บทที่ 500 ปลดเขาออกจากตำแหน่ง

อวี๋เหวินเกาหยางเลิกคิ้วขึ้น แล้วพูดอย่างไม่พอใจ “คุณต้องการจะพูดอะไร?”

ชายวัยกลางคนจ้องไปที่หยูเหวินหวูซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาอาฆาต แล้วพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “กิจการที่ถูกควบคุมโดยตระกูลหวงและตระกูลเย่ ล้วนอยู่ในความรับผิดชอบของคุณใช่ไหม?”

คนอื่นๆ ต่างก็ประหลาดใจ แม้ว่าพวกเขาจะได้ข่าวมาแล้ว ได้รู้ตั้งนานแล้วว่า กิจการที่ถูกควบคุม ทั้งหมดอยู่ในความรับผิดชอบของหยูเหวินหวู

หยูเหวินหวูเป็นบุตรชายของอวี๋เหวินเกาหยาง และยังเป็นทายาทของตระกูลอวี๋เหวิน ผู้นำในอนาคต

ใครจะกล้าชี้ให้เห็นต่อหน้าผู้คนว่า การสูญเสียของตระกูลล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับหยูเหวินหวู?

มีเพียงชายวัยกลางคนผู้นี้เท่านั้นที่กล้าพูดต่อหน้าผู้คน เห็นได้ชัดว่าเขาพุ่งเป้ามาที่หยูเหวินหวูโดยเฉพาะ

แต่เมื่อนึกถึงข่าวลืออื่นๆ เกี่ยวกับตระกูลอวี๋เหวินในวันนี้ พวกเขาก็สามารถเข้าใจได้

ชายวัยกลางไม่ใช่ใครอื่นนอกจากลูกพี่ลูกน้องของอวี๋เหวินเกาหยาง ซึ่งภรรยาและลูกชายคนเดียวของเขาถูกอวี๋เหวินเกาเจิ้นลอบสังหารเมื่อคืนนี้

ปัจจุบันมีเพียงสองกลุ่มนี้ในตระกูลอวี๋เหวิน แต่หลายปีที่ผ่านมา อวี๋เหวินเกาเจิ้นไม่เคยมีแนวโน้มที่จะต่อสู้แย่งชิงอำนาจ เขาทำตัวเงียบๆ อย่างมาก

นั่นคือเหตุผลที่ตระกูลอวี๋เหวินอยู่ภายใต้การควบคุมของอวี๋เหวินเกาหยางมาโดยตลอด

ในตอนกลางคืน ภรรยาและลูกชายของอวี๋เหวินเกาเจิ้นถูกลอบสังหาร และมีข่าวแพร่สะพัดว่าเป็นฝีมือของหยูเหวินหวู เขาคลุ้มคลั่งด้วยความโกรธ ดังนั้นจึงพุ่งเป้าโจมตีไปที่อวี๋เหวินเกาหยางสองพ่อลูก

“คุณลุง ท่านพูดแบบนี้ มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”

“ผมต้องรับผิดชอบต่อกิจการที่ถูกควบคุม แต่เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการสมรู้ร่วมคิด เป็นแผนการร้ายที่พุ่งเป้ามาที่ผม ท่านไม่รู้เหรอ?”

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่พวกเราจะมาทะเลาะกันภายใน แต่ต้องหาทางแก้ไขวิกฤติของตระกูลอวี๋เหวิน”

“เมื่อวิกฤตของตระกูลคลี่คลาย ถ้าท่านอยากให้ผมรับผิดชอบ ผมจะไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว!”

ในเวลานี้หยูเหวินหวูลุกยืนขึ้น แล้วพูดโดยข่มความโกรธไว้

ในฐานะทายาทของตระกูล การถูกอวี๋เหวินเกาเจิ้นวิพากษ์วิจารณ์ต่อหน้าผู้คน หากเขายังไม่ลุกยืนขึ้นมา ชื่อเสียงและบารมีของเขาในตระกูลต้องถูกโจมตีอย่างหนักแน่นอน

“หยูเหวินหวูพูดได้ถูกต้อง ครั้งนี้เป็นแผนการร้ายที่เล็งเป้ามาที่เขาอย่างชัดเจน สิ่งที่พวกเราต้องทำในตอนนี้คือรวมตัวทั้งตระกูลเพื่อต่อสู้กับศัตรูอย่างพร้อมเพรียงกัน ความขัดแย้งภายในมีแต่จะทำให้ความแข็งแกร่งของตระกูลอ่อนแอลง ตรงกันข้ามยังเป็นการให้โอกาสศัตรูอีกด้วย”

อวี๋เหวินเกาหยางเอ่ยปากพูดเช่นกัน แล้วพูดต่ออีก “ต่อไป เดี๋ยวผมจัดการเอง ทุกคน...”

“ปัง!”

ก่อนที่อวี๋เหวินเกาหยางจะพูดจบ อวี๋เหวินเกาเจิ้นก็ตบมือลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืนพูดอย่างโกรธเคือง “เรื่องบางเรื่องก็ทนได้ แต่บางเรื่อง ผมทนไม่ได้!”

“จะอธิบายอย่างไรว่า หยูเหวินหวูพยายามลอบสังหารภรรยาและลูก”

“ถ้าคุณอธิบายไม่ได้ วันนี้ต่อให้ตระกูลอวี๋เหวินล่มสลาย ผมก็จะไม่ปล่อยคุณไป!”

อวี๋เหวินเกาเจิ้นดวงตาแดงก่ำ คำรามด้วยความโกรธ

ทุกคนต่างตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นอวี๋เหวินเกาเจิ้นในด้านนี้

“อวี๋เหวินเกาเจิ้น!”

อวี๋เหวินเกาหยางตวาดใส่ “ผมบอกแล้วไงว่าถ้ามีปัญหาอะไร ให้จัดการกับศัตรูก่อน แล้วค่อยมาว่ากันทีหลัง!”

“ผมไม่ได้ทะเลาะกับคุณมาหลายปีแล้ว หรือคุณคิดว่าผมรังแกง่ายหรือเปล่า?”

“ภรรยาและลูกชายของผมถูกฆ่าตายเมื่อคืนนี้!”

“หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่ลูกชายของคุณ ในฐานะผู้นำแต่คุณกลับเพิกเฉย การตายของภรรยาและลูกชายของผม ยังเทียบไม่ได้กับการสูญเสียผลประโยชน์ของตระกูลอีกหรือ?”

อวี๋เหวินเกาเจิ้นคำรามออกมา ดวงตาทั้งสองสีแดงเลือด เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย

อวี๋เหวินเกาหยางสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมความโกรธของตัวเองให้ดีที่สุด พูดด้วยเสียงต่ำ “ไม่ใช่ว่าการตายของภรรยาและลูกชายของคุณไม่สำคัญ แต่ตอนนี้ตระกูลกำลังถูกศัตรูขนาบทั้งหน้าหลัง ตกอยู่ในอันตราย”

“ตระกูลหวงและตระกูลเย่ได้จับตามองตระกูลอวี๋เหวินตั้งนานแล้ว หากไม่สามารถแก้ไขวิกฤติได้โดยเร็วที่สุด เกรงว่าตระกูลอวี๋เหวินจะล่มสลายลงทั้งหมด”

“คนตายก็ตายไปแล้ว สิ่งเดียวที่พวกเราทำได้คือค้นหาความจริง ค้นหาฆาตกร ล้างแค้นให้พวกเขา!”