บทที่ 501 ภายในวันนี้

“หยูเหวินหวูถูกขับออกจากตำแหน่ง แต่ยังไม่มีทายาทคนใหม่”

อวี๋เหวินเกาเจิ้นกล่าว

อวี๋เหวินเกาหยางหรี่ตาลงเล็กน้อย “คุณคิดว่า ใครมีคุณสมบัติที่จะเป็นทายาทคนใหม่?”

“หวังเฉิน!”

อวี๋เหวินเกาเจิ้นตะโกนขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ทันทีที่เสียงของเขาเงียบลง ชายหนุ่มในชุดสูทและรองเท้าหนังก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูห้องประชุม

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็มองออกไปอย่างพร้อมเพรียงกัน

วันนี้หวังเฉินสลัดภาพคนพเนจรทิ้ง ใส่สูทสีดำผูกเนกไท สีหน้าเคร่งขรึม

ถ้าหยางเฉินอยู่ด้วย เขาจะต้องแปลกใจกับการแต่งตัวของหวังเฉินในเวลานี้แน่ เมื่อเทียบกับตอนที่หยางเฉินได้พบหวังเฉินเมื่อวานนี้ มันเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง

“สวัสดีครับคุณลุงคุณอาทุกท่าน!”

หวังเฉินพยักหน้าเล็กน้อย มองไปยังผู้อาวุโสที่อยู่รอบๆ แล้วเอ่ยขึ้น

ผู้อาวุโสส่วนใหญ่รู้ว่าอวี๋เหวินเกาเจิ้นมีลูกนอกสมรสอยู่คนหนึ่ง แม้ว่าจะเคยพบมาก่อน แต่นั่นก็เป็นเวลาหลายปีมาแล้ว

หวังเฉินในตอนนี้เมื่อเทียบกับในอดีต เขาเปลี่ยนไปมาก เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คน ไม่มีใครจำหวังเฉินได้เลย

แต่เมื่อหวังเฉินพูดว่า “คุณลุงคุณอา” ก็ทำให้ทุกคนรู้ทันทีว่าเขาเป็นใคร

“เขาคือหวังเฉิน ลูกชายของผม ตอนนี้เป็นประธานของคลับเมืองหลวง ผมคิดว่าเขาสามารถขึ้นเป็นทายาทคนใหม่ได้”

อวี๋เหวินเกาเจิ้นพูดพร้อมกับมองไปที่อวี๋เหวินเกาหยาง

ในตระกูลอวี๋เหวิน มีเพียงคนเดียวที่มีคุณสมบัติเป็นทายาท นั่นคืออวี๋เหวินเกาหยาง

สายตาของอวี๋เหวินเกาหยางจับจ้องไปที่หวังเฉิน จ้องเขาอยู่เป็นเวลานานก่อนจะละสายตาไป แล้วหันไปมองอวี๋เหวินเกาเจิ้นพร้อมกับพูดอย่างประชดประชัน “วันนี้คุณเตรียมตัวมาดีจริงๆ!”

อวี๋เหวินเกาเจิ้นเองก็ไม่มีที่ท่าว่าจะแก้ตัว พูดอย่างเฉยเมยว่า “ตระกูลอวี๋เหวินนั้นเป็นคนมีความสามารถเสมอมา ทายาทก็เช่นกัน ลูกชายของผม หวังเฉิน มีความสามารถที่โดดเด่น แค่ได้รับหน้าที่เป็นทายาทของตระกูลอวี๋เหวิน ก็เพียงพอแล้ว!”

“ฮ่าฮ่า คุณลุงนี่ไม่ใช่เล่นๆ ที่ทำให้คนที่ไม่ได้นามสกุลอวี๋เหวินมารับหน้าที่เป็นทายาทของตระกูลอวี๋เหวิน”

หยูเหวินหวูพูดด้วยรอยยิ้ม ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความประชดประชัน

“ในเมื่อเขาเป็นลูกชายของผม ตอนนี้เขากลับไปสู่วงศ์ตระกูลแล้ว ก็ย่อมต้องกลับไปใช้นามสกุลอวี๋เหวินเหมือนเดิม”

อวี๋เหวินเกาเจิ้นเตรียมใจไว้อยู่แล้ว เขามองไปยังหวังเฉินพร้อมกับพูดขึ้น “ต่อจากนี้ไป คุณมีชื่อว่า หยูเหวินเฉิง!”

หวังเฉินขมวดคิ้ว สีหน้ามีความไม่พอใจ แต่ก็รู้ดีว่า ถ้าต้องการเป็นทายาทของตระกูลอวี๋เหวิน เขาก็ต้องรู้จักประนีประนอม

“ตกลง!”

หวังเฉินตอบอย่างใจเย็น

“เอาล่ะ ทุกท่านยังมีอะไรต้องการพูดอีกไหม?”

อวี๋เหวินเกาเจิ้นถามอย่างเฉยเมย

ปัจจุบันมีเพียงเขาและลูกของอวี๋เหวินเกาเจิ้นเท่านั้น ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะแข่งขันแย่งชิงตำแหน่งทายาทของตระกูลอวี๋เหวิน

อวี๋เหวินเกาหยางมีลูกชายแค่สองคน คนหนึ่งถูกขับไล่ออกจากตระกูลเมื่อสิบแปดปีก่อน ส่วนอีกคนคือหยูเหวินหวู

ส่วนอวี๋เหวินเกาเจิ้น เขามีลูกชายสองคนเช่นกัน คนหนึ่งคืออวี๋เหวินจินผู้ถูกลอบสังหาร ส่วนอีกคนก็คือหวังเฉิน

ตอนนี้ ในบรรดาคนรุ่นหลังสี่คนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดที่จะเป็นทายาท คนหนึ่งถูกฆ่าตาย คนหนึ่งเพิ่งถูกปลดออกจากทายาท ส่วนอีกคนยังไม่ปรากฏตัว

มีเพียงหวังเฉินเท่านั้นที่เป็นคนที่เหมาะสมที่สุด

“น่าหัวเราะ!”

หยูเหวินหวูพูดเยาะเย้ย “คนที่ถูกทอดทิ้งไม่เลี้ยงดูมาเป็นเวลากว่าสิบปี จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นและต้องการให้เขาเป็นทายาท เขามีคุณสมบัติอะไร?”

“เขาเคยทำคุณงามความดีเพื่อตระกูลอวี๋เหวินหรือเปล่า?”