บทที่ 618 ส่งออกมาเถอะ

ท่านถังขมวดคิ้วอย่างไร้ร่องรอย รู้สึกอยู่เสมอว่าอวี๋เหวินปิงนั้นเป็นคนหยิ่งผยองอย่างมาก หากความรู้สึกลึกๆในใจของอวี๋เหวินปิงนั้นยังไม่แก้ไขล่ะก็คงเป็นเรื่องยากที่จะไปแข่งขันกับหยางเฉิน

ยิ่งไม่ต้องพูดถือตำแหน่งบัลลังก์ของตระกูลเฉาเลย

เวลานี้เป็นชั่วโมงเร่งด่วนในยามค่ำคืน มีรถรามากมายอยู่บนท้องถนนและความเร็วในการเคลื่อนตัวรถก็เป็นไปอย่างเชื่องช้า ท่านถังนั้นไม่รู้ตัวเลยว่าในเวลานี้ไม่ใกล้ไม่ไกลนักได้มีรถโฟล์คเภาตันสีดำคันหนึ่งขับตามมาอย่างติดๆ

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง รถเบนท์ลีย์ได้เลี้ยวเข้าไปในทางแยกโดยมีรถโฟล์คเภาตันตามไปอย่างกระชั้นชิด

ในครั้งนี้ ท่านถังก็ได้เห็นรถโฟล์คเภาตันที่อยู่ด้านหลังของรถเบนท์ลีย์ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมในทันใด “นายนี่กำจัดยังไงก็ไม่สิ้นซากไปซะที？”

“ใคร？”

“กำจัดใครไม่สิ้นซาก？”

เมื่ออวี๋เหวินปิงได้ยินสิ่งที่ท่านถังพูด ขนบนร่างกายของเขาก็ลุกชันขึ้นทันที

“หยางเฉิน！” ท่านถังพูดความจริง

“อะไรนะ？”

“เขามาแล้ว？”

“เขาอยู่ไหน？”

เมื่ออวี๋เหวินปิงได้ยินชื่อของหยางเฉินก็รู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมากและถามออกมาอย่างเป็นกังวล

“เงียบปาก！”

ท่านถังตะโกนออกมาอย่างโกรธเคืองพร้อมกัดฟันพูดว่า “อย่าลืมสิว่านายคือคนที่จะมาสืบทอดบัลลังก์ของตระกูลเฉา ก็แค่เด็กหนุ่มที่มีพละกำลังก็สามารถทำให้นายตกใจกลัวได้ถึงเพียงนี้เลยเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อวี๋เหวินปิงก็รีบเงียบปากลงในทันที หยางเฉินนั้นได้เหลือร่องรอยทางจิตใจขนาดใหญ่ไว้กับเขา ในเวลานี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ไม่ต้องห่วง ฉันเตรียมพร้อมมาแล้ว！อยากจะหยุดพวกเรา เป็นไปไม่ได้ซะหรอก！”

ท่านถังหรี่ตาลงพร้อมกับพูด เมื่อสิ้นเสียงเขาก็ได้กดโทรศัพท์โทรออกไป “ถนนเต้าเชียน มาหยุดรถโฟล์คเภาตันสีดำคันหลังเราซะ！”

เมื่อพูดจบเขาก็วางสายลง

“ท่านถัง นี่ท่านโทรหาใครกัน？” อวี๋เหวินปิงถาม

“องค์กรนักฆ่าอันดับสามของโลก นักฆ่าของพายุหิมะ！” ท่านถังตอบตามความจริง

เมื่อได้ยินพายุหิมะสี่คำนี้ ใบหน้าของอวี๋เหวินปิงก็เกิดความประหลาดใจ “คิดไม่ถึงเลยว่าท่านถังจะยังคงติดต่อนักฆ่าของพายุหิมะได้”

“เคยได้ยินมาว่านักฆ่าของพายุหิมะนั้นไม่รับคำสั่งจากจิ่วโจว ไม่คิดว่าท่านจะสามารถเชิญพวกเขามาได้”

“ต่อให้หยางเฉินจะเก่งกาจแข็งแกร่งมากแค่ไหนแต่ถ้ามาเจอกับนักฆ่าของพายุหิมะนั้นจุดจบก็คงมีแต่หนทางสู่ความตายสถานเดียว！”

ในที่สุดอวี๋เหวินปิงก็ได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของท่านถังไม่ได้ดูผ่อนคลายลงแต่กลับดูเคร่งขรึมขึ้นอีกต่างหาก

“พี่เฉิน พวกเขาพบเราแล้ว！”

หม่าชาวที่กำลังขับรถโฟล์คเภาตันที่อยู่ด้านหลังของรถเบนท์ลีย์พูดขึ้นมาในทันใด

“ขับชนไป！” หยางเฉินออกคำสั่ง

“ครับ！”

หม่าชาวเหยียบไปที่คันเร่ง เดิมทีนี่เป็นรถโฟล์คเภาตันที่ทำการดัดแปลงมาอย่างพิเศษ เครื่องยนต์ส่งเสียงร้องดังออกมาและนั่นทำให้ความเร็วของรถพุ่งทะยานขึ้นตรงไปที่รถเบนท์ลีย์

“ช้าลงหน่อย！”

ขณะนี้ เมื่อรับรู้ได้ถึงการโจมตีที่เป็นวิกฤตร้ายแรง สีหน้าของหยางเฉินก็ดูเปลี่ยนไปเป็นอย่างมากพร้อมกับตะโกนออกมาในทันที

“ปัง！”

“อ๊าก~”

ทันทีที่หยางเฉินตะโกนให้ชะลอความเร็วก็มีเสียงปืนไรเฟิลที่ซุ่มโจมตีอยู่ดังขึ้นมา

ปฏิกิริยาของหม่าชาวเองก็เร็วมากเช่นเดียวกัน เขาเหยียบเบรกจนสุดแรงและนั่นทำให้กระสุนกระทบกับฝากระโปรงหน้ารถอย่างจัง

“สไนเปอร์！”

สีหน้าของหม่าชาวนั้นดูแย่อย่างถึงที่สุด ลมหายใจที่รุนแรงระอุออกมาจากร่างกายของเขา

“เปลี่ยนให้ฉันขับ！”