บทที่ 549 คุกเข่าขอโทษ

"เจ้าบ้านเย่ ฉันมาไว้ทุกข์ให้นายท่านตระกูลเย่แล้ว ถ้าไม่มีเรื่องอื่น งั้นฉันขอพาคนไปก่อนนะครับ"

ซุนซวี่พูดจบ หันหลังพาคนออกไป

หลินเทียนเจ๋อกับหลินเป้าตกตะลึง สีหน้าขาวซีดมากๆ

เหตุผลที่ตระกูลหลินกล้ามาไม้แข็งกับตระกูลเย่ ก็เป็นเพราะว่าซุนซวี่ตกลงที่จะร่วมมือกัน ตอนนี้มีเรื่องแล้ว ซุนซวี่กลับคิดที่จะหนี

ไม่มีความช่วยเหลือของตระกูลซุน ตระกูลหลินก็คือคนที่ถูกฆ่าได้ตามสบายไม่ใช่เหรอ?

"คิดจะไปตอนนี้ สายไปแล้ว!"

ในขณะนี้ หยางเฉินที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด ทันใดนั้นก็มองไปทางซุนซวี่จากไป และพูดอย่างเย็นชา

การปรากฏตัวของหยางเฉิน ทำให้เกิดคลื่นที่โหมซัดสาดทันที

ทุกคนในตระกูลเย่ดูคาดหวัง และตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก

"แกเป็นเชี่ยอะไร? ขนาดผู้นำตระกูลเย่ของแกก็ยังไม่พูดอะไรเลย แกกล้าให้ฉันอยู่เหรอ?"

ซุนซวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้าย

วันนี้หลังจากมาบ้านตระกูลเย่ เขาเสียใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น อุตส่าห์หาข้ออ้างที่จะไปได้ ชายหนุ่มคนหนึ่งกลับพูดมาก

เมื่อได้ยินสิ่งที่ซุนซวี่พูด ทุกคนในตระกูลเย่ก็มองซุนซวี่อย่างคนโง่

ตระกูลเย่เป็นคนที่รู้ว่าหยางเฉินน่ากลัวเพียงใด

ชายหนุ่มท้าวจตุมหาราชาผู้แข็งแกร่งอันดับสามของสมาคมบูโด ยังต้องถอยให้ เป็นตัวตนที่ซุนซวี่มีสิทธิ์โวยวายด้วยเหรอ?

"พี่เฉินให้แกไป แกถึงจะไปได้ ถ้าเขาให้แกตาย แกก็ต้องตาย!"

หม่าชาวขยับเท่าเล็กน้อย ขัดขวางการถอยของซุนซวี่โดยตรง

สีหน้าของซุนซวี่นิ่งไปทันที หลังจากที่เขาตะโกนใส่หยางเฉินเมื่อกี้ ก็รู้สึกว่าบรรยากาศผิดปกติเล็กน้อย

ตอนนี้คำพูดของหม่าชาว ทำให้เขารู้สึกเย็นที่หลัง

ตัวตนของชายหนุ่มที่หม่าชาวเรียกว่า"พี่เฉิน" คืออะไร?

"ไม่ทราบว่าน้องชายคนนี้เป็นคุณชายตระกูลไหนเหรอ?"

ใบหน้าของซุนซวี่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เมื่อกี้ยังเมินหยางเฉินอยู่เลย ตอนนี้กลับมองหยางเฉินด้วยรอยยิ้ม

ขนาดสรรพนามที่เรียกหยางเฉินก็เปลี่ยน จาก "เจ้าหนู" เป็น "น้องชาย"

ในเวลานี้ ทุกคนต่างจับจ้องไปที่หยางเฉิน

จิตใจของหยูเหวินเกาหยันไม่สงบเล็กน้อย ชายหนุ่มคนนี้ เป็นลูกชายของเขา เขาอยากยืนขึ้น บอกทุกคนดัง ๆ แต่เขาไม่กล้า

ในเวลานี้ ดวงตาของเขามีความคาดหวังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

แต่ว่า หยางเฉินไม่คิดที่จะตอบซุนซวี่เลย เขาเพียงแต่ออกคำสั่ง:"ในเมื่อมาแล้ว และหาเรื่องแล้ว ก็ต้องแลกด้วยอะไรบางอย่างแน่นอน นายจัดการเองเลย!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หม่าชาวยิ้ม และเข้าใจโดยธรรมชาติว่านี่กำลังพูดกับเขา

"ครับพี่เฉิน!"

หม่าชาวพูดด้วยความเคารพ

ฉากนี้จู่ๆก็ทำให้ซุนซวี่รู้สึกมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

เขาคิดมาตลอดว่า หม่าชาวเป็นคนของตระกูลเย่ แต่ในเวลานี้เอง เขาถึงตระหนักว่า หม่าชาวไม่ได้เป็นสมาชิกของตระกูลเย่เลย แต่เป็นคนของหยางเฉิน

มิฉะนั้น เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมเขาต้องฟังหยางเฉินด้วย?

"แกเป็นใครกันแน่?" ซุนซวี่ถามอย่างเคร่งขรึม

ในสายตาของหยางเฉิน ตระกูลซุนแล้วไงล่ะ? ยังคงเมิน

ซุนซวี่ถูกเมินซ้ำแล้วซ้ำเล่า และสีหน้าก็ดูแย่มาก เขาเป็นถึงหัวหน้าตระกูลซุนในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู กลับถูกชายหนุ่มที่อายุไม่ถึง 30 ปีเมิน

"แกพูดมากจริงๆ!"

หม่าชาวพูดอย่างไม่เกรงใจ

"แก……"

สีหน้าของซุนซวี่บูดบึ้ง เมื่อนึกถึงฝีมือที่หม่าชาวได้แสดงออกมา ต่อหน้าผู้แข็งแกร่งของตระกูลหลินเมื่อกี้ ก็ไม่กล้ายั่วอีกฝ่าย