ตอนที่ 497
บทที่ 498 จะปฏิเสธไหม
October 21, 2026
“ปัง!”
หวังเฉินโกรธจัดทันที เขาทุบโต๊ะอย่างแรงแล้วลุกขึ้นยืน ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ พลางกัดฟันพูดว่า “หยางเฉิน นี่คุณกำลังรนหาที่ตายอยู่นะ!”
หยางเฉินผายมือออกเหมือนคนเสเพล พูดด้วยรอยยิ้ม “คุณรู้ไหม ผมทำได้ทุกอย่าง”
“คุณต้องการทำอะไรกันแน่?”
แม้ว่าหวังเฉินจะโกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้าหยางเฉินบอกตระกูลอวี๋เหวินเรื่องสถานการณ์ของคลับเมืองหลวงจริงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทุ่มเทวางแผนอย่างรอบคอบตลอดหลายปีที่ผ่านมาจะพังทลายลง
“หรือว่าผมยังพูดไม่ชัดเจน? ผมต้องการช่วยให้คุณแทนที่หยูเหวินหวูได้ ก็เท่านั้น!” หยางเฉินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
หวังเฉินยิ้มเยาะ “หยางเฉิน คุณเห็นผมเป็นคนโง่จริงๆ เหรอ?”
“จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่คุณ แต่สิ่งที่ผมบอกคุณได้ก็คือ ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณในตอนนี้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว”
หยางเฉินพูดต่อด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าคุณไม่รับปาก ผมก็คงต้องเล่าทุกอย่างที่ผมรู้ให้ตระกูลอวี๋เหวินฟัง”
“สารเลว!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังเฉินหายไปจนหมดสิ้น เขากัดฟันพลางพูดว่า “คุณมันสารเลว คิดว่าผมหวังเฉินเป็นคนที่โดนรังแกได้ง่ายๆ เหรอ?”
“ผมก็บอกคุณแล้วว่า ผมจะช่วยให้คุณแทนที่หยูเหวินหวู ทำไมคุณถึงคิดว่าผมมีเจตนาอย่างอื่นกับคุณล่ะ?”
หยางเฉินพูดอย่างช่วยไม่ได้ “คุณน่าจะรู้ดีว่า หยูเหวินหวูทำเคยอะไรลับหลังผม ในเมื่อเขากลัวว่าผมจะแย่งทุกอย่างไปจากเขา ถ้าอย่างนั้นผมก็จะแย่งให้เขาดู หรือว่ามันมีอะไรไม่ถูกต้อง?”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คุณก็ควรต่อสู้เพื่อตำแหน่งทายาทด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอ? จะลากผมเข้าไปเกี่ยวด้วยทำไม?” หวังเฉินพูดประชดประชัน
เห็นได้ชัดว่า เขาไม่เชื่อว่าหยางเฉินจะช่วยให้เขาเป็นทายาทจริงๆ
เรื่องนี้ก็สามารถเข้าใจได้ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองเคยดีมาก แต่ตอนนี้ได้ผ่านไปสิบแปดปีแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ก็ได้ถูกทำลายลงตั้งนานแล้ว
หยางเฉินปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน บอกว่าต้องการช่วยเขาให้เป็นทายาทของตระกูลอวี๋เหวิน แล้วเขาจะเชื่อได้อย่างไร?
“คุณรู้ไหม เมื่อสิบแปดปีก่อน นับตั้งแต่ที่ตระกูลอวี๋เหวินขับไล่ผมกับแม่ ก็ได้ปฏิญาณเอาไว้อย่างหนักแน่นว่าชีวิตนี้จะไม่มีวันให้อภัยตระกูลอวี๋เหวิน”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางเฉินจางหายไป เขาพูดอย่างหนักแน่น
หวังเฉินไม่พูดอะไร มองหยางเฉินอย่างเฉยเมย
“สำหรับผม ตระกูลอวี๋เหวินไม่มีค่าให้พูดถึง ถึงแม้ผมจะต้องการเหยียบตระกูลอวี๋เหวินให้แบน แล้วมันจะยากตรงไหน?”
“แต่ก่อนที่แม่ของผมจะเสียชีวิต ได้บังคับให้ผมสาบานอย่างโหดร้าย ไม่ให้ผมแก้แค้นตระกูลอวี๋เหวิน ถ้าไม่อย่างนั้น คุณคิดว่าตระกูลอวี๋เหวินจะยังอยู่รอดมาจนถึงตอนนี้ได้เหรอ?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะการยั่วยุซ้ำแล้วซ้ำเล่าของหยูเหวินหวู ผมคงไม่เสนอแผนการที่โง่เขลานี้ออกมา มาหาคุณเพื่อคุยเรื่องพวกนี้”
ท่าทีของหยางเฉินจริงใจมาก ในน้ำเสียงยังเจือไปด้วยความไม่เต็มใจ
หวังเฉินแอบประหลาดใจ ทันใดนั้นก็มีความรู้สึกว่าเขาไม่สามารถมองทะลุหยางเฉินได้
เขาทำงานในคลับเมืองหลวงมาเป็นเวลานาน ได้สัมผัสกับผู้คนมากมายหลายหลาก เก่งในเรื่องการมองคน
หยางเฉินจะพูดโกหกหรือไม่ เขามั่นใจได้ว่ามองออก
แม้ว่าจะดูเหมือนว่าหยางเฉินไม่ได้โกหก แต่เขาก็ยังไม่สามารถยอมรับได้ว่า ลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลอวี๋เหวินมีความสามารถในการโค่นล้มตระกูลอวี๋เหวิน
“หยางเฉิน ผมรู้สึกเห็นอกเห็นใจกับชีวิตที่ขมขื่นของคุณ แต่ก็หวังว่าคุณจะเข้าใจ ผมมีเพียงชีวิตเดียว เกรงว่าถ้าตอนนี้ผมไปแย่งชิงตำแหน่งทายาทของตระกูลอวี๋เหวิน คงตายไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ”
“จะว่าไปแล้ว นี่คือความแค้นระหว่างคุณกับหยูเหวินหวู ทำไมต้องให้ผมไปรับความโกรธของ หยูเหวินหวูแทนคุณด้วย?”
“ไม่ว่ายังไงก็ตาม ตอนนี้หยูเหวินหวูเป็นทายาทของตระกูลอวี๋เหวิน มีตำแหน่งสูงและมากด้วยอำนาจ ถ้าเขาคิดจะบีบผมให้ตาย มันก็ง่ายดายมาก”
“ดังนั้น ผมต้องขอโทษเป็นอย่างมาก ผมตอบตกลงคุณไม่ได้”
หวังเฉินกล่าวด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
หยางเฉินมองไปที่เขาแล้วเอ่ยว่า “ผมไม่ได้ต้องการใช้คุณเพื่อช่วยจัดการกับหยูเหวินหวู แต่คุณมีความทะเยอทะยาน ผมมีความสามารถ ดังนั้นผมจึงมาหาคุณเพื่อร่วมมือกับคุณ ช่วยคุณให้แทนที่หยูเหวินหวู และถือว่าเป็นการช่วยผมจัดการกับเขาด้วย”
หวังเฉินยังคงส่ายหน้าเช่นเดิม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หยางเฉิน ผมยังไม่อยากตาย!”