บทที่ 620 ความลับของแม่

ท่านถังนั้นช็อกเมื่อพบว่าภายใต้รัศมีอันแข็งแกร่งนี้ คาดไม่ถึงเลยว่ามันจะทำให้เขาไม่สามารถยกระดับยุทธวิธีการต่อสู้ได้เลยแม้แต่น้อย

เพราะยุทธวิธีการต่อสู้ของหยางเฉินนั้นแข็งแกร่งเกินไป หากนำมาเปรียบเทียบกัน เขาคงเป็นแค่ผงธุลีในทะเลทรายเท่านั้น

ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้าที่จะลงมือ เพียงแต่ว่าไม่มีโอกาสให้ได้ลงมือต่างหากล่ะ หยางเฉินได้มาปรากฏตัวที่ด้านหน้าของเขาแล้ว

“รนหาที่ตาย！”

เขาได้ยินเพียงหยางเฉินพ่นคำสี่คำนี้ออกมา จากนั้นร่างของเขานั้นราวกับโดนรถบรรทุกหนักหลายสิบตันพุ่งชนและลอยกระเด็นออกไป

เมื่อเขาตกลงถึงพื้นก็กระอักเลือดออกมา พลังชีวิตนั้นเหมือนกับกระแสน้ำที่ถอยลดลงไป

“นาย…นายเป็นใครกันแน่？”

ท่านถังกัดฟันถาม

เพียงแต่หยางเฉินนั้นไม่ได้บอกถึงสิ่งที่ตนตัดสินใจจะทำพร้อมกับเหลือบตามองไปที่เขาจากนั้นก็เดินหันหลังจากไป

ทันใดนั้นมีกลิ่นคาวเนื้อพุ่งออกมาจากลำคอ ท่านถังทนไม่ได้อีกต่อไป เขากระอักเลือดสีดำออกมา พลังชีวิตหมดไปในทันทีด้วยท่าทางที่ตายตาไม่หลับ

จนกระทั่งตอนที่ตาย เขาเองก็ยังไม่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของหยางเฉิน

ในเวลานี้ หม่าชาวกำลังต่อสู้กับนักฆ่าของพายุหิมะ แม้ว่าแขนของเขาจะถูกทำให้บาดเจ็บแต่มันก็ไม่มีผลอะไรกับพละกำลังของเขา

“ใช้วิธีการที่รวดเร็วฉับไว” หยางเฉินกล่าวในทันที

“ได้เลย！”

มุมปากของหม่าชาวยิ้มโค้งออกมาอย่างโหดเหี้ยมพร้อมกับใช้สายตาชำเลืองมองไปที่นักฆ่าที่สวมหน้ากากอยู่ตรงหน้า พูดอย่างเย็นชาออกไปว่า “นายตายไปได้แล้ว！”

เมื่อเสียงสิ้นสุดลง เท้าของเขาขยับในทันทีจากนั้นร่างทั้งร่างก็พุ่งตรงไปที่นักฆ่าราวกับเป็นสัตว์ป่า

หม่าชาวในตอนนี้นั้นเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เจตนาในการสังหารนั้นเต็มไปหมด

นักฆ่ารู้สึกเพียงว่าร่างกายนั้นหนาวสั่นไปทั้งตัว รับรู้ได้ถึงวิกฤตอันตรายที่เข้ามา

เมื่อสักครู่ เขาเองก็เห็นกับตาตอนที่หยางเฉินสังหารท่านถัง อีกทั้งในเวลานี้หยางเฉินก็มาอยู่ด้านข้างซึ่งนั่นทำให้เขาไม่สามารถที่จะฆ่าหม่าชาวได้เลย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะหันหลังและหลบหนีไป

“พรึ่บ！”

แต่ในขณะที่เขาหันหลังและวิ่งออกไปได้ไม่เพียงกี่เมตร หยางเฉินขยับเท้าและก้อนหินใต้ฝ่าเท้าก็ได้ลอยล่องพุ่งไปยังนักฆ่า

เพราะแรงเฉื่อยจึงทำให้นักฆ่าพุ่งกระเด็นไปข้างหน้าหลายเมตรก่อนจะล้มลงไปที่พื้น

“พี่เฉิน พูดเองว่าจะไม่ลงมือนี่หน่า” หม่าชาวพูดด้วยสีหน้าที่ดูตำหนิ

หยางเฉินพูดเบาๆ “เขาอยากจะหนี นายก็ตามไปไม่ทันหรอก！”

นักฆ่าของพายุหิมะนั้นขึ้นชื่อในเรื่องของความเร็ว การที่หม่าชาวนั้นต้องการเก็บคู่ต่อสู้นี้ไว้นั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่แยแสของหยางเฉิน หม่าชาวจึงไม่กล้าไม่พูดอะไรพร้อมกับเดินขึ้นไปเปิดประตูหลังรถเบนท์ลีย์

“อ่า…อย่าฆ่าฉันนะ…..อย่าฆ่าฉันเลย”

อวี๋เหวินปิงที่เห็นเหตุการณ์อยู่ในรถก็ได้หลับตาลงพร้อมกับกรีดร้องออกมา ความหยิ่งผยองเมื่อตอนอยู่คลับหวงจริงไปไหนแล้วล่ะ

“ให้เขาเงียบปากลงแล้วค่อยพาไป！” หยางเฉินกล่าว

หม่าชาวใช้มือตีลงไป อวี๋เหวินปิงก็หมดสติไปในทันที

ยี่สิบนาทีต่อมาในคฤหาสน์แห่งหนึ่ง หยางเฉินนั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับร่างร่างหนึ่งที่อยู่กลางห้องโถง นั่นคืออวี๋เหวินปิง

“แคร๊ก！”

หม่าชาวถือถังน้ำอยู่ในมือพร้อมกับเทราดน้ำเย็นลงไปที่ที่หัวของอวี๋เหวินปิง

อวี๋เหวินปิงถูกทำให้ตื่นขึ้นในทันที เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าตนเองอยู่ในคฤหาสน์แห่งหนึ่งและมีหยางเฉินที่นั่งโซฟาอยู่ตรงหน้าของเขา

“หยาง…หยางเฉิน…นายคิดจะทำอะไรน่ะ？”