บทที่ 48 ฉินซีถูกตบ

ฉินซีได้ยินคำพูดของหยางเฉิน พลันรู้สึกตำหนิตัวเองเล็กน้อย

แต่ว่านึกถึงสามชีวิตของตระกูลสง สีหน้าของเธอก็ดูหนักแน่นอีกครั้ง ใบหน้าซับซ้อนมองไปที่หยางเฉินเอ่ยว่า "ฉันเพียงแค่ไม่อยากให้นาย ทำผิดกฎหมายเพราะเรื่องของฉัน"

หยางเฉินรู้ว่าฉินซีจิตใจดี ก็ไม่อธิบายอีก เพียงแค่พูดออกมาประโยคหนึ่ง "ฉันรู้แล้ว! "

โฟล์คเภาตันออกตัวไปทางโรงเรียนอนุบาลหลานเทียน ตลอดทาง ทั้งสองคนเงียบงันไม่พูดคุย

หยางเฉินเป็นเพราะว่าไม่รู้จะพูดอะไร ฉินซีนั้นรู้สึกว่าคำพูดเมื่อครู่ค่อนข้างแรงไปหน่อย ในใจตำหนิตนเอง และขอโทษ แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดออกไปอย่างไร

แต่หลังจากไปรับเสี้ยวเสี้ยว ไม่ช้าสามีภรรยาทั้งสองก็ถูกเด็กหญิงตัวน้อยแหย่จนเบิกบานใจแล้ว

หลังจากฉินซีและเสี้ยวเสี้ยวกลับมาถึงบ้านฉินแล้ว เสี้ยวเสี้ยวสีหน้าเบิกบานเอ่ยว่า "คุณย่า วันนี้คุณพ่อมารับหนูกลับบ้านอีกแล้ว! "

โจวยู่ชุ่ยจับคำว่า "อีกแล้ว" ในคำพูดของเสี้ยวเสี้ยวได้อย่างแม่นยำ สีหน้ามืดครึ้มลงทันที มองไปทางฉินซีแล้วซักถาม "อย่าบอกฉันนะ ว่าไม่กี่วันมานี้ ล้วนเป็นหยางเฉินไปรับไปส่งลูกและเสี้ยวเสี้ยว? "

ฉินซีขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างไม่ชอบใจ "คุณแม่ เขาก็แค่ไปรับส่งพวกเราทำงานเลิกงานเท่านั้น อีกอย่าง เขาเป็นพ่อของเสี้ยวเสี้ยว ไปรับไปส่งพวกเราแล้วจะเป็นอะไร? "

"จะเป็นอะไร? "

โจวยู่ชุ่ยเอ่ยอย่างโมโห "ตอนนี้ลูกเป็นผู้บริหารระดับสูงของซานเหอกรุ๊ป ชายหนุ่มหล่อเหลามากความสามารถตั้งเท่าไหร่คิดอยากจะสู่ขอลูก ลูกกับหยางเฉินถ่วงรั้งกันมาเรื่อยๆ ยังจะแต่งกับคนอื่นได้ยังไง? "

ฉินซีรู้ว่าโจวยู่ชุ่ยมีอคติต่อหยางเฉินอย่างมาก ก็ไม่สนใจไปเสียเลย จูงเสี้ยวเสี้ยวขึ้นบ้านไป""

"คุณแม่ หนูกลับมาแล้ว" ฉินยีเวลานี้ก็เลิกงานกลับบ้านแล้ว

ฉินยีเพิ่งจะเข้าประตูมาก็เห็นโจวยู่ชุ่ยทำหน้ามืดครึ้ม เอ่ยถามยิ้มๆ "คุณแม่ ใครยั่วโมโหคุณแม่อีกแล้ว?

โจวยู่ชุ่ยถลึงตาจ้องฉินยีอย่างอารมณ์ไม่ดี "ยังไม่ใช่คนไร้ประโยชน์นั่นหรือ พี่สาวเธอไม่รู้ว่าไปหลงใหลอะไร ถึงกับให้เขามารับส่งทุกวัน ลูกว่า ถ้าให้ชายหนุ่มบ้านรวยที่อยากสู่ขอพี่สาวลูกเหล่านั้นเห็นเข้า ยังจะยินดีสู่ขอพี่สาวลูกไหม? "

ฉินยีตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร ในสมองพลันนึกถึงวันนั้นที่อยู่ร้านอาหารเป่ยหยวนชุน ท่าทางที่ลั่วปิงและซูเฉิงอู่เคารพนอบน้อมต่อหยางเฉิน อดเผยรอยยิ้มขมฝาดไม่ได้ "คุณแม่ เรื่องของพี่สาว คุณแม่ก็อย่ากังวลใจไปเปล่าๆ เลย พี่เขยไม่ได้เป็นแบบที่คุณแม่เห็น"

"อะไรที่เรียกว่าแม่กังวลใจไปเปล่าๆ? เดี๋ยวก่อน ลูกเรียกคนไร้ประโยชน์นั่นว่าอะไร? " โจวยู่ชุ่ยถลึงตากว้าง

ฉินยีกลับไม่ได้รู้สึกตัวว่าตนเองพูดอะไรผิดไป "พี่เขยน่ะสิ! "

"พวกลูกแต่ละคนกินยาผิดใช่ไหม? พี่สาวลูกให้เขามารับมาส่งทุกวัน ตอนนี้แม้แต่ลูก ก็เปลี่ยนคำพูดแล้ว? พวกลูกจะยั่วโมโหแม่ให้ตายใช่ไหม ถึงจะพอใจ? " โจวยู่ชุ่ยสีหน้าโกรธเกรี้ยว

"คุณแม่! "

ฉินยีรีบจับไหล่ทั้งคู่ของโจวยู่ชุ่ยไว้แล้วบีบนวดไปมา พูดอย่างเอาใจว่า "คุณแม่ สามสิบปีอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำสามสิบปีอยู่ทางตะวันตกของแม่น้ำ อย่าได้ดูถูกชายหนุ่มวัยรุ่นที่เคยยากจน ห้าปีก่อนหยางเฉินเป็นคนไร้ค่า แต่ว่าใครจะรับประกันได้ว่าห้าปีต่อมาเขายังเป็นคนไร้ค่า? "

"ในเมื่อพี่สาวไม่เต็มใจหย่า ไม่เช่นนั้นก็ให้เวลาพวกเขาสักระยะ ถ้าเขายังเป็นคนไร้ค่าเหมือนเมื่อก่อนจริงๆ ถึงคุณแม่จะไม่พูด พี่สาวก็จะเอาเท้าเดียวเตะเขาไปแน่ แต่ถ้าเกิดว่าเขาสามารถเปลี่ยนแปลงได้ล่ะ? ก็ไม่แน่ว่าวันใด เขาก็จะกลายเป็นลูกเขยเต่าทองของคุณแม่แล้ว ถูกไหม? "

คำพูดของฉินยี ทำให้โจวยู่ชุ่ยจับผิดอะไรไม่ได้อีก เอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดี "เป็นลูกที่ความคิดไม่ดีเยอะ ใครแต่งกับลูกสาวแม่ก็ได้ทั้งนั้น แต่คนไร้ค่าคนนั้นไม่ได้ แม่จะเตือนลูกไว้ ถ้าลูกยังกล้าเรียกเขาว่าพี่เขยอีก ก็อย่าโทษว่าแม่ไม่เกรงใจแล้วกัน"

"พอแล้วน่า! คุณแม่ หนูรู้แล้วหิวจะตายอยู่แล้ว อาหารทำเสร็จหรือยังเอ่ย? " ฉินยียิ้มกริ่มเอ่ยถาม

"ได้พบเจอลูกสาวอย่างพวกลูกสองคน จะต้องเป็นชาติก่อนที่แม่ติดค้างพวกลูกแน่ๆ " โจวยู่ชุ่ยพูดไป ก็หมุนกายไปที่ห้องครัว

ชั้นบน เสี้ยวเสี้ยวน้ำตาคลอมองฉินซี "คุณแม่ ทำไมคุณย่าถึงไม่ชอบคุณพ่อ? เสี้ยวเสี้ยวอยากให้คุณพ่อมาอยู่ด้วยกันกับเรา ทุกวันกอดหนูเล่านิทานมากมายให้ฟัง"

ได้ยินคำพูดของเสี้ยวเสี้ยว ในใจของฉินซีก็เป็นทุกข์ ถึงจะพูดว่าโจวยู่ชุ่ยอยากให้เธอและหยางเฉินหย่าร้างกันมาโดยตลอด แต่ว่าตอนนี้หยางเฉินไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกันกับพวกเธอ เธอก็มีภาระรับผิดชอบที่มากเช่นกัน

ตอนนี้ในใจของเธอไม่เกลียดหยางเฉินชั่วคราว พอจะมีความรู้สึกดีๆ อยู่บ้างเล็กน้อย แต่ว่าจะพูดว่าให้อยู่ด้วยกัน เธอยังคงไม่สามารถผ่านด่านในใจนั้นไปได้

"เสี้ยวเสี้ยว อย่ารีบร้อน จะต้องมีสักวัน ที่พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันกับคุณพ่อ" ฉินซีช่วยเสี้ยวเสี้ยวเช็ดน้ำตาบนใบหน้า สีหน้าอ่อนโยนเอ่ยตอบ

"จริงหรือ? " ในดวงตาของเสี้ยวเสี้ยวพลันเปล่งประกายมีชีวิตชีวา

ฉินซีไม่อาจตัดใจหลอกลวง แอบลังเลเล็กน้อย ถึงได้พยักหน้าอย่างหนักแน่น "จริงสิ! "

"เยี่ยมไปเลย! คุณแม่ เสี้ยวเสี้ยวรักคุณแม่! รักคุณพ่อ! " ใบหน้าของเสี้ยวเสี้ยวเผยรอยยิ้มยินดีขึ้นมาทันที จูบลงไปบนแก้มของฉินซีครั้งหนึ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น หยางเฉินมาถึงหน้าประตูบ้านฉินตรงเวลา

แต่กลับยังไม่ทันรอได้รอฉินซีและเสี้ยวเสี้ยวมาถึง กลับเป็นแม่ยายที่มาถึง

โจวยู่ชุ่ยพร้อมกับไม้กวาดในมือพุ่งออกมา เห็นหยางเฉินแล้วก็ยกมันขึ้น

"นายไอ้คนสารเลวนี่ ถึงกลับยังกล้ามาพัวพันเสี่ยวซี ดูซิว่าฉันจะตีนายให้ตายไหม" โจวยู่ชุ่ยด้านหนึ่งด่าทอ ด้านหนึ่งทุบตี

ด้วยความแข็งแกร่งของหยางเฉิน เพียงแค่ไม่กวาดด้ามเดียวจะบาดเจ็บได้อย่างไร?