บทที่ 497 ผมมาช่วยคุณ

โครงการการบันเทิงในแต่ละชั้นมีความแตกต่างกัน ยิ่งชั้นสูงเท่าไหร่ โครงการการบันเทิงก็ยิ่งคลุมเครือมากขึ้นเท่านั้น การต้อนรับลูกค้าแต่ละระดับก็ต่างกันด้วย

หยางเฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ไม่เลวเลยนะ แต่ดูเหมือนคุณจะลืมพาฉันไปสถานที่หนึ่ง”

หวังเฉินตกตะลึง พลันระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “เกรงว่าคุณจะรู้เรื่องคลับเมืองหลวงมากกว่าเจ้าของอย่างผมเสียอีก”

วันแรกที่หยางเฉินออกจากชายแดนเหนือ เขาได้เริ่มส่งคนไปตรวจสอบทุกอย่างเกี่ยวกับตระกูลอวี๋เหวินแล้ว

เดิมทีเขาวางแผนที่จะจัดการกับตระกูลอวี๋เหวิน ดังนั้นเขาจึงรู้จักทุกคนในตระกูลอย่างทะลุปรุโปร่ง

คลับนี้ดูเรียบง่าย แต่ความจริงแล้วมีเวทีมวยใต้ดินขนาดใหญ่อยู่ หวังเฉินฝึกปรือยอดฝีมือเอาไว้ภายในมากมาย

บางทีแม้แต่ตระกูลอวี๋เหวินก็ไม่รู้ว่าหวังเฉินแอบฝึกฝนยอดฝีมืออย่างลับๆ มากี่คน

คนนอกรู้เพียงว่าคลับเมืองหลวงมีเวทีมวยใต้ดิน คิดเพียงว่ามันเป็นสถานที่สำหรับเล่นการพนัน

“ลงไปเดินเล่นข้างล่างดูไหม?”

หวังเฉินถามด้วยรอยยิ้ม

หยางเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องไปเดินดูหน่อย”

หวังเฉินพาหยางเฉินและหม่าชาวขึ้นลิฟต์ส่วนตัวที่ชั้นบนสุดลงไปยังเวทีมวยใต้ดิน

ทันทีที่เขาเข้าไปในเวทีมวยใต้ดิน ก็ได้ยินเสียงเชียร์และเสียงโห่ร้องจากทั่วทั้งสี่ทิศ ดังกึกก้องไปทั่วเวทีมวย

เมื่อพิจารณาจากแผนผังของเวทีมวย มันน่าจะเป็นชั้นใต้ดินชั้นที่ 3 ของคลับเมืองหลวง ทั้งหมดทะลุถึงกัน ได้รับการปรับปรุงให้เป็นห้องคอนเนคติ้งรูมขนาดใหญ่

มันเหมือนกับโรงยิมขนาดเล็กที่มีเวทีมวยอยู่ตรงกลาง ล้อมรอบด้วยที่นั่งที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ รูปวงแหวนของโรงยิม

ในเวลานี้ มีนักมวยรูปร่างกำยำสองคน กำลังประลองฝีมือกันอยู่บนเวทีมวย

ที่เหนือไปจากความคาดหมายของหยางเฉินก็คือ นักมวยสองคนบนเวทีมวยต่อสู้ด้วยมือเปล่า ทั้งตัวสวมกางเกงขาสั้นเพียงตัวเดียว ลงมืออย่างโหดร้ายที่สุด

เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า แม้แต่ในการแข่งขันชกมวยระดับนานาชาติ นักมวยล้วนใส่นวมเพื่อลดทอนกำลังโจมตีจากกำปั้นของคู่ต่อสู้ให้เบาลง

ที่นี่ นักมวยไม่มีเครื่องป้องกัน ทุกหมัดเข้าปะทะกับเนื้อหนังอย่างโหดเหี้ยม

“พลั่ก พลั่ก พลั่ก!”

ในเวลานี้ นักมวยคนหนึ่งก็ระเบิดพลังออกมาอย่างฉับพลัน เขาต่อยติดต่อกันหลายหมัดและกระแทกคางของคู่ต่อสู้อย่างแรงทุกครั้ง

ทันทีที่หมัดสุดท้ายเหวี่ยงออกไป ร่างของคู่ต่อสู้ก็ลอยขึ้นไปในอากาศ แล้วกระแทกลงกับพื้นเวทีมวยอย่างแรงดัง “โครม” ก่อนจะสลบไปอย่างสมบูรณ์

ส่วนนักมวยที่นอนลุกไม่ขึ้นอยู่บนพื้น ใบหน้าโชกเลือด อดวางเดิมพันไม่ได้

นักมวยที่ได้รับชัยชนะก็มีสภาพไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าใด ตาขวาบวม มีเลือดออกจากหางตา

“ฮึ่ม!”

ในขณะนี้ ทั่วสนามเดือดพล่านขึ้นมา ผู้ชมรอบๆ แผดเสียงคำรามก้องเหมือนสัตว์ร้าย ดวงตาแดงก่ำ ตื่นเต้นอย่างที่สุด

“ที่นี่ นักมวยที่ต้องการขึ้นเวทีมวย ก่อนชกต้องลงนามในสัญญาศึกชี้ชะตา”

หวังเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม ดูเหมือนว่าเขาจะคุ้นเคยกับกลิ่นคาวเลือดบนเวทีมวยอยู่แล้ว

“ช่างเป็นการต่อสู้ที่โบราณ ไม่ซับซ้อน และเหี้ยมโหดที่สุด!”

หยางเฉินมองไปที่ผู้ชนะที่กำลังตะโกนเสียงดังบนเวทีมวยอย่างไม่ละสายตา แล้วพูดอย่างปลงอนิจจัง

จู่ๆ หวังเฉินก็ยิ้มแล้วพูดอย่างเฉยเมย “คุณคิดไม่ถึงแน่ว่ามีใครที่มาชมการแข่งขันชกมวยที่นี่บ้าง ผมบอกคุณได้เลยว่า มีเกือบทุกสาขาอาชีพ”

“บางทีหนึ่งในนั้นอาจเป็นผู้บริหารของกิจการที่มีชื่อเสียง ปกติเขาใส่สูทรองเท้าหนัง วางมาดเอาจริงเอาจัง แต่ที่นี่กลับเหมือนคนบ้า ทุกครั้งที่เห็นใครเลือดออกล้มลงกับพื้น พวกเขาจะกรีดร้องดังลั่น”

“บางทีหนึ่งในนั้นอาจเป็นผู้อำนวยการหญิงที่เยือกเย็นของบริษัท ปกติทำตัวเย็นชา อยู่เหนือผู้คนและรักษาระยะห่าง แต่อยู่ที่นี่กลับกรีดร้องอย่างไม่เกรงใจเหมือนกันหมด”

“นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ ที่นี่พวกเขาสามารถปลดปล่อยความปรารถนาของสัตว์ร้ายภายในหัวใจได้อย่างเต็มที่”

หวังเฉินกล่าวอย่างสุภาพอ่อนโยนและผ่อนคลาย

คงไม่มีใครเชื่อว่าคำวิพากษ์วิจารณ์แบบนี้ จะออกมาจากปากสุภาพบุรุษสะโอดสะองเช่นนี้