บทที่ 504 เป็นไปไม่ได้

ต่อให้ไม่เห็นด้วย ก็ควรพูดในที่ส่วนตัวมิใช่หรือ?

เหตุใดต้องมากระด้างกระเดื่องต่อหน้าคนอื่นด้วย?

อวี๋เหวินเกาหยางมีท่าทางแย่มาก สีหน้าหม่นหมองจนน่ากลัว ทันใดนั้นก็ตะโกนขึ้นมาอย่างโกรธเกรี้ยว “หุบปากซะ!”

หยูเหวินหวูมีสีหน้าดื้อรั้นไม่ยอมคน พูดด้วยดวงตาแดงก่ำ “เป็นลูกนอกสมรสที่ถูกครอบครัวทอดทิ้งมาหลายปี เพียงประโยคเดียวก็สามารถตัดสินตำแหน่งทายาทตระกูลตระกูลอวี๋เหวินได้แล้วหรือไม่? ดูถูกกันจริงๆ!”

โครม!

ทุกคนตกตะลึง คำพูดของหยูเหวินหวูเปิดเผยข้อมูลมากเกินไป

เห็นได้ชัดว่าลูกนอกกฎหมายที่เขาพูดถึงไม่ใช่หวังเฉิน แต่เป็นชายหนุ่มที่เพิ่งคุยกับหวังเฉินทางโทรศัพท์

เมื่อสิบแปดปีก่อน ตอนที่หยางเฉินถูกขับไล่ออกจากตระกูลและเมืองเยี่ยนตู เรื่องนี้ได้ก่อให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ ทุกคนในที่นี้ต่างก็เข้าใจแจ่มแจ้ง

เมื่อครู่พวกเขายังสงสัยว่า หวังเฉินโทรหาใคร ตอนนี้พวกเขาได้รู้แล้ว

เพราะมีลูกนอกกฎหมายของอวี๋เหวินเกาหยางมีเพียงคนเดียว นั่นคือหยางเฉินที่ถูกขับไล่ออกมาพร้อมกับมารดาเมื่อสิบแปดปีก่อน

ไม่มีใครคาดคิดว่าในอีกสิบแปดปีต่อมา เด็กอายุเพียงเก้าขวบคนนั้นจะกลับมาแล้ว!

และเขายังพยายามที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลอวี๋เหวินด้วย!

อวี๋เหวินเกาหยางโกรธมากจนตัวสั่น สีหน้าหม่นหมองน่ากลัว

หยูเหวินหวูไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย เขายิ้มเยาะพลางกล่าวว่า “ถ้าผมจำไม่ผิด เมื่อสิบแปดปีที่แล้ว คุณเป็นคนขับไล่พวกเขาสองแม่ลูกออกจากตระกูล ปล่อยให้พวกเขาออกจากเมืองเยี่ยนตู ไม่ให้ก้าวเข้ามาเหยียบเมืองเยี่ยนตูอีกเลยตลอดชีวิต มิฉะนั้นจะถูกฆ่าอย่างไร้ความปรานี!”

“ตอนนี้เขากลับมาแล้ว แต่คุณกลับกลืนน้ำลาย ไม่เพียงแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ยังต้องการปลดผมออกจากตำแหน่งทายาทเพราะคำพูดของเขาประโยคเดียว แต่งตั้งลูกนอกกฎหมายของศัตรูให้เป็นทายาทคนใหม่ คุณทำแบบนี้ ไม่รู้สึกผิดต่อแม่ของผมบ้างเหรอ?”

“ในตอนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของผม คุณจะมีทุกอย่างแบบในวันนี้ไหม?”

หยูเหวินหวูแผดเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว โดยไม่คำนึงถึงหน้าตาของอวี๋เหวินเกาหยางเลย

แม้ว่าทุกคนในที่นี้จะรู้ว่าเขาพูดอะไร แต่เมื่อพูดต่อหน้าทุกคน มันก็เหมือนกับเป็นการตบหน้าอวี๋เหวินเกาหยางอย่างแรง

อวี๋เหวินเกาหยางเป็นผู้นำของตระกูลอวี๋เหวิน หนึ่งในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู

แต่กลับถูกลูกชายของตัวเองวิพากษ์วิจารณ์ต่อหน้าสาธารณชน แค่คิดก็รู้ถึงความโกรธในใจของเขาในเวลานี้

“ผัวะ!”

อวี๋เหวินเกาหยางตบหน้าหยูเหวินหวูอย่างแรง พูดอย่างโกรธเกรี้ยวด้วยดวงตาแดงก่ำ “หุบปาก! หุบปากเดี๋ยวนี้!”

หยูเหวินหวูมองอวี๋เหวินเกาหยางย่างไม่เชื่อสายตา ตั้งแต่เล็กจนโต นี่เป็นครั้งแรกที่พ่อตีเขา

มีเลือดไหลออกมาจากมุมปากของเขา แต่แววตากลับยังเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ทันใดนั้นก็หัวเราะเยาะขึ้นมา “พ่อตีผมเพราะลูกนอกสมรสเพียงคนเดียว!”

หลังจากอวี๋เหวินเกาหยางตบไปแล้ว ก็รู้สึกเสียใจ สีหน้าของเขาอ่อนลงมาก พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “พ่อทำแบบนี้ก็เพื่อผลประโยชน์ของลูก ตอนนี้ลูกอาจจะไม่เข้าใจ แต่ลูกจะต้องเข้าใจในอนาคต!”

เรื่องบางเรื่องเขาไม่สามารถบอกได้ ถ้าพูดไปก็เท่ากับทรยศชาติ เขาคงตายอย่างน่าสยดสยอง

ก็เหมือนกับที่หยูเหวินหวูพูด ถ้าไม่มีแม่ของหยูเหวินหวู เขาคงไม่เป็นอย่างทุกวันนี้

ก็เพราะเช่นนี้ เมื่อสิบแปดปีที่แล้ว เขาจึงไม่ลังเลเลยที่จะขับไล่หยางเฉินออกจากตระกูล ออกจากเมืองเยี่ยนตู

ตอนนี้หยางเฉินชัดเจนมากเกี่ยวกับตัวตนและสถานะของเขา แค่ประโยคเดียวก็สามารถโค่นล้มตระกูลอวี๋เหวินทั้งตระกูลได้

ในอดีตแม่ของหยูเหวินหวูบังคับให้เขาขับไล่หยางเฉินสองแม่ลูกออกจากเมืองเยี่ยนตู ทุกสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้แอบทำอย่างลับๆ อาจปลุกปั่นความอาฆาตของหยางเฉิน

ที่เขาทำแบบนี้ เพียงเพราะเขาไม่ต้องการเห็นลูกชายสองคนของตัวเองต้องมาเข่นฆ่ากัน

“เพื่อผมเหรอ?”

แน่นอนว่าหยูเหวินหวูไม่เชื่อ เขาหัวเราะเยาะ “ถ้าพ่อต้องการให้เขากลับคืนสู่ตระกูลก็พูดออกมาตรงๆ จะมัวเสแสร้งทำไม?”

“คุณคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกนะ แค่เขาบอกว่าสามารถทำให้วิกฤตของตระกูลอวี๋เหวินกลับมาอีกครั้ง เขาก็ทำได้จริงๆ?”

“คุณแก่แล้วเลอะเลือน! นี่เป็นเพียงลูกนอกกฎหมายสองคนที่เล่นละครเพื่ออำนาจของตระกูลอวี๋เหวิน คุณเชื่อได้อย่างไร?”