บทที่ 617 ความกังวลของหยางเฉิน

ท่านถังเงียบลงในทันใด หลังจากนั้นไม่นานก็ได้พูดออกมา “ไม่ต้องห่วงหรอก เขาคงรู้แล้วว่าตระกูลเฉานั้นอยู่เบื้องหลังของคลับหวงจิน ในเมื่อจากไปก็คงต้องรู้แน่ชัดแล้วว่าเขาจะไม่มีทางมาทำอะไรในคลับหวงจินได้”

“เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็คงไม่วิ่งเข้าไปในคลับหวงจินเพื่อตามหานายอย่างแน่นอนและจะให้เขามาคอยเฝ้าดูตลอด24ชั่วโมงก็คงไม่ได้ ในคืนนี้พวกเราเองก็จะออกจากเมืองเยี่ยนตูแล้วด้วย”

อวี๋เหวินปิงพยักหน้าพร้อมกับพูดอย่างโล่งใจ “ครับ”

ในอีกด้าน หยางเฉินเองก็กำลังออกจากคลับหวงจิน

“คุณหยาง！”

ในขณะที่เขาเดินออกมาก็ได้ยินเสียงที่ดูดีใจดังมาจากที่ไกลๆ ซึ่งนั่นก็คือสองพี่น้องซ่งหวายี่และซ่งหวาหย่าที่เขาสั่งให้ออกไปหลังจากเกิดความขัดแย้งขึ้นก่อนหน้านี้

“พี่หยาง ไม่เป็นอะไรใช่ไหม？” ใบหน้าที่ดูละเอียดลออของซ่งหวาหย่านั้นเต็มไปด้วยความกังวลใจ

หยางเฉินส่ายหัวเล็กน้อย “ฉันไม่เป็นอะไร วันนี้ก็ดึกมากแล้ว พวกเธอกลับกันไปก่อนเถอะ！”

การที่สองพี่น้องมารอตนที่หน้าประตูของคลับหวงจินนั้นเกินความคาดหมายของหยางเฉินนัก

การที่พวกเขามารอที่นี่มันบ่งบอกได้ชัดถึงความเชื่อมั่นที่พวกเขามีต่อหยางเฉิน

ไม่เช่นนั้น ถ้าเกิดหยางเฉินตายอยู่ด้านใน ระยะทางระหว่างพวกเขากับคลับหวงจินก็ไม่ได้ไกลกันมากนัก ซึ่งก็มีโอกาสสูงที่คนของตระกูลเฉาจะตามมาไล่ฆ่าได้

“ในเมื่อคุณหยางไม่ได้เป็นอะไร พวกเราก็สบายใจครับ ไว้เราค่อยหาวันมาเชิญคุณหยางไปงานเลี้ยงก็แล้วกัน”

ซ่งหวายี่ที่ฟังคำพูดของหยางเฉินที่แฝงนัยยะถึงการไล่ให้กลับไปจึงรีบพาซ่งหวาหย่าออกไปในทันที

“พี่ชาย ทำไมไปแล้วล่ะ？พี่หยางเข้าไปหาคนของคลับหวงจินเพื่อช่วยพวกเราเลยนะ ให้เขาอยู่คนเดียวแบบนั้น ถ้าเกิดมีคนของคลับหวงจินไล่ตามมาฆ่าเขาจะทำยังไง？”

ซ่งหวาหย่าพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจหลังจากที่ถูกลากขึ้นรถ

ซ่งหวายี่พูดด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม “นี่เธอคิดว่าถ้าคนของคลับหวงจินตามมาฆ่าคุณหยางจริงๆแล้วพวกเราที่อยู่กับเขาจะช่วยอะไรได้งั้นเหรอ？”

“มันก็เหมือนกับตอนที่อยู่คลับหวงจินก่อนหน้านี้ พวกเราน่ะเป็นแค่ภาระของคุณหยางเท่านั้นแหละ！”

หลังจากซ่งหวายี่พูดจบก็ได้จ้องมองซ่งหวาหย่าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนว่าปฏิกิริยาน้องสาวของตนจะดูผิดปกติไปเล็กน้อย

เมื่อถูกซ่งหวายี่จ้องมอง ซ่งหวาหย่ารู้สึกประหม่าเล็กน้อยพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีนัก “พี่ชาย มองฉันแบบนี้หมายความว่ายังไง？”

“เสี่ยวหย่า นี่เธอชอบคุณหยางเหรอ？” ซ่งหวายี่ถามในทันที

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของซ่งหวาหย่าก็แดงขึ้นมาพร้อมกับมองไปที่ซ่งหวายี่และพูดออกมาอย่างประหม่า “ไม่ใช่ซะหน่อย！”

“เธอเป็นน้องสาวแท้ๆของฉันนะ เธอคิดอะไรอยู่ มีเหรอที่พวกเราจะไม่รู้กัน？”

ซ่งหวายี่ถอนหายใจพร้อมกับพูดออกมา “คุณหยางมีครอบครัวแล้วและเขาก็รักภรรยามากซะด้วย ผู้หญิงคนอื่นๆน่ะไม่มีโอกาสหรอก”

เขาตรวจสอบหยางเฉินมานานแล้วและรู้เรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับหยางเฉินด้วย

โดยเฉพาะการที่หยางเฉินเป็นลูกเขยและต้องกล้ำกลืนความอัปยศอดสูเพื่อฉินซีนั้นทำให้เขารู้สึกทึ่งเป็นอย่างมาก

หลังจากวันนี้ได้เห็นความแข็งแกร่งของหยางเฉิน ในใจของซ่งหวายี่กลับประหลาดใจมากกว่าเดิม นึกไม่ถึงเลยว่าชายที่แข็งแกร่งเช่นนี้จะเอาใจใส่ได้ถึงเพียงนี้

หลังจากซ่งหวาหย่าได้ฟังคำพูดของพี่ชาย ใบหน้าก็มืดมนในทันทีพร้อมกับก้มหัวและพูดออกมาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “พี่วางใจได้ ฉันรู้ขอบเขตดีว่าผู้ชายอย่างพี่หยางไม่ใช่คนที่ผู้หญิงอย่างฉันจะมีคุณสมบัติไปขอข้องเกี่ยวด้วย”

เมื่อเห็นน้องสาวของตนต้องเสียใจทนทุกข์เช่นนี้ ซ่งหวายี่ก็รู้สึกทนไม่ได้แล้ว ยังดีที่ซ่งหวาหย่าเพิ่งจะเริ่มชอบหยางเฉินเท่านั้น

ความเจ็บปวดระยะยาวนั้นเลวร้ายกว่าระยะสั้นนัก การทำให้ซ่งหวาหย่ารู้ถึงระยะห่างช่องว่างระหว่างหยางเฉินนั้นถือเป็นการช่วยน้องสาวจากความไม่ชัดเจนนี้ได้เร็วที่สุด

“เอาน่า เธอก็อย่าดูถูกตัวเองไป หน้าตาดูดีอย่างน้องสาวพี่อยากได้ผู้ชายแบบไหนล่ะ？” ซ่งหวายี่ปลอบโยนพร้อมกับขับรถออกไป

การเข้าร่วมการแข่งขันชิงแชมป์ประจำปีของคลับหวงจินในครั้งนี้ ถึงแม้ว่าในบรรดาพี่น้องทั้งสามคนของตระกูลซ่งจะได้รับชัยชนะแต่ท้ายสุดเขาก็ต้องมาตายไปอยู่ดี เขาไม่รู้เลยว่าการกลับมาที่ตระกูลซ่งจะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง

เมื่อซ่งหวายี่จากไป หยางเฉินก็ได้กดโทรศัพท์โทรออกไป ไม่นานนักปลายสายอีกฝั่งก็รับอย่างรวดเร็ว “พี่เฉิน！”

“มาที่คลับหวงจินเดี๋ยวนี้！” หยางเฉินเอ่ยปาก

“ครับ！” อีกฝ่ายตอบรับในทันที

สำหรับหยางเฉิน การฆ่าเชื้อสายของตระกูลซ่งหรือแม้แต่การทำให้ตระกูลเฉาต้องขุ่นเคืองนั้นถือเป็นเรื่องที่เล็กน้อย