บทที่ 503 ผู้นำประนีประนอม

ในฐานะอดีตทายาทของวงศ์ตระกูล เขาจะไม่ยอมให้ใครก็ตามที่มีความสามารถมากกว่าเขาปรากฏตัวขึ้น ต่อให้มีก็ไม่ยอมรับ

แม้แต่เขาก็ยังแก้ปัญหาไม่ได้ แล้วเขาจะเชื่อคำพูดของหวังเฉินได้อย่างไร?

“นี่คุณแพ้ไม่เป็นเหรอ?” หวังเฉินถามอย่างเย้ยหยัน ไร้ซึ่งความกลัว

“ผมหยูเหวินหวูไม่เคยแพ้ แล้วทำไมยังต้องพูดว่าแพ้ไม่เป็นอีก?”

หยูเหวินหวูสีหน้าหยิ่งผยอง กล่าวอย่างเย็นชา “ทุกคนในตระกูลอวี๋เหวินกำลังพูดคุยกันถึงวิธีแก้ปัญหา คุณเพิ่งออกไปชั่วโมงเดียว จู่ๆ ก็บอกว่าคุณเป็นคนแก้ปัญหา แล้วจะมีใครเชื่อล่ะ?”

“แน่นอน ถ้าคุณต้องการให้พวกเราเชื่อคุณ ก็ต้องแสดงหลักฐานให้พวกเราเห็น ขอเพียงคุณพิสูจน์ได้ว่าคุณเป็นคนแก้ไขปัญหาของตระกูล แล้วทำไมผมจะยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ล่ะ?”

“ถ้าเอาหลักฐานออกมาแสดงไม่ได้ คุณก็ควรออกจากตระกูลไป อย่ามาทำขายหน้าเลย”

หยูเหวินหวูไม่ได้ปิดบังการดูถูกหวังเฉินของตนเองเลยแม้แต่น้อย

ลูกนอกกฎหมายที่ถูกไล่ออกจากตระกูล จะมีคุณสมบัติมาแข่งขันกับตนได้อย่างไร?

เมื่อได้ยินสิ่งที่หยูเหวินหวูพูด พวกที่เคยเชื่อว่าหวังเฉินได้แก้ปัญหาให้กับตระกูล ก็เริ่มสงสัยว่าหวังเฉินสามารถแก้ไขวิกฤติได้จริงหรือไม่?

อวี๋เหวินเกาเจิ้นสีหน้าย่ำแย่ เขาหรี่ตามองหยูเหวินหวู เขาไม่พอใจอย่างยิ่งที่เด็กรุ่นหลังคนนี้โจมตีลูกชายของตน

แต่เขาไม่ได้สนใจเรื่องหวังเฉินมาหลายปีแล้ว ตอนนี้เขาแค่อยากจะดูว่าลูกชายที่ถูกเขาทอดทิ้งมาหลายปี เติบโตขึ้นมาเป็นอย่างไร

“อย่าทำท่าทีเย่อหยิ่งนัก แม้ว่าตอนนี้ผมจะไม่ใช่ทายาทของตระกูล แต่อย่างน้อยผมก็เป็นเด็กรุ่นหลังในระดับเดียวกับคุณ คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำเย่อหยิ่งต่อหน้าผม?”

“ก็เพราะปัญหาใหญ่ที่คุณนำมาสู้ตระกูลของเราไง?”

หวังเฉินพูดประชดประชันไปหลายคำ ใบหน้าเจือรอยยิ้มผ่อนคลายราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ “ในเมื่อคุณต้องการให้ผมแสดงหลักฐาน ถ้าอย่างนั้นผมขอหลักฐานจากคุณด้วยได้ไหม?”

“ในเมื่อคุณคิดว่าผมไม่ได้เป็นคนแก้ปัญหา งั้นคุณก็ควรแสดงหลักฐาน เพื่อพิสูจน์ว่าใครเป็นคนแก้ปัญหาไม่ใช่เหรอ?”

“ถ้าเอาออกมาแสดงไม่ได้ คุณจะหุบปากสักทีได้หรือยัง?”

“อย่าลืมนะว่า ตอนนี้คุณถูกปลดออกจากตำแหน่งทายาทแล้ว ผมต่างหากที่เป็นคนที่จะขึ้นเป็นทายาทของตระกูล!”

หวังเฉินควบคุมอารมณ์ได้ดีมาก เขายิ้มผ่อนคลายเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิเสมอ แต่สิ่งที่เขาพูดกับหยูเหวินหวู กลับเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

หลังจากพูดไปอย่างนั้น หยูเหวินหวูก็โมโหจนสุดจะทนได้ พลันคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว “สารเลว! คุณเป็นแค่ลูกนอกกฎหมายที่ถูกทอดทิ้งตั้งแต่ยังเป็นเด็ก คุณจะเอาอะไรมาเปรียบเทียบกับผมซึ่งทายาทสายตรงของตระกูลอวี๋เหวิน?”

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาขอหลักฐานจากผม มาต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งทายาทกับผม?”

“ผมอยากดูว่าถ้าไม่มีหลักฐาน คุณจะขึ้นนั่งตำแหน่งทายาทได้อย่างไร?”

หยูเหวินหวูโกรธมากอย่างถึงที่สุด ไม่สนใจเลยว่าที่นี่คือที่ไหน

เมื่อดูจากปฏิกิริยาของทั้งสองคน ก็สามารถแบ่งแยกชั่วดีได้อย่างชัดเจน

แม้แต่อวี๋เหวินเกาหยาง ในหัวใจก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ในเมื่อคุณต้องการหลักฐาน ถ้าอย่างนั้นผมก็จะให้คุณ”

จู่ๆ หวังเฉินก็ยิ้มแปลกๆ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดหมายเลขโทรออก

ไม่นานก็ต่อติดปลายสาย เสียงวัยหนุ่มสาวดังขึ้น “หวังเฉิน คุณต้องการลากฉันให้เดือดร้อนไปด้วยใช่ไหม!”

ในน้ำเสียงนี้ เจือไปด้วยความอึดอัด

เห็นได้ชัดว่า ก่อนที่หวังเฉินจะพูดอะไร เขาก็รู้อยู่แล้วว่าหวังเฉินต้องการทำอะไร

หวังเฉินหัวเราะลั่น “ผมทำตามคำบงการจากคุณ ให้ต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งทายาทของตระกูลอวี๋เหวิน ตอนนี้ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขอความช่วยเหลือจากคุณเช่นกัน”

“หวังเฉิน ถ้าคุณพูดแบบนี้ก็ไม่น่าสนใจแล้ว” อีกฝ่ายกล่าว

“ฮ่าฮ่า ล้อเล่นเท่านั้น ผมขอให้คุณมาช่วยแย่งชิงตำแหน่งทายาทเอง พูดแบบนี้ คุณพอใจแล้วหรือยัง?” หวังเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายทำอะไรไม่ถูก เขายิ้มพลางพูดว่า “คุณบอกมาสิ ต้องการให้ผมช่วยทำอะไรอีก?”