีท่าทางเช่นนี้มาตลอด

ทั้งตระกูลสงล้วนจมอยู่ในความโศกเศร้า เพียงแค่ไม่อาจแยกแยะชัดเจน ว่าใครจริงใครปลอม

มาจนถึงวันที่สองตอนเช้า สายตาของสงชิงซานถึงได้มีชีวิตขึ้นมาเล็กน้อย เพิ่งคิดจะลุกขึ้นมา เท้าพลันซวนเซ เกือบจะล้มลงไป

"ท่านผู้นำ! "

มีคนร้องอุทานขึ้นมาเสียงหนึ่ง รีบร้อนขึ้นหน้าไปพยุง

"ออกไป! "

สงชิงซานตวาดด้วยความโกรธเสียงหนึ่ง ชั่วขณะไม่มีสักคนกล้าเข้าไปใกล้

เพียงเห็นเขาพยุงไม้เท้าในมือ อาศัยกำลังของตัวเอง ค่อยๆ ลุกขึ้นมา

ในเวลานี้ ทุกคนต่างรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายสูงส่งมีอำนาจสายหนึ่งบนร่างของสงชิงซาน ถึงแม้ว่าจะเป็นสงโป๋เฉิง ก็ยังหวาดกลัวเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าสงชิงซานจะอายุมากแล้ว แต่สาเหตุที่ตระกูลสงสามารถยกระดับมาถึงตระกูลอันดับต้นๆได้ ก็เป็นเขาที่พยายามสร้างมาด้วยมือของเขาเอง ยังจะเรียบง่ายได้อยู่หรือ?

"ฉันประกาศสองเรื่อง เรื่องแรก วันนี้เป็นต้นไป ธุรกิจทั้งหมดภายใต้ธงของตระกูลสง ปิดสามวัน สามวันนี้ ทุกคนทั้งหมดในตระกูลสงงดงานรื่นเริง" สงชิงซานกล่าวเสียงดังกังวาน

ทุกคนล้วนตะลึง สงชิงซานทำเช่นนี้คือต้องการให้ตระกูลสงทั้งหมดร่วมก้มหัวไว้อาลัยให้ด้วย เพียงแต่ว่าธุรกิจทั้งหมดปิดสามวัน ความสูญเสียทางเศรษฐกิจจะต้องมหาศาลแน่นอน

ถึงแม้ว่าจะมีคนกังวลถึงผลประโยชน์ของตนเองจะได้รับความเสียหาย แต่ว่าในเวลาเช่นนี้ ก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมา

"เรื่องที่สอง! "

สงชิงซานกวาดสายตามองทุกคน เอ่ยต่อไป "ใครก็ตามแต่ ไม่อนุญาตให้พูดคุยเป็นการส่วนตัวเกี่ยวกับสาเหตุการตายของโป๋เหรินและเสี่ยวเหว่ย ผู้ฝ่าฝืน ไล่ออกจากตระกูล! "

ได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างตกตะลึงถึงที่สุด

"คุณพ่อ การเสียชีวิตของเสี่ยวเหว่ยกับโป๋เหรินแม้จะพูดว่าการช่วยเหลือไม่ได้ผลและเป็นเรื่องอุบัติเหตุไม่คาดคิด แต่พวกเราล้วนเข้าใจดี เสี่ยวเหว่ยเป็นเพราะถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัส ถึงได้ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี้ หรือว่าแค้นนี้ ก็ผ่านไปทั้งแบบนี้หรือ? " หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง ถามด้วยดวงตาแดงเรื่อ

หญิงวัยกลางคนก็คือภรรยาของสงโป๋เหริน คนที่เสียชีวิตทั้งสองคน คนหนึ่งเป็นสามีของเธอ อีกคนเป็นลูกชายของเธอ เธอแน่นอนว่าไม่ยินยอม

"หุบปาก! "

สงชิงซานพลันโกรธเกรี้ยวกะทันหัน ถลึงสายตาโกรธเกรี้ยวใส่หญิงวัยกลางคนคนนั้นตวาดว่า "พวกเขานั้นเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น เข้าใจไหม? "

หญิงวัยกลางคนก็ถูกสงชิงซานที่ระเบิดโทสะทำให้ตกใจแล้ว รีบร้อนหุบปากลง ถึงแม้ว่าในใจจะไม่ยินยอม แต่ก็ทำได้เพียงอดกลั้นไว้ ถ้าทำให้สงชิงซานเกิดโทสะ วันเวลาของเธอจะผ่านไปอย่างไม่ง่ายนัก

"ทั้งสองเรื่องที่ฉันเพิ่งจะพูดไป พวกนายต่างฟังเข้าใจแล้วใช่ไหม? " สงชิงซานกวาดตามองทุกคนแล้วถามขึ้นเสียงดัง

"เข้าใจแล้ว! " ทุกคนตะโกนขึ้นพร้อมกัน

"โป๋เฉิง นายตามฉันมา! " ก็เป็นในตอนที่สงโป๋เฉิงกำลังงุนงงอยู่นั้น สงชิงซานก็เรียกเขาเสียงหนึ่ง

สงโป๋เฉิงติดตามอยู่ด้านหลัง จนมาถึงห้องหนังสือ

"นายเข้าใจไหม เมื่อครู่ทำไมฉันถึงพูดแบบนั้น? "

แววตาของสงชิงซานจ้องมองสงโป๋เฉิง สีหน้าสงบนิ่งอย่างมาก มองไม่ออกถึงความโกรธหรือยินดี

สงโป๋เฉิงส่ายหน้า "คุณพ่อ เดิมผมคิดจะถามคุณพ่อเป็นการส่วนตัว ว่าทำไมไม่แก้แค้น? "

"เขาสามารถทำให้สถานบันเทิงทั้งหมดของตระกูลสง ถูกตรวจสอบสั่งปิดภายในระยะเวลาสั้นๆ แล้วยังเป็นในเวลาสั้นๆ ที่ปลดล็อกสถานบันเทิงเหล่านั้นได้ นี่เพียงพอที่จะพูดได้ว่ากำลังความสามารถของเขามากมายแค่ไหน คิดจะจัดการตระกูลสงให้ตาย ง่ายดายอย่างมาก"

ในดวงตาทั้งคู่ของสงชิงซานเต็มไปด้วยประกายแสงแห่งความฉลาดเฉลียว "ถ้าในเวลานี้ พวกเราทำให้ทุกคนรับรู้ ว่าเป็นเขาที่ทำร้ายเสี่ยวเหว่ยและโป๋เหรินจนตาย นายคิดว่าเขายังจะปล่อยตระกูลสงไว้ไหม? "

สงโป๋เฉิงไม่ได้คิดไปถึงหยางเฉินเลยสักนิด ดังนั้นถึงได้ไม่เข้าใจเจตนาของสงชิงซาน ตอนนี้กลับเข้าใจแล้ว

"ถึงแม้กำลังของเขาจะแข็งแกร่ง แต่ว่าอย่างไรก็เป็นเพราะเขา โป๋เหรินและเสี่ยวเหว่ยถึงได้ตาย หรือว่าพวกเราก็ต้องอดกลั้นไปเช่นนี้? " ตาทั้งคู่ของสงโป๋เฉิงแดง เอ่ยอย่างไม่ยินยอมอย่างที่สุด

สงชิงซานหรี่ตามองสงโป๋เฉิง ไม่ตอบแต่กลับเอ่ยถามขึ้น "นายว่า การตายของโป๋เหรินและเสี่ยวเหว่ย ใช่ฝีมือของคนทำหรือเปล่า? "

"เดิมทีก็เป็นคนที่ทำให้เกิดอยู่แล้ว ยอดฝีมือข้างกายหยางเฉิน ทำร้ายเสี่ยวเหว่ยจนบาดเจ็บสาหัส ถึงได้ทำให้เกิดการตายของเสี่ยวเหว่ย ยังมีอุบัติเหตุของโป๋เหริน" สงโป๋เฉิงเอ่ยตอบ

"ความหมายของฉันคือ ใช่ว่าเป็นเพราะโป๋เหรินและเสี่ยวเหว่ยเกี่ยวข้องถึงผลประโยชน์ของคนบางคน ดังนั้นจึงถูกลอบทำร้าย แล้วเอาเรื่องทั้งหมดสาดไปให้หยางเฉิน" สายตาของสงชิงซานจับจ้องอยู่ที่สงโป๋เฉิงมาโดยตลอด เหมือนกับต้องการจับรายละเอียดทุกอย่างบนหน้าของเขา

สงโป๋เฉิงคิดไว้นานแล้วว่าสงชิงซานจะต้องสงสัยตนเอง มีการเตรียมตัวไว้แล้ว แล้วจะเปิดเผยพิรุธได้อย่างไร?

"อะไรนะ? หรือว่าคุณพ่อสืบหาสาเหตุการตายที่แท้จริงของโป๋เหรินและเสี่ยวเหว่ยเจอแล้ว? " สงโป๋เฉิงแสร้งทำทีประหลาดใจ สีหน้าไม่มีความผิดปกติอื่นใด

สงชิงซานผิดหวังเล็กน้อย ไม่เห็นความผิดปกติอะไรจากบนใบหน้าของสงโป๋เฉิง

สงชิงซานสีหน้าจริงจัง "โป๋เฉิง นายพูดไม่ผิด การตายของโป๋เหรินและเสี่ยวเหว่ย ไม่อาจปล่อยผ่านไปแบบนี้ได้ ฉันก็มีแค่นายเป็นลูกคนเดียวแล้ว เพียงแค่นายสามารถล้างแค้นแทนพวกเขาได้ ฉันจะเอาตำแหน่งผู้นำส่งต่อให้นายทันที"