บทที่ 550 ฉันผิดไปแล้ว

"แค่ฉันไป ต่อไปจะไม่หาเรื่องตระกูลเย่เด็ดขาด!"ซุนซวี่กัดฟันพูด

"หนึ่งนาทีผ่านไป ดูเหมือนคุณอยากเลือกที่จะตาย ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันจะทำที่คุณต้องการ!"

หม่าชาวพูดจบ ก็เดินตรงไปทางซุนซวี่

"กึกกึกกึก"

ทุกก้าวของหม่าชาว มันเหมือนกับเหยียบนหัวใจของซุนซวี่ ทำให้ความกลัวในใจของเขายิ่งอยู่ยิ่งลึก

หน้าของคนตระกูลเย่ต่างก็ดีใจ วันนี้ ผู้นำตระกูลคนหนึ่งของแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู จะถูกฆ่าเหรอ?

หลินเป้ากับหลินเทียนเจ๋อสองคน ตอนนี้ก็หน้าซีด ในใจเต็มไปด้วยความช็อก

ผู้แข็งแกร่งทั้ง 20 หลังซุนซวี่ ต่างก็ประหม่า

"เมื่อคุณตายไป จะไม่มีตระกูลซุนอีกต่อไปในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตู!"

หม่าชาวพูดจบ ก็ทุบหัวซุนซวี่ด้วยกำปั้น

"ตุบ!"

เมื่อเห็นหมัดของหม่าชาวกำลังจะลงมา ซุนซวี่ก็ไม่สามารถควบคุมความกลัวในหัวใจของเขาได้อีกต่อไป และคุกเข่าลง:"ฉันผิดไปแล้ว!"

ไม่มีใครคิดว่าซุนซวี่จะคุกเข่าขอโทษจริงๆ

เขาสัมผัสได้เพียงว่าหมัดของหม่าชาวที่พุ่งเข้าหาเขานั้นมีเจตนาฆ่าอย่างแรง และเขาถึงขั้นรู้สึกได้ว่าเมื่อกี้หมัดของเขาสัมผัสที่หัวแล้ว

แต่ในขณะที่เขาคุกเข่าขอโทษ หมัดของหม่าชาวก็หยุดลงทันที

ซุนซวี่หอบหายใจแรงๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความยินดีที่รอดมาจากภัยพิบัติ

ในขณะนี้ ในคฤหาสน์ตระกูลเย่ขนาดใหญ่ ไม่มีเสียง ทุกคนมองไปที่ซุนซวี่ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างนิ่งๆ

"ผู้นำตระกูลซุนคุกเข่าลงจริงๆ!"

"มันเป็นไปได้ยังไงกัน?"

"ตระกูลซุน เป็นหนึ่งในแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูที่สูงสุดในเยี่ยนตู หัวหน้าตระกูลซุนจะคุกเข่าต่อหน้าชายหนุ่มได้อย่างไร?"

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ เสียงอุทานก็ดังขึ้นทีละคน

ซุนซวี่ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น รู้สึกเพียงว่าใบหน้าของเขาร้อน ราวกับว่าเขาถูกตบหลายครั้งในที่สาธารณะ

ในเวลานี้ เขาแทบรอไม่ไหวที่จะหารูเพื่อมุดเข้าไป

เขาเป็นถึงผู้นำตระกูลซุน สถานะของเขามีเกียรติแค่ไหน?

อยู่มา50กว่าปี เคยมีใครกล้าบังคับให้ตัวเองคุกเข่าซะที่ไหน?

วันนี้ กลับถูกชายหนุ่มที่อายุเพียง20กว่าปี บังคับให้คุกเข่าขอโทษ

นี่เป็นการดูหมิ่นครั้งใหญ่ที่สุดสำหรับเขา มีเพียงการฆ่าคู่ต่อสู้ด้วยมือของเขาเองเท่านั้น ถึงจะลบล้างความอับอายขายหน้าได้!

ตอนนี้หลินเป้ากับหลินเทียนเจ๋อสองพ่อลูกต่างก็หวาดกลัว นึกถึงพวกเขาเองแค่ถูกปล้นผู้แข็งแกร่งบางคนไปเท่านั้น ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่ง

"พี่เฉินยังไม่ได้แสดงความคิดเห็น ก็คือยังไม่ยกโทษให้คุณ!"

เสียงของหม่าชาวดังขึ้นอีกครั้ง ทำลายความสงบ

สีหน้าซุนซวี่เต็มไปด้วยความอับอายและความโกรธ เขากัดฟันพูดว่า:"คุณหยาง ก่อนหน้านี้ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรด่าคุณ ได้โปรดปล่อยฉันไป ขอโทษครับ!"

หัวใจของหยูเหวินเกาหยันสับสนอยู่พักหนึ่ง ชายหนุ่มคนนี้ที่ถูกผู้นำตระกูลซุน ซึ่งมีชื่อเสียงพอๆ กับตระกูลอวี๋เหวิน คุกเข่าขอโทษ เป็นลูกชายแท้ๆของเขาเอง

วันนี้กลับไม่สามารถยกโทษให้ตระกูลอวี๋เหวินได้

หากย้อนเวลากลับไปได้ แม้ว่าเขาจะตาย เขาจะไม่มีวันไล่หยางเฉินและแม่ของเขา ออกจากตระกูลอวี้เหวินเด็ดขาด

หากตอนนั้นตนดีกับหยางเฉินหน่อย คงจะไม่กลายเป็นแบบทุกวันนี้

ด้วยอำนาจที่หยางเฉินควบคุมอยู่ มันสามารถสร้างตระกูลที่มั่งคั่งกว่าแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูได้เลย

เขารู้ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตระกูลเย่จะขยายช่องว่างกับอีก 7 ตระกูลไปเรื่อยๆ อีกไม่นาน เกรงว่าขนาดเขา ก็ต้องเงยมองตระกูลเย่ด้วย