บทที่ 554 ไม่ปล่อยไปเด็ดขาด

ฉินซีตกใจมาก เธอยังไม่ได้สติกลับมา ก็เห็นผู้หญิงที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มนั้น จู่ๆ กริชที่มีประกายแสงก็ปรากฏขึ้นใต้แฟ้มนั้น แทงตรงมาที่เธอ

"กล้าเหรอ!"

เฉียนเปียวที่เพิ่งพุ่งเข้าห้องทำงาน เห็นฉากนี้ ก็คำรามทันที และรีบก้าวเท้าวิ่งไปหาฉินซี

ฉินซีคือภรรยาของหยางเฉิน ถึงแม้เขาจะตาย ก็จะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไป

ยิ่งไปกว่านั้น หยางเฉินได้เตือนเขาแล้ว ว่าให้ปกป้องฉินซี

ร่างของเฉียนเปียวอยางกับเงา พุ่งวิ่งไปหานักฆ่าหญิงทันที

ในตอนนี้ นักฆ่าหญิงเพียงรู้สึกหนาวไปทั้งตัว เธอจ้องฉินซีมานานแล้ว ถึงขั้นรู้ว่าฉินซีอยู่กับใครบ้าง เธอรู้ดีมาก

แต่ถึงอย่างนั้น แต่ก็นึกไม่ถึงเลยว่า จะมีผู้แข็งแกร่งที่แข็งแกร่งเช่นนี้ซ่อนไว้อย่างลับๆ

นักฆ่าหญิงเข้าใจในใจ ว่าจะพาฉินซีไป มันแทบไม่มีความหวังเลย ทำได้เพียงยอมแพ้ที่จะจับฉินซีไป เธอพลิกข้อมือ และโจมตีเฉียนเปียวด้วยกริช

"เพล้ง!"

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น และหลังจากนั้น กริชของนักฆ่าหญิงก็กระเด็นออกไปทันที

"ตุบ!"

ฉินซียังไม่ทันดึงสติกลับมา เฉียนเปียวก็เตะหน้าอกของนักฆ่าหญิงแล้ว

นาทีที่กริชของนักฆ่าหญิงถูกเฉียนเปียวทำให้ลอยออกไป เธอก็รู้ว่าเหลือทางตายทางเดียวเท่านั้น เธอจึงไม่ลังเลเลย ทันทีที่เธอถูกเตะออกไป ก็ถือโอกาสพลิกตัว หนีไปทางประตูโดยตรง

"ประธานฉิน คุณไม่เป็นไรนะครับ?"

เฉียนเปียวไม่ได้ตามไป แต่มองฉินซี แล้วถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

ถ้าตามไปตอนนี้ ถ้าเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำ และทำให้ฉินซีตกอยู่ในอันตราย ถึงเขาตาย เขาก็แบกรับไม่ไหว

ฉินซีก็เพิ่งได้สติกลับมา หัวใจของเธอเต้นแรง และหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง จึงส่ายหัว:"ฉันไม่เป็นอะไร!"

"ไม่ต้องกลัว พี่เฉินกำลังมาที่นี่ ผมคาดว่าเขาจะมาถึงในไม่ช้า"

เฉียนเปียวเหลือบมองเวลาและพูดว่า

ทันทีที่พูดจบ ร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นที่ประตู ก็คือหยางเฉินที่รีบวิ่งเข้ามา

"เสี่ยวซี คุณเป็นอะไรรึเปล่า?"

ทันทีที่หยางเฉินเข้ามา ก็รีบวิ่งไปหาฉินซี ตรวจดูฉินซีอย่างประหม่า เพื่อดูว่าเธอได้รับบาดเจ็บหรือไม่

ฉินซีส่ายหัวเล็กน้อย:"ฉันไม่เป็นอะไร พี่เฉียนช่วยฉันไว้"

เมื่อมั่นใจว่าฉินซีสบายดี หยางเฉินรู้สึกโล่งใจ และเมื่อเห็นความเละเทะในห้องทำงาน ก็รู้ว่าเพิ่งมีการต่อสู้กัน

"หยางเฉิน เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมถึงมีคนอยากฆ่าฉัน?"

ฉินซีถามด้วยท่าทางกังวล

หยางเฉินไม่อยากให้ฉินซี เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตัวเอง แต่ตอนนี้มันยากที่จะเก็บเป็นความลับ

เขาจับไหล่ของฉินซีด้วยมือทั้งสอง และพูดด้วยท่าทางจริงจัง:"ตอนนี้ให้เฉียนเปียวส่งคุณไปบ้านตระกูลหวนก่อน ผมต้องจัดการกับบางอย่างก่อน พอเสร็จแล้วผมจะไปรับคุณ!"

ราวกับว่ารู้สึกถึงความจริงจังในสายตาของหยางเฉิน ฉินซีจึงไม่กล้าถามอะไรอีก แต่เตือนด้วยท่าทางเป็นห่วง:"ยังไงก็เถอะ ดูแลตัวเองด้วย!"

"ได้!"

หยางเฉินจูบหน้าผากของฉินซีเบา ๆ แล้วมองเฉียนเปียวอย่างจริงจัง และพูดว่า:"ความปลอดภัยของภรรยาของฉัน ขอฝากนายด้วยนะ!"

เฉียนเปียวตัวสั่นไปทั้งตัว ยืนตัวตรงโดยไม่รู้ตัว และพูดเสียงดัง:"พี่เฉิน ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ให้ประธานฉินเป็นอะไรไปเด็ดขาด!"

"ดี!"